Kościół Fryksände jest wspaniałym przykładem architektury późnego neogotyku. Murowany kościół posiada potrójne nawy. Kościół położony jest we wschodniej części Torsby.
Globen to szwedzka arena narodowa osadzona w dzielnicy Johanneshov, w południowym Sztokholmie. W arenie odbywają się głównie spotkania hokejowe oraz różnego rodzaju wydarzenia kulturalne oraz muzyczne. Stockholm Globe Arena została oddana do użytku 19 lutego 1989, będąc jednocześnie największym kulistym budynkiem na świecie. Budynek ma średnice 110 metrów i 85 metrów wysokości. Konstrukcja ze stali, betonu i szkła spoczywa na 48 wygiętych stalowych filarach.
Niedźwiedź brunatny jest największym żyjącym współcześnie drapieżnikiem lądowym. Osiąga długość ciała do 3 m, ciężar do 800 kg. Sierść gęsta i długa, ubarwiona w zależności od danego podgatunku, najczęściej w odcieniach brązu, szarobrunatna lub czarnobrunatna, często z jasną pręgą na szyi lub jasnym rysunkiem na piersiach. Masywna budowa ciała, oczy i uszy niewielkie, krótki ogon, silne kończyny zakończone 5 pazurami, uzębienie typu miażdżącego. Nocny tryb życia. Zamieszkuje lasy, w górach dochodzi do 3000 m n.p.m.
Smalandia - jedna z dwudziestu pięciu tradycyjnych, nieadministracyjnych prowincji Szwecji, położona w jej południowo-wschodniej części, stanowiąca część Gotalandii. Obecnie obszar Smalandii zajmują trzy regiony administracyjne: Jönköping, Kalmar i Kronoberg. Najważniejszymi miastami Smalandii są Kalmar, Jönköping i Växjö. Nazwa prowincji pochodzi od zbiorczego określenia kilkunastu niewielkich regionów, samorządnych w średniowieczu, z których scalenia powstała Smalandia (dosłownie: "małe kraje", szw. små landen).
Kullaberg jest nazwą koniuszka Półwyspu Kullen, najbardziej na zachód wysuniętego miejsca w Skanii w Szwecji. Góruje nad morskim zlewiskiem Cieśnin Duńskich i Kattegat. Jest to urwisko o nieco pagórkowatej powierzchni, wznoszące się od 70 do 188 m nad poziom morza. Jego krawędzie stanowią klify, tj. urwiste skały stromo opadające do morza. Klify te, szczególnie na północnym i północno-zachodnim wybrzeżu, formują szereg małych zatoczek, z których niektóre zostały nazwane. Powierzchnia urwiska wzdłuż tego wybrzeża pokryta jest lasem o niejednolitej roślinności. Niektóre drzewa są niskie, powykręcane, skarłowaciałe od uderzeń wiatru od morza, inne, dalej od krawędzi, są wielkie i stare, w szczególności odcinek bukowego lasu. Nad południową zatoką Kullabergu leży małe miasteczko Mölle, głównie turystyczne i golfowe. W pobliżu najbardziej zachodniego punktu Kullabergu, prawie 80 m nad poziom morza, wznosi się potężna latarnia morska nazwana "Kullens fyr". Pierwsza latarnia morska została ustawiona tam w roku 1563.
Falsterbo – miejscowość w południowo-zachodniej Szwecji. Falsterbo zostało założone w XI wieku a prawa miejskie uzyskało w połowie XIII wieku. Okres świetności miasta przypadł na XIII wiek, kiedy to rozwinęło się w ważne miasto kupieckie w międzynarodowym handlu rybami. Mieściło się tam centrum handlu śledziami. Pozostałością ery średniowiecznej jest kościół. We Falsterbo znajdują się również ruiny zamku Falsterbohus. W roku 1776 wybudowano nową latarnię. Zastąpiła ona starą, która była w użytku od 1222 roku. Jej model można dziś obejrzeć w Falsterbo. W 1896 i 1911 roku miasto strawiły pożary, które prawie całkowicie zmieniły średniowieczny charakter miast.
Sztokholm to miasto pływające na wodzie. Historia stolicy Szwecji zaczyna się przed XIII wieku na Galma Stan, czyli starym mieście, które do dziś zachowało średniowieczny charakter. Najlepszym punktem rozpoczęcia zwiedzania jest Stortorget, główny plac Starego Miasta, z którego wąskie uliczki rozchodzą się w różnych kierunkach. Od 1436 Sztokholm jest stolicą Szwecji. Po okresie walk szwedzko-duńskich w XV i XVI wieku, w 1523 Sztokholm został zdobyty ostatecznie przez Gustawa I Wazę. Położone w środkowej części kraju na 14 wyspach, które połączone są ze sobą 53 mostami oraz lądzie stałym nad zatoką Saltsjön i jeziorem Melar wraz z łączącą je cieśniną Norrström. Cały obszar stołeczny Sztokholmu obejmuje m.in. archipelag sztokholmski, czyli 24 000 wysp, wysepek i skał przybrzeżnych.
Szwecja to kraj leżący w Północnej Europie, na Półwyspie Skandynawskim. 78% powierzchni kraju pokryte jest lasem, a tylko 1% powierzchni zajmują grunty rolne. Tereny rolnicze skupiają się na południu kraju, a zalesienie systematycznie wzrasta im dalej na północ. Na zachodzie dominują góry i wzgórza. Około 15% powierzchni kraju leży za kołem podbiegunowym.
Karlskrona powstała pod koniec XVII wieku podczas największej potęgi militarnej i rozkwitu państwa szwedzkiego. Po kolejnych zdobyczach terytorialnych wokół Morza Bałtyckiego (Inflanty, Pomorze Szczecińskie i duńska prowincja Skane), powiększone królestwo pilnie potrzebowało nowej bazy wojennej na południu kraju. Ukryta za skałami osada rybacka i głęboka, niezamarzająca zimą zatoka były idealnym miejscem do wybudowania nowej siedziby królewskiej floty wojennej. Przez prawie 300 lat port w Karlskronie był jednym z najważniejszych w kraju. Unikatowy plan urbanistyczny miasta wraz z systemem fortyfikacji oraz wyjątkowo nowoczesna stocznia już w XVIII wieku wzbudzały zainteresowanie całej Europy. W 1998 roku Karlskrona została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, jako wyjątkowo czytelny i znakomicie zachowany przykład architektury cywilno-militarnej, wykorzystywany później przy projektowaniu nowo powstających miast portowych.
Karlskrona – czyli "Korona Karola", miasto na 33 wyspach jest stolicą prowincji Blekinge i głównym portem szwedzkiej marynarki wojennej. Miasto powstało na mocy rozkazu królewskiego. Było od początku uzależnione od marynarki wojennej i kiedy po licznych niepowodzeniach na początku XIX wieku Szwecja przyjęła politykę neutralności, w Karlskronie nastąpiła stagnacja. Właśnie dzięki temu miasto może pochwalić się tyloma zabytkami a plan miasta nie został zmieniony od momentu zatwierdzenia go przez króla w XVII wieku. Jako zaprojektowany i zbudowany od podstaw historyczny port wojenny Karlskrona jest wyjątkowa na skalę światową. To właśnie zadecydowało o wpisaniu jej w 1998 roku listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Wzniesione w siedemnastym i początkach osiemnastego wieku budynki Karskrony stoją do dziś. Znanym kościołem Karlskrony, jest drewniany Kościół Admiralicji. Jest to największa drewniana świątynia w Szwecji, mogąca pomieścić 4000 osób. Wybudowany w 1685 jest całkowicie drewnianą konstrukcją, z zewnątrz pokryty farbą koloru czerwony falu, czyli w tradycyjnym szwedzkim kolorze. Stocznia w Karlskronie została założona równocześnie z miastem, stając się szybko (ok. roku 1711) największym zakładem przemysłowym w Szwecji. Dziś instalacje Marynarki Wojennej wpisane są na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Miasto Karlskrona zostało założone w 1680 roku, gdy siedziba Szwedzkiej Królewskiej Marynarki została tam przeniesiona. Nazwa pochodzi od zestawienia imienia króla Karola XI i słowa korona (Karlskrona - Korona Karola). Dziś, Karlskrona jest prężnie rozwijającym się ośrodkiem. Istnieje bezpośrednie połączenie promowe Karlskrony z Gdynią, obsługiwane przez dwa promy linii Stena Line.
Karlskrona to miasto w południowej Szwecji, ośrodek administracyjny regionu Blekinge. to również port wojenny nad Morzem Bałtyckim. Miasto leży na kilkudziesięciu wyspach archipelagu Blekinge, na skalistym wybrzeżu Morza Bałtyckiego. Centrum miasta położone jest na wyspie Trossö. Inna wyspa, Stumholmen była dawniej własnością Marynarki Wojennej, teraz znajduje się tam Muzeum Marynarki Wojennej - Marinmuseum. Znajduje się tu 950 jezior i 12 rzek.
Blekinge - jeden z 21 szwedzkich regionów terytorialnych (szw. län). Położony jest na południu Szwecji, wokół miasta Karlskrona, graniczy z regionami Skåne, Kronoberg i Kalmar oraz Morzem Bałtyckim. Na stosunkowo małej powierzchni można odnaleźć wiele różnych krajobrazów, charakterystycznych dla reszty kraju. Długie i mocno urozmaicone wybrzeże z mnóstwem wysp i zatok stanowi dużą atrakcję dla turystów. Do 1658 roku region Blekinge wchodził w skład królestwa duńskiego.
Marinmuseum jest zwane potocznie Muzeum Morskim. Jest to największa atrakcja Karlskrony i jedno z najchętniej odwiedzanych muzeów w Szwecji. Początki muzeum to zbiory modeli okrętów, budowanych na potrzeby stoczni w Karlskronie i gromadzonych na rozkaz króla od 1752 roku. Poza bogatą kolekcją XVIII-wiecznych modeli okrętów, wyposażenia i maszyn stoczniowych muzeum pokazuje też pracę w ówczesnych warsztatach stoczniowych, bitwy morskie (z możliwością kierowania ogniem okrętu liniowego w trakcie bitwy z flotą duńską), broń artyleryjską i broń palną i życie na okręcie (z makietą pokładu działowego w trakcie bitwy w skali 1:1). Po drodze mamy możliwość zejścia do krótkiego tunelu podwodnego, przechodząc wśród szczątków okrętu liniowego z II poł. XVIII wieku. Ostatnia sala na parterze zawiera ekspozycję galionów - oryginalnych rzeźb dziobowych z końca XVIII i początków XIX wieku. Na piętrze m.in. wystawy o torpedach, pancerzach i silnikach parowych oraz wystawa o okrętach podwodnych z możliwością obejrzenia okolic muzeum przez prawdziwy peryskop. Obecny budynek muzeum ukończono w 1997 roku. Muzeum stoi na 130-metrowym pomoście, wybiegającym w morze. Dzięki temu po obu stronach muzeum zobaczyć możemy muzealne okręty i statki - m.in. najstarszy szwedzki okręt podwodny Hajen z 1905 roku, fregatę szkoleniową Jarramas z 1900 roku czy trałowiec Bremön z czasów II wojny światowej. Obok muzeum stoi największy budynek na wyspie - Hangar Slupów i Barkasów (Slup- och barkasskjulet) z ok. 1785 roku. Cała wyspa Stumholmen należała do marynarki wojennej do roku 1991, a hangar wykorzystywany był do przechowywania małych łodzi i szalup należących do floty. Wodowanie łodzi ułatwiał naturalny spadek terenu, wykorzystany przy budowaniu hangaru.
Flaga Szwecji jest niebieskim prostokątem z żółtym krzyżem. W edykcie z 1569 król Jan III Waza nakazał, by żółty krzyż widniał we wszystkich chorągwiach bojowych. Najstarsze wizerunki niebieskiej flagi z żółtym krzyżem pochodzą z końca XVI wieku, a równie wiarygodne przekazy dotyczące takiej flagi na morzu pochodzą z lat 20. XVII wieku. Wzór szwedzkiej flagi wzorowany jest na duńskiej Dannebrog, a barwy wzięto z herbu.
Falun – miasto w środkowej Szwecji w regionie Dalarna. W mieście znajduje się skocznia narciarska o nazwie Lugnet na której kiedyś rozgrywane były zawody Pucharu Świata w skokach narciarskich. Strefa górnicza Wielkiej Góry Rudy Miedzianej w Falun znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Globen (Ericsson Globe, wcześniej Stockholm Globe Arena) – szwedzka arena narodowa osadzona w dzielnicy Johanneshov, w południowym Sztokholmie. W arenie odbywają się głównie spotkania hokejowe oraz różnego rodzaju wydarzenia kulturalne oraz muzyczne. Stockholm Globe Arena została oddana do użytku 19 lutego 1989 roku. Jest największym kulistym budynkiem na świecie. Hala Globen jest nowym symbolem Sztokholmu. Hala, w której odbywa się 125 imprez rocznie, ma obwód 690 m i 85 m wysokości w najwyższym miejscu. Wokół niej powstało Globen City z ponad 150 sklepami, hotelami i innymi usługami.
Karlskoga – miasto w południowej Szwecji, w regionie Örebrö, nad jeziorem Möckeln. Największy ośrodek przemysłowy produkujący broń w Szwecji - Bofors. Parafię Karlskoga ustanowiono w 1586 roku i wkrótce powstał tu drewniany kościół. W wieku XVII zbudowano 14 małych kuźni i 8 młynów wodnych napędzających młoty do kucia żelaza. Większość z nich pracowało jeszcze w latach 1860-1870, ale najlepiej prosperował jeden - Bofors. Miasto Karlskoga rozwinęło się bazując na przemyśle zbrojeniowym w zakładach Bofors. Najsłynniejszym właścicielem Bofors był Alfred Nobel. To właśnie w Karlskordze słynny testament, który był spisany w Paryżu w 1895 roku został zalegalizowany w obliczu prawa, co umożliwiło ogłoszenie słynnej Nagrody Nobla.
Helsingborg to portowe miasto w Szwecji, administracyjnie znajduje się w regionie Skania. Miasto leży nad cieśniną Sund. Znane jest jako perla Sundu. Helsingborg szczyci się przepięknym wybrzeżem, plażami oraz zabytkami kultury i historii. Na glówna uwagę zasluguje piękny ratusz lub Kärnan, średniowieczna wieża obronna.