 |
Stein am Rhein jest miastem w Szwajcarii, w kantonie Schaffhausen. Miasto posiada dobrze zachowane średniowieczne centrum z dawnym układem ulic. Znajdują się tam zabytkowe mury i bramy miejskie. W dawnym murze miejskim znajdują się obecnie pomieszczenia mieszkalne. Średniowieczna część miasta jest przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszego i jest powszechnie uważana za spokojne i urokliwe miejsce. Wiele średniowiecznych budynków jest pomalowanych pięknymi freskami.
Położona w północno-wschodniej części kraju Szwajcarska arena tektoniczna Sardona, zajmuje górzysty obszar o powierzchni 32850 ha, na którym wznosi się siedem szczytów o wysokości powyżej 3000 metrów. Miejsce to dokumentuje proces formowania się gór w wyniku zderzenia kontynentalnych płyt tektonicznych i ukazuje wyjątkowe sekcje budowy geologicznej poprzez tektoniczne nasunięcie, np.: proces nałożenia głębszych, starszych warstw skał na młodsze. Miejsce wyróżnia doskonała trójwymiarowa ekspozycja skał i zachodzących procesów charakteryzujących ten fenomen, która spowodowała, że Sardona jest już od XVIII wieku jednym z najważniejszych stanowisk badawczych dla geologów. W pokrytych lodowcem Alpach Glarneńskich góry wznoszą się stromo ponad wąskie doliny rzeczne i są miejscem największych osuwisk polodowcowych w centralnym rejonie Alp.
Pontresina - szwajcarska miejscowość w kantonie Gryzonia, w dystrykcie Maloja, w Masywie Bernina. Wraz z pobliskim Sankt Moritz jest znaną bazą narciarską i ośrodkiem sportowym. W pobliżu miasta znajdują się między innymi lodowce Morteratschgletscher i Vadret da Roseg. W przeszłości w Pontresinie rozgrywano zawody Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim.
Zurych jest stolicą kantonu Zurych i największym miastem Szwajcarii. Leży nad jeziorem Zuryskim i wypływającą z jeziora rzeką Limmat. Początkowo był osadą celtycką Turicum. W okresie od I wieku p.n.e. do V wieku n.e. był twierdzą i miastem rzymskim. Później znajdował się tu gród Alemanów, a następnie rezydencja karolińska. W połowie IX wieku zostało tu założone opactwo benedyktynów. Na początku XIII wieku Zurych uzyskał prawa wolnego miasta, bezpośrednio podległego Rzeszy Niemieckiej. W 1351 roku przystąpił do Konfederacji Szwajcarskiej. Był ośrodkiem reformacji. Ma bogate tradycje tkactwa i jedwabnictwa. Od XIX wieku jest ważnym centrum finansowym oraz ośrodkiem kulturalnym niemieckiej części Szwajcarii. W mieście zachowały się cenne zabytki m.in. bazylika romańska z XI-XIII wieku, budownictwo mieszczańskie, domy cechowe z XVI-XVIII wieku.
Eiger – szczyt w Alpach Berneńskich o wysokości 3970 metrów n.p.m. Jest najbardziej znaną górą w historii alpinizmu ekstremalnego. Wraz z Mönchem i Jungfrau tworzy trio wielkich szczytów w północnej części berneńskiego Oberlandu w Szwajcarii. Północna ściana góry zwana jest Ścianą Śmierci. W 1912 roku ukończono budowę kolejki zębatej na przełęcz Jungfraujoch, która biegnie przez kilka kilometrów we wnętrzu Eigeru. W dwóch miejscach zrobiono okna w północnej ścianie, umożliwiając obserwowanie jej z bliska. Pociąg zawsze się zatrzymuje w tych miejscach, aby turyści mogli skorzystać z punktów widokowych. Północna ściana ma 1800 metrów wysokości i jest to najwyższa ściana w Alpach i Europie. Tworzy ona wraz z filarem Walkera na Grandes Jorasses i północną ścianą Matterhornu tzw. Tryptyk Alpejski.
Mity to masyw górski w Alpach Szwajcarskich. Składa się on z dwóch szczytów. Te dwa szczyty stały się symbolem Szwajcarii. W okolicy znajduje się kilka przepięknych szlaków turystycznych.
Masyw Bernina stanowi jeden z położonych na południowym zachodzie fragmentów Alp Retyckich wchodzących w skład Wschodnich Alp Centralnych. Masyw znajduje się na granicy szwajcarsko-włoskiej, jednak sam wierzchołek znajduje się na terytorium szwajcarskim. Po południowej stronie masywu znajduje się włoska dolina Val Tellina, natomiast po północnej stronie – dolina górnego biegu rzeki Inn zwana Górną Engadyną, należąca do Szwajcarii. Cały Masyw Berniny powstał w wyniku potężnej intruzji granodiorytowej przecinającej starsze, metamorficzne skały Alp Centralnych. Ostatecza rzeźba całej Grupy Berniny ukształtowana została przez czwartorzędowe lodowce, zajmujące obecnie wyższe partie masywu. Lodowce znajdują się zarówno po północne (szwajcarskiej) jak i południowej (włoskiej) stronie masywu. Niektóre z nich wypełniają polodowcowe kotły, inne – podcięte tarasy polodowcowe. Te ostatnie sprawiają dla patrzącego z dołu niesamowite wrażenie wiszących lodowców.
Estavayer-le-Lac to średniowieczne maisto na południowo-wschodnim brzegu Jeziora Neuchâtel. Miasto było załozone rpzez Rzymian a potem najechane i splądrowane przez barbarzyńców. W Estavayer można zobaczyć wiele śladów bogatej historii: zamek Savoy z XII wieku, kościół gotycki, klasztor i brukowane uliczeki.
Piz Cengalo to szczyt w paśmie Bergell w Alpach Retyckich. Leży na granicy między Włochami i Szwajcarią. Natomiast Piz Badile to szczyt o wysokości 3308 m n.p.m. położony w grupie Bergell w Alpach Retyckich. Wznosi się ponad położoną na północ od niego (po stronie szwajcarskiej) doliną Val Bondasca oraz położoną na południe (po stronie włoskiej) doliną Val Masino. Szczyt Piz Badile, jak również cały masyw Bergell zbudowany jest z szarych, krystalicznych skał granodiorytowych, bardzo podobnych do skał budujących Tatry Wysokie. Oba wyrastając z niewielkich lodowców, tworzą niepowtarzalną, surową alpejską scenerię.
Zamek Chillon to średniowieczny zamek obronny w kantonie Vaud w Szwajcarii, wzniesiony na skalnej ostrodze wrzynającej się w wody Jeziora Genewskiego, na jego wschodnim krańcu. Skalisty cypel, na którym wzniesiono zamek, stanowił zawsze strategiczny punkt o wysokich, naturalnych walorach obronnych. Umożliwiał on kontrolę wąskiego przesmyku między Alpami a Jeziorem Genewskim, będącego ważnym punktem na szlaku łączącym północ z południem Europy. Pierwsze ślady osadnictwa na skale datuje się na epokę brązu. Dzisiejszy kształt zamku jest rezultatem wielu wieków ciągłych rozbudów i przebudów. Data powstania pierwotnych obwarowań nie jest znana. Początkowo zamek był własnością biskupów Sion. W XII wieku został oddany w lenno książętom sabaudzkim. W 1536 roku zamek został zdobyty przez mieszkańców Berna. Służył im przez wiele lat jako skład, arsenał, więzienie oraz siedziba panów feudalnych.
Szwajcaria to kraj alpejski - Alpy i okolice podgórskie to 60% jej obszaru. Zajmują południową i środkową część kraju. Chociaż najbardziej znanym szczytem jest Matterhorn, to jednak nie jest on najwyższy. Palmę pierwszeństwa dzierży Dufour w masywie Monta Rosa. W południowych rejonach otwiera się droga do Włoch, w środkowej części kraju zaś znajduje się masyw Św. Gottharda, z którego źródła biorą rzeki Ren i Rodan. Pasmo górskie Jury Szwajcarskiej rozciąga się na północy, wzdłuż granicy z Francją. Między Alpami a Jurą zaś znajduje się Wyżyna Szwajcarska, pas od Jeziora Genewskiego na południowym zachodzie do Jeziora Bodeńskiego na północnym wschodzie.
Największą atrakcją turystyczną i krainą geograficzną Szwajcarii są Alpy, które zajmują ponad 60% powierzchni tego kraju. Występują tu jedne z najwyższych kulminacji pasma górskie, a znaczna ich część przekracza wysokość 3700 m n.p.m. Szwajcarskie Alpy dzieli się na Alpy Berneńskie, Urneńskie i Glaryjskie gdzie Alpy Berneńskie uważa się za najbardziej zlodowaconą krainę alpejską. Świetnie przygotowane stoki oraz wspaniała baza hotelowa sprawiają iż Alpy Szwajcarskie są jednym z najpopularniejszych miejsc do uprawiania białego szaleństwa w Europie.
Alpy to najwyższy łańcuch górski Europy. Alpy położone są na terytorium kilku państw europejskich: od wschodu Słowenia, Austria, Włochy, Niemcy, Liechtenstein, Szwajcaria i Francja. Niektóre z nich, w których Alpy zajmują znaczącą część terytorium nazywane są często alpejskimi. Pochodzenie nazwy jest niepewne, niektórzy wiążą ją z celtyckim rdzeniem alb, oznaczającym "wysokość", inni natomiast wskazują na łaciński przymiotnik albus – "biały", co miało odnosić się do ośnieżonych szczytów Alp. Spośród 82 alpejskich czterotysięczników 51 wznosi się na terenie Szwajcarii. Są więc Alpy Szwajcarskie najbardziej wyniosłą częścią całego łuku alpejskiego. Duże zróżnicowanie krajobrazów i charakteru poszczególnych pasm i grup, obfitość jezior i bogata roślinność stwarzają możliwość zaspokojenia najwybredniejszych gustów.
Wetzikon to gmina w kantonie Zurychu. Miejsce to po raz pierwszy zostało udokumentowane w roku 1044. Miejscowość przyciągała osadników swoim znakomitym klimatem naturalnym, a także ze względu na obfitość zwierza łownego w tych rejonach.
Na rogu Münstergasse w Schaffhausen znajduje się kolorowy Haus zum Ritter czyli Dom Rycerstwa z 1485 roku. Cały pokryty jest freskami wykonanymi przez Tobiasa Stimmera w 1570 roku. Orginały zostały jednak usunięte z budynku w roku 1935 i do dziś znajdują się w Muzeum Wszystkich Świętych. Budynek ozdobiony jest ówcześnie wiernymi orginałowi reprodukcjami z 1943 roku.
Zurych nazywany bywa nowym Berlinem. Dawne centrum bankowości przeszło w ostatnich latach tyle zmian, że istotnie pod wieloma względami przypomina odrodzoną stolicę Niemiec. Stosunkowo niewielki Zurych (niem. Zürich) leży nad jeziorem i rzeką. Latem panuje tu przyjemny, wręcz śródziemnomorski klimat. Początki miasta sięgają założonego przez Rzymian posterunku celnego, potem Zurych rozwijał się dzięki średniowiecznym gildiom kupieckim i rzemieślniczym, a w końcu XIX wieku stał się potęgą bankową. Dziś jest najgwarniejszym miastem Szwajcarii.
Zurych (niem. Zürich) to największe miasto i główny ośrodek gospodarczy Szwajcarii, a także największa w Europie giełda papierów wartościowych. Fraumünster – kościół w Zurychu. Wznosi się na zachodnim brzegu Limmat, na miejscu dawnego konwentu założonego w 853 roku. Obecna budowla sakralna pochodzi z XIII wieku, ale jej stare romańskie prezbiterium zdobią współczesne witraże projektu M. Chagalla. Sankt Peterskirche to najstarsza świątynia w Zurychu. XIII-wieczna dzwonnica prezentuje światu jeden z największych zegarów w Europie, którego średnica mierzy 8,7 m. Grossmünster jeden z ważniejszych kościołów Zurychu, zbudowany w latach 1100-1250 na miejscu kościoła z IX wieku. Jest "kościołem-matką" reformacji w niemieckojęzycznej Szwajcarii. To właśnie tutaj od 1519 roku do swojej śmierci w 1531 roku Zwingli głosił zasady nowej religii. Bliźniacze wieże kościoła pochodzące z XV wieku, zwieńczone XVIII-wiecznymi kopułami, są najbardziej charakterystycznym elementem zuryskiej architektury.
