1575. Wielka Brytania

Edynburg to miasto w Wielkiej Brytanii; od 1437 roku stolica Szkocji i siedziba szkockiego parlamentu, którego obrady wznowiono w 1999 roku po przerwie trwającej od zjednoczenia z Anglią w roku 1707. Na centrum Edynburga składa się Stare Miasto i Nowe Miasto rozdzielone ogrodami Princes Street Gardens. Stare Miasto jest najstarszą dzielnicą, budowaną od wczesnego średniowiecza wzdłuż traktu łączącego edynburski Zamek z pałacem Holyrood. Nowe Miasto powstało w XVIII wieku jako dzielnica bogatych rezydencji, urzędów i banków, i charakteryzuje się regularną zabudową i szerokimi, wygodnymi ulicami. Pomiędzy obiema dzielnicami rozciąga się teren parkowy Princes Street Gardens, powstały po osuszeniu znajdującego się tam niegdyś jeziora Nor Loch. Na południe od centrum znajduje się okolica uniwersytecka, na zachód od zamku niewielka dzielnica biurowa z budynkami banków i instytucji finansowych. W odleglejszych od centrum dzielnicach Edynburga przeważa zabudowa mieszkalna.

1566. Wielka Brytania

Tower of London (czasem nazywana Londyńska Tower, oficjalna nazwa ang. Her Majesty's Palace and Fortress, The Tower of London czyli Pałac i Twierdza Jej Królewskiej Mości) – budowla obronna i pałacowa monarchów Anglii, chociaż ostatni z władców Anglii, który z niej korzystał to Jakub I (1566-1625). Wzniesiona została w 1078 roku dla Wilhelma Zdobywcy. Tower of London było więzieniem, z którego podobno nie było ucieczki, ponieważ wejście było zaraz nad wodą – podpływano łódkami i tam prowadzono więźniów do celi. Więziono tu m.in. króla Anglii Henryka IV, królową Annę Boleyn, Thomasa More'a, Thomasa Cromwella, Lady Jane Grey, żeglarza Waltera Raleigha, a w 1941 roku Rudolfa Hessa. W swej historii budynek był fortecą, więzieniem, pałacem, a nawet służył jako zoo. Budowla (łącznie z Bramą Zdrajców) pilnowana jest przez charakterystycznie ubranych strażników, nazywanych Yeomen Warders. W twierdzy są dziś przechowywane liczne zbroje, broń, klejnoty i insygnia koronacyjne (królewski pierścień i jabłko oraz berło z krzyżem i największym na świecie brylantem Cullinanem I, a także koronę brytyjską zdobioną drugim co do wielkości na świecie brylantem Cullinanem II). Symbolem Tower są kruki. Popularna legenda głosi, że dopóki na wieżach Tower będą żyły kruki, tak długo trwać będzie imperium brytyjskie. Legenda ta powstała w epoce wiktoriańskiej, nie wcześniej niż z końcem XIX wieku. Wiadomo jednak, że kruki mieszkają w wieżach zamku co najmniej od czasów panowania Karola II w XVII wieku. Zadaniem jednego ze strażników Tower jest opieka nad krukami i ich dożywianie. Inna wersja legendy mówi, że gdy wszystkie sześć kruków opuści kiedyś twierdzę Londyn zginie. Aby tak się nie stało podcięto im skrzydła i są pilnie strzeżone. Tower of London to popularna atrakcja turystyczna Londynu, położona nad północnym brzegiem Tamizy, otoczona kilkoma rzędami murów i dawnym korytem fosy, w którym obecnie rośnie trawa. Jej wysokość sięga 30 metrów, a grubość murów wynosi 3,6 metra. Centralną część warowni stanowi White Tower, czyli Biała Wieża wzniesiona w XII wieku. Ważny jest też skarbiec (ang. Jewel House), w którym przechowywane są klejnoty i kosztowności królewskie.

1557. Wielka Brytania

Albert Dock jest najbardziej charakterystycznym miejscem w całym Liverpoolu. To stary port, który pozwolił miastu szybko się rozwinąć. Otwarto go w 1846 roku i był wówczas szczytowym osiągnięciem architektury brytyjskiej - pierwszą konstrukcją w kraju, która powstała bez użycia drewna. To nie jedyny powód, dla którego stał się sławny. Albert Dock długo pozostawał także największym portem świata. Po jakimś czasie podupadł wraz z obniżeniem się poziomu wody, a w 1972 roku został zamknięty. Władze miasta doszły do wniosku, że ta historyczna budowla nie może zniknąć z mapy Liverpoolu, dlatego już 16 lat później Albert Dock na nowo otwarto. Ogromne nakłady finansowe opłaciły się. Dziś Albert Dock jest przez wielu uznawany za największą atrakcję turystyczną Liverpoolu. W jego wnętrzu znajduje się Muzeum Morskie, Muzeum Niewolnictwa i galeria Tate Liverpool. Największe emocje wzbudza jednak Bealtes Story – niezwykłe muzeum opowiadające historię tego legendarnego zespołu. Możemy w nim obejrzeć rekonstrukcje ważnych dla Beatlesów miejsc, zbiory instrumentów oraz filmy. Każdego roku Albert Dock jest odwiedzane przez ponad 4 miliony turystów.

1547. Wielka Brytania

Zamek w Warwick jest to średniowieczny zamek położony w Warwick, w środkowej Anglii. Znajduje się on na brzegu malowniczej rzeki Avon. Warwick Castle został wybudowany w 1068 przez Wilhelma Zdobywcę na terenie, bądź w sąsiedztwie, anglosaskiej ufortyfikowanej wioski. Był używany aż do wczesnych lat XVII wieku, kiedy to Sir Fulke Greville przekształcił go w typowo angielską posiadłość wiejską. Od 1088 roku zamek należał tradycyjnie do hrabiów Warwick. Był niejako symbolem ich potęgi do 1153, kiedy to został im zabrany przez króla Henryka II. W tym czasie był używany głównie jako więzienie, także dla jeńców spod Poitiers. Z kolei gdy był w posiadaniu Richarda Neville'a, został w nim uwięziony Edward IV York. Od wybudowania w XI wieku, zamek został poddany wielu zmianom, np. dobudowanie wież, przebudowanie części reprezentacyjnej. Oryginalną drewnianą rezydencję typu motte przekształcono w kamienną w XII wieku. W czasie trwania wojny stuletniej, główna fasada została ufortyfikowana. W XVII wieku tereny wokół zamku zostały przekształcone w ogrody.

1532. Wielka Brytania

Historyczne młyn Strutt's North Mill połozony jest nad rzeką Derwent w Belper, Derbyshire. Jest jednym z najstarszych zachowanych przykładów uprzemysłowienia wody, zasilał bowiem przędzielnie bawełny.

1496. Wielka Brytania

Wybrzeże Jurajskie to fragment północnego wybrzeża kanału La Manche i zarazem południowej linii brzegowej Anglii. Miejsce to znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Wybrzeże Jurajskie rozciąga się od Orcombe Point w pobliżu Exmouth we wschodniej części hrabstwa Devon aż do Old Harry Rocks w pobliżu Swanage we wschodniej części hrabstwa Dorset. Łączna długość wybrzeża wynosi 153 km. Najwyżej położonym punktem na Wybrzeżu Jurajskim i jednocześnie na całym południowym wybrzeżu Anglii jest Golden Cap o wysokości 191 m. Wybrzeże Jurajskie składa się z klifów będących utworami triasu, jury i kredy z ery mezozoicznej, sprzed 180 milionów lat. Wybrzeże odznacza się bogactwem unikalnych utworów geologicznych, będących przykładem różnorodności form krajobrazowych. Zważywszy na jakość i wyjątkowość utworów geologicznych Wybrzeże Jurajskie jest przedmiotem badań międzynarodowych. Mary Anning, która badała skamieliny wokół Lyme Regis, odkryła tutaj na początku XIX w. pierwszą kompletną skamielinę ichtiozaura. Wybrzeże w niektórych swych częściach, zwłaszcza wokół Portland, jest niebezpieczne – zdarzają się tu katastrofy morskie.

1484. Wielka Brytania

Na równinie Salisbury wznosi się jeden z najwspanialszych zabytków świata, wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Sława otaczająca kamienny krąg może być myląca – będąc na miejscu, niejeden turysta przeżywa rozczarowanie. W gruncie rzeczy to tylko ustawione przemyślnie, ociosane wielkie kamienie. O nieprawdopodobnej wartości zabytku decyduje przede wszystkim jego wiek – co najmniej 5000 lat. Nic właściwie nie wiemy o ludziach, którzy przywlekli tu i wkopali w ziemię potężne głazy: nie znamy ich języka, imion, obyczajów, religii ani pochodzenia. Stonehenge, czyli zespół megalitów, nasypów i rowów, położony 15 km od współczesnego miasta Salisbury, jest dziełem ludu reprezentującego nieznaną nam kulturę. Z tego samego kręgu cywilizacji wywodzą się prehistoryczne kamienne obiekty rozrzucone wzdłuż całego zachodniego wybrzeża Europy (m.in. w Carnac w Bretanii). Przetrwało tylko kilka elementów większego założenia, którym z większą czy mniejszą pewnością można przyporządkować datowanie historyczne.

1469. Wielka Brytania

Iron Bridge to most wybudowany w 1779 nad rzeką Severn w miejscowości Ironbridge w angielskim hrabstwie Shropshire; jest pierwszą na świecie dużą konstrukcją mostową wykonaną z żeliwa, wcześniej do budowy mostów używano drewna lub kamienia. Przez ponad dwieście lat istnienia, w wyniku powolnego obsuwania się i zbliżania do siebie obu zboczy wąwozu, oba przyczółki mostu uległy przemieszczeniu względem pierwotnego położenia co spowodowało odkształcenie się konstrukcji mostu. Ponieważ jednak most poskładany został z elementów wykonanych wcześniej w odlewni (prefabrykowanych) z dostatecznymi luzami, które dopiero w trakcie montażu wypełnione zostały miękką ołowianą blachą, to naprężenia powstające w wyniku przemieszczeń przyczółków mostu równomiernie rozłożyły się na całą konstrukcję tak, że żaden z kruchych żeliwnych jego elementów nie uległ uszkodzeniu pomimo, że cały most jest już mocno powykrzywiany. Ruch drogowy na moście wstrzymano dopiero w roku 1934 roku. W 1986 most, wraz z miejscowością i całym wąwozem, wpisany został na listę dziedzictwa światowego UNESCO.

1422. Wielka Brytania

Pośród łąk równiny Salisbury, w odległości 13 km od miasta Salisbury w hrabstwie Wiltshire znajduje się kamienny krąg Stonehenge, jedna z najsłynniejszych europejskich budowli megalitycznych. Znaczenie wywodzących się z okresu neolitu zadziwiających konstrukcji w Stonehengen nadal pozostaje głęboką tajemnicą. Stonehenge nie powstało od razu w formie którą znamy obecnie lecz ewoluowało na przestrzeni 1000 lat ze stosunkowo prymitywnej budowli ziemnej. Prace zakończono około 1500 roku p.n.e. Najstarszymi budowlami były okalające całość rów i skarpa. Wewnątrz znajdowało się 56 jam. W drugim tysiącleciu p.n.e. wykonano prace ziemne, tworząc dojście do budowli nazywane obecnie Aleją oraz wzniesiono dwa kręgi stojących kamieni. Do budowy użyto dwóch rodzajów kamieni. Zewnętrzny krąg o średnicy około 30 m tworzy 30 pionowych bloków o wysokości ok. 4 m, wykonanych z piaskowca. Wewnętrzny krąg i podkowę tworzą mniejsze, niebieskawe kamienie. Kamienny krąg otacza wał i fosa o długości 114m. Kamienie w kręgu Stonehenge są zorientowane względem słońca i księżyca co sugeruje, że zbudowano je by świętować dzień przesilenia letniego albo też za jego pomocą wyznaczać pory roku. Są też poglądy, że Stonehenge mogło być używane do przewidywania zaćmień. Obiekt został wpisany w 1968 roku na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury i Natury UNESCO.

1295. Wielka Brytania

Zamek Caernarfon, to jeden z najpiękniejszych zamków w Walii, znajduje się nad rzeką Seiont i Menai Strait. Jego wygląd dziś, praktycznie wogólnie nie różni się od tego jak wyglądł siedemset lat temu. Caernarfon, to obszerna, średniowieczna forteca wzniesioną przez Edwarda I. To największy spośród wszystkich zamków zbudowanych podczas podboju Walii Północnej. Caernarfon należy do budowli o najbardziej imponującej architekturze, z wyraźnie zaznaczonymi wpływami wschodniorzymskimi, o czym świadczy już nawet sama nazwa „Caer Cystennin”, oznaczająca Konstantynopol. Caernarfon wyróżnia się dekoracyjnymi pasami kolorowego kamienia i jedynymi na świecie zachowanymi strzelnicami dla słynnych łuków szybkostrzelnych. Tu przyszedł na świat pierworodny syn Edwarda I, dlatego też zwyczajem przestrzeganym do dnia dzisiejszego jest, aby pierworodny syn każdego brytyjskiego monarchy właśnie tu na tym zamku obwołany został księciem Walii. Ta tradycja jest ciągle żywa, stąd zamek był miejscem inwestytury księcia Karola w 1969 roku.

1282. Wielka Brytania

Zamek Newport to ruiny w mieście Newport w Walli. To zamek posiadający prawdziwego walijskiego ducha z XIV wieku. Pierwotnie zamek był nordycką twierdzą. Zamek został praktycznie zniszczony i rozebrany przez Anglików ze względu na wymogi nowoczesnych dróg i ruchu kolejowego, a także przez stale zagrożenie ze strony rzeki Usk, która bardzo często wylewa. Dziś zamek jest pod ochroną. Całość została ogrodzona, a w 2006 roku zamknięto publiczny deptak przy zamku.

1248. Wielka Brytania

Dartmoor, a od 1951 roku Park Narodowy Dartmoor to granitowe kopulaste wzniesienia z okresu karbonu położone na Półwyspie Kornwalijskim w Anglii. Ze względu na oryginalny krajobraz, faunę oraz liczne obiekty zabytkowe, od prehistorycznych aż po współczesne kamieniołomy granitu, utworzono tu park narodowy o powierzchni 953 km². W parku dominuje roślinność w formie wrzosowisk i torfowisk. Ssaki są reprezentowane przez pochodzące z tego regionu kuce Dartmoor.

1237. Wielka Brytania

Loch Ness to słodkowodne jezioro położone w Szkocji, o długości około 37 km. Położone jest na wysokości 16 m n.p.m., na południowy zachód od miasta Inverness. Jest to największy zbiornik wodny na linii tektonicznej znanej jako Great Glen, która biegnie z północy od Inverness do Fort William na południu. Loch Ness jest jednym z wielu połączonych ze sobą jezior szkockich, które powstały w miejscach wyrzeźbionych przez lodowiec w czasie ostatniej epoki lodowcowej. Przejrzystość wody w Loch Ness jest niska, co jest spowodowane dużą zawartością torfu w ziemi przylegającej do jeziora. Loch Ness jest drugim co do wielkości szkockim jeziorem, ma powierzchnię 56,4 km², ale ma największą objętość dzięki swojej głębokości. W najgłębszym miejscu mierzy ono 226 m. Popularność Loch Ness zawdzięcza potworowi znanemu jako "Nessie", rzekomo zamieszkującemu jego głębiny.

1213. Wielka Brytania

Newbiggin-by-the-Sea – miasto w Anglii, w hrabstwie Northumberland. Leży 25 km na północ od miasta Newcastle upon Tyne i 419 km na północ od Londynu.

1196. Wielka Brytania

W czasach rzymskich w okolicach współczesnego Birmingham znajdował się obóz wojskowy i skrzyżowanie szlaków. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1086, z Księgi Sądu Ostatecznego. W XII wieku na terenie Birmingham istniała osada targowa. Od XVI wieku nastąpił rozwój przemysłu metalowego, a w XVIII wieku powstało tu centrum przemysłowe. W XIX wieku miejscowość rozrosła się znacznie, a prawa miejskie uzyskała w 1889. Na przełomie XIX i XX wieku nastąpił dalszy rozwój miasta, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju przemysłu zbrojeniowego. W czasie II wojny światowej miasto dotknęły naloty bombowe, co spowodowało gruntowną przebudowę w latach 50. i 60. Centrum Birmingham z biurowcami i drapaczami chmur sprawiało niekorzystne wrażenie i było nazywane "betonową pustynią". Pod koniec XX wieku miasto zostało poważnie przebudowane, co uczyniło z niego nowoczesny ośrodek miejski.

1192. Wielka Brytania

Dundee jest czwartym co do wielkości miastem Szkocji. Leży na północnym brzegu ujścia rzeki Tay, na wschodnim wybrzeżu Szkocji. Historia miasta początkami sięga epoki żelaza i wiąże się z ludem Piktów. W średniowieczu było ono miejscem wielu wydarzeń o znaczeniu historycznym. Podczas rewolucji przemysłowej rozwinął się tu przemysł jutowy, Dundee zasłynęło wówczas również z dziennikarstwa oraz dżemu pomarańczowego, produkowanego tu na skalę przemysłową. W 1191 roku miastu nadano prawa i tytuł miasta królewskiego (royal burgh), z czego można wnosić, że już wtedy istniała tu duża osada o większym znaczeniu. Prawa miejskie odebrał Dundee Edward I Długonogi. W 1651, w trakcie III angielskiej wojny domowej, zostało najechane przez generała Moncka, dowódcę sił Olivera Cromwella w Szkocji. Podczas najazdu żołnierze angielscy zniszczyły dużą część miasta oraz zabili wielu jego mieszkańców. Później Dundee było miejscem wczesnego powstania Jakobitów.

1128. Wielka Brytania

Rzeka Lune przepływa przez obszar zwany Doliną Lune w w okręgu Lancaster. Krajobraz ten obfituje w pastwiska i małe wioski pobudowane z kamienia. Wioski te inspirowały od zawsze wielkich pisarzy. Najbardziej znanym miejscem doliny jest Crook O'Lune czyli zakole rzeki, z którego rozpościera sie przepiekny widok na okolicę. 

1127. Wielka Brytania

Mur Hadriana to  rzymski mur obronny w północnej Brytanii wybudowany w latach 121-129 n.e. na odcinku od wsi Bowness nad zatoką Solway Firth do twierdzy Segedunum w Wallsend nad rzeką Tyne w czasach cesarza Hadriana. Pomyślany jako zapora przed wojowniczymi plemionami Piktów z Kaledonii, nigdy nie spełnił pokładanych w nim nadziei. Mur Hadriana budowali stacjonujący w Brytanii żołnierze trzech legionów rzymskich, wspomagani przez oddziały pomocnicze. W założeniu konstrukcja miała jedynie utrudniać przemieszczanie się między południową i północną częścią wyspy, a strzec tego miały rozmieszczone co 500 metrów wieże strażnicze i co 1,5 kilometra niewielkie forty. Długość tej budowli wynosiła 117 km, szerokość 3 m, a wysokość do 5-6 m. W części wschodniej mur był wzniesiony z kamienia, a w zachodniej z darni. Mur Hadriana stracił na swym znaczeniu (i zaczął popadać w ruinę), gdy następca Hadriana, Antoninus Pius, wybudował na północ od niego nowe fortyfikacje, zwane murem Antoninusa. Jednak później Rzymianie wyparci z wału Antoninusa powrócili na wał Hadriana, który odnowili. Uznany jest za UNESCO.

1093. Wielka Brytania

Aberystwyth to miasto w Walia nad zatoką Cardigan (Morze Irlandzkie). Znane jako izdrowisko i miejscowość wypoczynkowa. Znajduje się tu uniwersytet (zał. 1872), walijska biblioteka narodowa oraz ruiny zamku z XII wieku. Miasteczko to jest najbardziej znaną miejscowością turystyczną w środkowej Walii.

1068. Wielka Brytania

Zamek w Oxford jest usytuowany w centrum miasta.  Został wybudowany przez normańskiego barona Roberta D’Oyly w 1071 roku (zaraz po podbiciu Anglii przez Normanów w 1066 r.), początkowo drewniany przebudowany na kamienny. Zamek w Oxford popadł w ruinę w XIV wieku. W 1888 roku utworzono w nim więzienie, które działało aż do 1996 roku. Od tego czasu zamek znajduje się pod opieką miasta.