1453. Izrael

Pustynia Negew to południowa część Izraela. Zajmuje ok. 40% powierzchni kraju i mimo niegościnnego klimatu oraz bardzo jałowej ziemi była już dawno zaludniona, czego świadectwem są liczne ruiny starożytnych miast. Dzisiaj spotkać tu można kilka miast oraz wiele kibuców i osiedli beduińskich. Nazwa Negev oznacza "sucha ziemia". Jednak przeszłość tego regionu nie jest tak jałowa jak ziemia. Przede wszystkim przed wiekami zamieszkiwali tutaj Nabatejczycy, którzy zajmowali się rolnictwem i pasterstwem, jednak głównym ich zajęciem przynoszšcym największy dochód był handel. Stolicą ich kraju była sławna Petra (w Jordanii). Ponadto niezwykłe formy skalne przycišgajš przede wszystkim geologów z całego świata, którzy sš zafascynowani przede wszystkim największym kraterem krasowym na świecie.

1230. Izrael

Jerozolima / Al-Kuds, Jeruszalaim, stolica Izraela ( oficjalnie jest nią nadal Tel Awiw ). Do 1967 podzielona na część izraelską i jordańską. Obecnie zabytkowa wschodnia część miasta włączona jest do Izraela jako tzw. terytorium okupowane. Ośrodek kultu religijnego chrześcijan, żydów, święte miasto wyznawców islamu. Jest to jedno z najstarszych miast Palestyny, gdyż jego początek sięga III tysiąclecia p.n.e. Po upadku perskiej monarchii Jerozolima znalazła się w rękach Greków, potem Ptolemeuszów, władców Egiptu, a od 198 p.n.e. - Seleucydów, królów Syrii. Władcy syryjscy usiłowali zaprowadzić w Jerozolimie ład hellenistyczny i przekształcili świątynię w Jerozolimie w miejsce kultu greckich bóstw. Spowodowało to wybuch powstania narodowego i przejęcie władzy przez narodową dynastię Machabeuszy, za czasów których Jerozolima zaczęła się dynamicznie rozwijać. Pełny rozkwit przeżyła za czasów Heroda I Wielkiego. Judea podlegała władzy rzymskiej od 6 n.e. Podczas powstania przeciwko Rzymowi (70 n.e.), Jerozolima została zdobyta i zburzona przez wojska Tytusa. Po powstaniu rozpoczęto jednak odbudowę miasta, do czasu wybuchu następnego powstania, po stłumieniu którego miasto zostało doszczętnie zniszczone, a na jego miejscu założono nowe rzymskie miasto Aelia Capitolina. Odrodzenie Jerozolimy nastąpiło w III-VI wieku za czaszów Konstantyna Wielkiego, który starał się podkreślić chrześcijański charakter miasta przez budowę wielu świątyń w miejscach uświęconych przez tradycję. W wyniku podziału cesarstwa Jerozolima znalazła się w jego wschodniej części, a potem pod władzą Bizancjum. 614-630 przejściowo należała do Persji, ale została odzyskana przez cesarza Herakliusza I. Od 638 pozostawała pod władzą Arabów. Stała się dla nich ważnym ośrodkiem religijnym i politycznym. 1099 zdobyta przez wojska krzyżowe, do 1244 była stolicą Królestwa Jerozolimskiego. Po jego upadku pozostała pod władzą sułtanów egipskich do 1517, gdy została zdobyta przez Turków Osmańskich. W tym czasie Jerozolima straciła wszelkie polityczne i handlowe znaczenie, stając się ważnym miejscem jedynie dla trzech religii. Judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Po utworzeniu państwa Izrael i Jordanii podzielona została między oba państwa. 1949 proklamowana stolicą Izraela. Po 1967 część jordańska została zaanektowana przez Izrael.

1194. Izrael

Bramy Jerozolimy - pozwalające na dostanie się do wnętrza Starego Miasta w Jerozolimie zabytkowe wejścia, w przeważającej części pochodzące z czasów tureckiego sułtana Sulejmana Wspaniałego, który w roku 1542 otoczył miasto fortyfikacjami obronnymi, istniejącymi do dziś. Jest ich osiem: od zachodu Brama Jafska, od południa Bramy Dawida i Gnojna, od wschodu Brama Złota i Lwów, od północy Bramy Heroda, Damasceńska oraz Nowa. Brama Lwów jest jedyną otwartą ku wschodowi bramą starej Jerozolimy. Nazwana Bramą Lwów ze względu na symbole rodowe sułtana Bajbarsa umieszczone na jej fasadzie od strony zewnętrznej. Nazwa arabska nawiązuje do tradycyjnego miejsca narodzin Matki Chrystusa, które pokazywane jest w położonym w pobliżu we wnętrzu miasta kościele św. Anny. Chrześcijanie zwykli nazywać ją Bramą św. Szczepana, ukamienowanego poniżej bramy miejskiej w Dolinie Cedronu. Brama Lwów znajduje się u wylotu ulicy El-Mudżahidin, jednej z ważniejszych uliczek dzielnicy muzułmańskiej starej Jerozolimy. Od Bramy Lwów schodzi w kierunku Doliny Jozafata Szaar ha-Arajot. Przez tę bramę wchodzi na teren starego miasta uroczysta procesja upamiętniająca wjazd Chrystusa do Jerozolimy na osiołku. Przez tę bramę wchodzi się na teren dzielnicy muzułmańskiej.

777. Izrael

Jerozolima to największe miasto Izraela, stolica administracyjna Dystryktu Jerozolimy i stolica państwa Izraela (Jerozolima jest stolicą według izraelskiego prawa). Organizacja Narodów Zjednoczonych i większość państw nie uznają Jerozolimy jako stolicy Izraela, pozostawiając tę kwestię sporną do wyjaśnienia podczas przyszłych negocjacji izraelsko-palestyńskich. Autonomia Palestyńska planuje utworzenie we Wschodniej Jerozolimie stolicy swojego państwa. Większość państw utrzymuje swoje ambasady w Tel Awiwie. Miasto leży wśród gór Judei, rozciągających się pomiędzy Morzem Śródziemnym a Morzem Martwym. Miasto posiada długowiekową historię i stanowi centralny punkt dla judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Pomimo że dokładne pochodzenie hebrajskiej nazwy miasta Jerozolimy pozostaje niejasne, uczeni wysnuwają różne interpretacje. Niektórzy wskazują, że słowo Jeruszalaim składa się z dwóch słów: jerusza (spadek, miasto) i szalom (pokój). Dlatego uważa się, że nazwa miasta oznacza "miasto pokoju". 

773. Izrael

Bazylika Grobu Świętego znajduje się w Dzielnicy Chrześcijańskiej na Starym Mieście Jerozolimy, w miejscu, gdzie znaleziono domniemany grób Jezusa Chrystusa. Poświęcona w 336 roku została zburzona przez Persów w roku 614. Odbudowana przez Bizantyńczyków na krótko przed arabskim podbojem została ponownie zniszczona przez fatymidzkiego kalifa Al-Hakima w 1009 roku. Na jego rozkaz zniszczono też sam grób Jezusa. Odbudowę rozpoczęto już w 1012 roku i zakończono w latach 40. XI wieku. Po zdobyciu Jerozolimy w 1099 roku krzyżowcy rozpoczęli przebudowę bazyliki, która trwała do roku 1149. W późniejszych wiekach bazylika była jeszcze wielokrotnie przebudowywana i remontowana. Obecnie prezentuje dość chaotyczną architekturę. Obecny kształt uzyskała głównie w czasie wypraw krzyżowych.

762. Izrael

Sanktuarium Zwiastowania w Nazarecie niewątpliwie jest jednym z najważniejszych sanktuariów w Ziemi Świętej. Miejsce, gdzie anioł pozdrowił Maryję i przekazał jej niezwykłą wiadomość, gdzie przeczysta Dziewica wypowiada swe „tak” woli Bożej i gdzie zbawcze plany Boże dosłownie się ucieleśniają, nie mogło być zapomniane przez pierwszych uczniów Chrystusa. I rzeczywiście, wykazują to niezbicie odkrycia archeologiczne, że już krewni i potomkowie rodziny Maryi w pierwszych wiekach chrześcijaństwa przekształcili miejsce zamieszkania Maryi w miejsce kultu. Kiedy w Ziemi Świętej władzę objęli rycerze krzyżowi, książę Galilei odbudował kościół w stylu romańskim. Pielgrzymi tego okresu zachwycają się bogatym wystrojem kościoła i jego przepychem. Z północnej nawy schodziło się do niewielkiej groty, w której czczono wspomnienie Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie i zamieszkiwania Świętej Rodziny. 

511. Izreal

Kumran to ruiny starożytnej osady, położone na terenie Izraela, 13 km na południe od Jerycha. Ruiny Kumran położone są na płaskowyżu, między kamienistymi, ostrymi skała mi, rafami żydowskiej pustyni i korytem Morza Martwego. Ok. VIII wieku p.n.e. Izraelici z pokolenia Judy założyli tu Miasto Soli - być może był to posterunek wojskowy, zniszczony w 587 p.n.e. przez Babilończyków. Ok. 130 p.n.e. powstała niewielka osada, rozbudowywana i zamieszkiwana do 68 n.e. W tymże roku, na początku pierwszego powstania żydowskiego, opanowały ją wojska cesarza Wespazjana. Następnie na terenie Kumran stacjonowali, prawdopodobnie do czasu zdobycia w 73 n.e. leżącej również nad Morzem Martwym twierdzy Masady, żołnierze rzymscy. Na początku 1947 (Beduini szukający zbłąkanej owcy natrafili w odległości ok. 1 km na północ od ruin na grotę, w której znajdowały się dzbany zawierające stare rękopisy żydowskie. W sumie w latach 1947-1956 odkryto 11 grot, w których znaleziono pozostałości - w większych lub mniejszych fragmentach - ponad 800 rękopisów. Większość z nich sporządzona była w języku hebrajskim. Czwartą część qumrańskich zwojów stanowiły teksty starotestamentowe, zawierające m.in.: doskonale zachowaną kompletną Księgę Izajasza. 

11. Izrael

Caesarea ( hebr. קיסריה )  leży na równinie Szaron na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Historycy wskazują, że Cezarea została zbudowana na ruinach starożytnego miasta Stratonospyrgos. Swoją współczesną nazwę Caesarea zawdzięcza Herodowi Antypasowi, który nazwał miasto na cześć cesarza. Caesarea odegrała także rolę w historii Chrześcijaństwa. To właśnie tutaj znajdowała się siedziba rządów rzymskiego prefekta Judei Poncjusza Piłata. Tutaj Piotr Apostoł nawrócił rodzinę pierwszego poganina przyjmującego chrześcijaństwo - rodzinę Korneliusza. Akwedukt w Caesarea zbudowany został ponieważ miasto nie posiadało źródła świeżej wody. Jego budowe rozpoczęto w 22 roku p.n.e. za panowania Heroda. Akwedukt miał na celu dostarczenie wody do Caesarei ze źródła znajdującego się w Górach Carmel oddalonego o 16km od miasta.