 |
Ar-Rab al-Chali to pustynia położona na południu Półwyspu Arabskiego w większości na terytoriach Arabii Saudyjskiej oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Jemenu i Omanu. Do tej pustyni przylega region Hadramaut w Jemenie. Jest to największa pustynia piaszczysta na świecie. Arabska nazwa Ar-Rab al-Chali oznacza pustą okolicę.
Burdż al-Arab (arab. برج العرب, Wieża Arabów) – wieżowiec, najwyższy na świecie hotel i jeden z nielicznych na świecie hoteli posiadających siedem gwiazdek. Znajduje się w Dubaju w ZEA i stoi na sztucznej wyspie położonej 280 m od plaży w Zatoce Perskiej. Kształtem przypomina żagiel, ma 321 m wysokości, co czyni go najwyższym budynkiem świata nie zawierającym pomieszczeń biurowych oraz najwyższym budynkiem hotelowym świata. Budowa Burdż al-Arab rozpoczęła się w roku 1994 i została ukończona w roku 1999. Przy jego budowie pracowało ok. 3 500 osób. Hotel posiada wyłącznie apartamenty, których w sumie jest 202. Najmniejszy zajmuje 169 m² a największy 780 m². W budynku znajduje się kilkanaście restauracji, platforma widokowa, dwie wielkopowierzchniowe pływalnie, dwa głębokie baseny do nurkowania, 18 pomieszczeń leczniczych, pokoje z hydroterapią i masażami, solarium, sauna i jacuzzi, studio fitness, muzeum, biblioteka, lądowisko dla śmigłowców oraz kilkupiętrowe akwarium z kompletną, żywą rafą koralową. Całość, wewnątrz i na zewnątrz, ozdobiona jest niezwykle złożonymi fontannami i kaskadami wodnymi. Nocą obiekt oświetlany jest światłem o stale zmieniających się kolorach. Specjaliści branży hotelowej po zapoznaniu się ze standardem hotelu rozważali po jego otwarciu stworzenie kolejnej, szóstej kategorii hotelowej. Uznano, że dotychczasowa, pięciogwiazdkowa klasyfikacja standardów hoteli, nie obejmowała oferty, jaką reprezentuje sobą Burdż al-Arab. Właściciele hotelu zaakceptowali jednak pięć gwiazdek dla określenia standardu ich obiektu. Dodali tylko do nich słowo "Deluxe" (absolutny luksus). Do 2005 roku był najbardziej luksusowym hotelem na świecie, do chwili otwarcia hotelu Hotel Emirates Palace w Abu Zabi, który odebrał mu ten tytuł. Ze względu na to, że hotel znajduje się na terenie państwa muzułmańskiego, w którym panują skrajne dla Europejczyków prawa islamskie, hotel stawia swoim gościom szereg wymogów, m.in. dotyczących ubioru i sposobu zachowania się, informując o tym przed zatwierdzeniem rezerwacji.
Dubaj przyciągnął uwagę świata dzięki nowatorskim i ambitnym projektom budowlanym, imprezom sportowym, konferencjom i rekordom Guinnessa. Większość populacji Dubaju to obcokrajowcy. 25% populacji ma korzenie irańskie. W Dubaju mieszka także ponad 100 000 Brytyjczyków i innych zachodnich przybyszów. Rząd ZEA nie zezwala na żadną formę naturalizacji dla obcokrajowców. Prawie wszystkie komercyjne zakłady są prowadzone przez obcokrajowców przy cichej współpracy lokalnego biznesmena, który tylko „wypożycza” licencję za odpowiednią opłatą. Liczne strefy wolnego handlu umożliwiają obcokrajowcom nabycie pełnej własności. Od 2000 roku rząd Dubaju zainicjował mnóstwo odważnych i nowoczesnych projektów w całym mieście. 30% wszystkich światowych dźwigów znajduje się w Dubaju. Główną przyczyną boomu budowlanego w Dubaju jest chęć rządu uniezależnienia się od dochodów z wydobycia ropy, która może wyczerpać się już w 2010 roku. Najbardziej znane budowle to Burdż al-Arab - najwyższy na świecie hotel i jeden z nielicznych na świecie hoteli posiadających siedem gwiazdek, Burdż Chalifa - najwyższy wieżowiec na świecie, a także sztuczne wyspy.
Zjednoczone Emiraty Arabskie (الإمارات العربيّة المتّحدة) – państwo arabskie na Bliskim Wschodzie, położone nad Zatoką Perską i Omańską, składające się z siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardża, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajra. Graniczy z Arabią Saudyjską i Omanem. Pustynna część emiratu to Pustynia Sharjah. Jej niewielkie oazy, rozgrzany piasek i czerwone wydmy nieustanie zachwycają turystów, a wyprawy w głąb pustynie cieszą się niesłabnącym powodzeniem. Na tych terenach sokolnictwo należy do tradycyjnych metod polowania. Dzieję się tak gdyż na pustyni trudno jest podejść zwierzynę z bliska. Dawniej sokoły chwytane były w przemyślnie skonstruowane pułapki, w których jako przynętę wykorzystywano importowane w tym celu gołębie. Obecnie łapanie migrujących dzikich sokołów jest zabronione. Do polowań używa się różnych gatunków tych ptaków, pochodzących z lokalnych i europejskich hodowli.
