1620. Rosja

Bajkał, jezioro o półksiężycowatym kształcie. leżące na Syberii. ma 640 km długości i przeciętnie 50 km szerokości. Jest to siędme co do wielkości i zarazem najgłębsze jezioro świata, zawierające 1/5 wszystkich słodkich wód na kuli ziemskiej - tyle, ile wszystkie Wielkie Jeziora Ameryki Północnej razem wzięte. Bajkał to jezioro tektoniczne w Azji, zwane "Błękitnym okiem Syberii" lub "Syberyjskim morzem", położone na terytorium Rosji w Republice Buriacji i Obwodzie irkuckim. Jest ono najstarszym i najgłębszym jeziorem na świecie, a ponadto - pod względem powierzchni - drugim jeziorem w Azji. W najgłębszym miejscu jezior osiąga 1640 m, Gdyby ustawić w tym miejscu cztery najwyższe budynki świata, jeden na drugim, to maszt telewizyjny, umiejscowiny na dachu czwartego budynku, znalazłby się jeszcze 58 m pod powierzchnią jeziora. I chociaż wody jeziora są krzyształowo czyste, tak że widoczność sięga 40 m, te cztery budynki byłyby niewidoczne. Jezioro powstało na skutek wypełnienia się wodą głębokiej szczeliny w skoupie ziemskiej. Wpływa do niego ponad 300 rzek, ale wypływa tylko jedna - Angara. Zimą wody jeziora są skute ponad metrową warstwą lodu przez 4-5 miesięcy.

1593. Rosja

Biełgorod (ros. Белгород) - miasto obwodowe w europejskiej części Rosji, położone nad rzeką Doniec, 40 km na północ od granicy z Ukrainą. Pierwsze wzmianki o Biełgorodzie w 1237 roku. Osada otrzymała jednak prawa miejskie dopiero w 1593 roku. Biełgorod do końca XVII wieku był jedną z głównych rosyjskich twierdz obronnych przed najazdami Tatarów krymskich. Miasto znajduje się w okolicy walk II wojny światowej, m.in. największej bitwy pancernej (1200 czołgów) - Bitwa pod Prochorowką.

1459. Rosja

Sala Balowa w Carskim Siole o powierzchni około 900 m² powstała w latach 1752-1756 według projektu Rastrellego. Ściany sali pokryte są niemal w całości lustrami i kinkietami (696 lamp), co zwłaszcza w nocy daje efekt nieograniczonej przestrzeni. Plafon w całości pokryty jest freskiem, na którego obrzeżach wymalowana jest kolumnada, nadająca sufitowi lekkości i sprawiająca, że wydaje się być znacznie wyższy. Po niebie nad kolumnadą spacerują alegoryczne postaci i bóstwa. Sala została ozdobiona wyjątkowo rozrzutnie i tam, gdzie nie ma luster i kinkietów, umieszczone są małe złote rzeźby.

1392. Rosja

Klasztor Nowodziewiczy (ros. Новодевичий монастырь) - wybudowany w 1524 roku w Moskwie, dla uczczenia zdobycia Smoleńska. W XVII wieku Zofia Romanowa, siostra cara Piotra I Wielkiego, przebudowała go, a od 1682 roku stał się on jej drugą rezydencją. W tym samym klasztorze została zamknięta, gdy Piotr I przejął władzę. Niedługo później uwięził tam również swą pierwszą żonę Jewdokiję Łopuchiną. Niektóre części zespołu klasztornego to: Cmentarz Nowodziewiczy, przyległy do murów klasztoru, Sobór Smoleński, wznoszony w latach 1524-1525, wzorowany na kremlowskim soborze Uspieńskim, o bogato zdobionym freskami wnętrzu, Cerkiew Uspieńska, stawiana w okresie 1685–1687, Nadbramna cerkiew Przemienienia, budowana od 1687 do 1689, w stylu moskiewskiego baroku, Dzwonnica z 1690 roku, Cerkiew św. Ambrożeg, Katedra Matki Bożej Smoleńskiej.

1391. Rosja

Petrodworec ( Peterhof ) to jeden z podmiejskich pałaców carskich lokowany przez samego Piotra I w 1714 roku nad Zatoką Fińską. Rezydencja (20 pałaców i 7 parków) zajmuje ponad 1000 hektarów. Jednym z najsłynniejszych miejsc tego kompleksu jest tzw. Wielka Kaskada - tworzy ją 39 połyskujących złotem posągów w dynamicznych pozach, woda tryskająca 64 strumieniami i spływająca kaskadami po marmurowych schodach. Kulminacją tego ogromnego pomnika/fontanny jest granitowy piedestał z odlanym w brązie Człowiekiem Słońca - Samsonem walczącym z dziką bestią. Największa fontanna wypuszcza pionowo w górę 20 metrowy słup wody. Budowa rezydencji trwała ponad sto lat. Peterodworec pełnił funkcję letniej siedziby kolejnych carów Rosji, aż do ostatniego - cara Mikołaja II. Zespół pałacowo-parkowy został zrabowany i zdewastowany przez hitlerowców w czasie II wojny światowej, po wojnie pieczołowicie go odrestaurowano. Obecnie służy jako miejsce weekendowego wypoczynku dla tysięcy mieszkańców Petersburga.

1390. Rosja

Carycyno to południowo-wschodnia dzielnica stolicy Federacji Rosyjskiej, gdzie najważniejszym punktem jest kompleks pałacowo-parkowy carycy Katarzyny II. W 1775 roku urodzona w Szczecinie Katarzyna II kupiła posiadłość Чёрная грязь (Czarny Kęs) pod Moskwą. Nakazała zbudować tu letnią rezydencję, na wzgórzu, pomiędzy dwoma rzeczkami – Gorodienką i Jazwienką. Olbrzymi carski pałac został wybudowany w całości z cegły, z licznymi wstawkami i ornamentami z białego kamienia. Jednak pałac, który ujrzała caryca Katarzyna niespełna dziesięć lat później – rozczarował ją. Miała wtedy zakrzyknąć: „to nie pałac – to więzienie!”. Architekt został zwolniony, niedługo później caryca Katarzyna II zmarła i prace przy pałacu zostały wstrzymane przez ponad 200 lat. Jednocześnie miejsce stawało się jednym z ulubionych miejsc spacerowych miejscowej ludności. Od 1927 roku na tym terenie położone jest muzeum, w tym samym czasie zmieniono nazwę na Letnisko Lenina, które tak nazywało się do 1993 roku. W połowie lat osiemdziesiątych włączono Carycyno w obręb administracyjny Moskwy.

1378. Rosja

Carskie Sioło – kompleks pałacowo-parkowy założony w XVIII wieku, rezydencja carów, położona ok. 25 km od Petersburga. Obecnie zespół znajduje się na terenie miasta Puszkin. Pałac, a właściwie zespół pałacowo-parkowy, jest jedną z najznakomitszych rezydencji w stylu rosyjskiego baroku. W efekcie licznych prac, prowadzonych w XVIII i XIX wieku, w Carskim Siole powstał ogromny kompleks, w skład którego, oprócz głównego pałacu Katarzyny, wchodzi wiele innych pomniejszych pałaców i budowli, ogrody i parki ze stawami i dodatkowymi budynkami. Potężny kompleks założony był przez Katarzynę I na nierównych i bagiennych terenach pod Petersburgiem, które dostała od swego męża Cara Piotra I. Monarchini kazała wybudować na nich mały park na modłę XVIII-wieczną z niewielką oranżerią. W miejscu, gdzie dziś stoi Wielki Pałac, caryca kazała postawić niewielką drewnianą cerkiew pod wezwaniem Św. Katarzyny. W 1722 Katarzynie zbudowano niewielki pałacyk, na podstawie projektów Braunsteina. Dopiero za rządów Carycy Elżbiety (panującej w latach 1740-1762) pałac gruntownie przebudowany został według projektu Zemkova. Pałac otrzymał 300 metrową fasadę, której lekkości nadaje nieprzerwany rząd okien oraz liczne elementy wertykalne, kolumny i atlasy. Katarzyna II, która zasiadła na tronie Rosji w roku 1762, postanowiła jeszcze bardziej upiększyć Carskie Sioło. Za jej panowania zapanowała moda na styl klasyczny, zatrudniła więc szkockiego architekta klasycystycznego, Charlesa Camerona, który spełniał jej każdy architektoniczny kaprys. Dobudował on m.in. Galerię Camerona z kolumnadą i brązowymi popiersiami. Miejsce to również wiąże się z carem Mikołajem II, który przebywał tu aresztowany po przewrocie Rewolucji Lutowej przez Rząd Tymczasowy, a zamordowany został później, po kolejnej rewolucji wraz z całą rodziną w Jekaterynburgu w 1918 roku. Fakt ten rozpoczął czasy tzw. „czerwonego terroru” w Rosji bolszewickiej. Carskie Sioło jest właśnie miejscem, w którym zaczęła się gehenna ostatniego Cara Rosji i jego rodziny. Sala Balowa o powierzchni około 900 m² powstała w latach 1752-1756. Ściany sali pokryte są niemal w całości lustrami i kinkietami (696 lamp), co zwłaszcza w nocy daje efekt nieograniczonej przestrzeni. Plafon w całości pokryty jest freskiem, na którego obrzeżach wymalowana jest kolumnada, nadająca sufitowi lekkości i sprawia, że wydaje się być znacznie wyższy. Po niebie nad kolumnadą spacerują sobie alegoryczne postaci i bóstwa. Sala została ozdobiona wyjątkowo rozrzutnie i tam, gdzie nie ma luster i kinkietów, umieszczone są małe złote rzeźby. Bursztynowa Komnata, zaginiona w czasie II wojny światowej to do dziś symbol niedostępnej wielkości rodziny Romanowów. W 1701 roku wielbiciel sztuki Fryderyk I Hohenzollern rozkazał skonstruować komnatę, której ściany miały być w całości pokryte bursztynem. Zadania tego podjął się architekt Andreas Schlüter z Gdańska. Sala ta miała zdobić Pałac Charlottenburg, jednak ukończono ją tuż przed śmiercią Fryderyka I. Jego następca Fryderyk Wilhelm I niewiele miał wspólnego ze sztuką. Władca kazał wysłać komnatę w prezencie Carowi Piotrowi I, jako dar dyplomatyczny. Dopiero Caryca Elżbieta wykorzystała prezent i umieściła komnatę w Pałacu Zimowym, a następnie przeniesiono ją do Carskiego Sioła, gdzie została do II wojny światowej. W 1941 roku Niemcy wywieźli komnatę, która po wojnie zaginęła. Dziś w pałacu znajduje się rekonstrukcja stworzona na trzechsetną rocznicę założenia Petersburga.

1308. Rosja

Tomsk / Томск to miasto położone na Nizinie Zachodniosyberyjskiej nad rzeką Tom. Tomsk został założony w 1604. W 1804 został stolicą guberni. Rozwinął się jako duży ośrodek handlowy, w związku z rozwojem wydobycia złota w guberniach tomskiej i jenisejskiej. Od XVII wieku miejsce zesłania. Pod koniec XIX wieku stracił na znaczeniu w związku z tym, że ominął go szlak Kolei Transsyberyjskiej. Na północ od Tomska usytuowano tzw. Tomsk-7, zamknięte miasto, w którym dokonywano m.in. wzbogacania paliwa atomowego. Tomsk był jednym z miejsc, gdzie w czasie I wojny światowej i po niej, w obozach jenieckich przebywało wielu Polaków - jeńców, którzy dostali się do niewoli w mundurach niemieckich. Byli to Polacy z zaboru pruskiego, wcieleni do wojska wbrew swej woli. Zachowało się wiele zabytków z XIX wieku: zdobione budynki mieszkalne, budynki użyteczności publicznej, cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego (XVIII wiek). W mieście znajduje się wiele, zabytków należących do różnych epok, w tym unikalne zabytki architektury drewnianej.

1255. Rosja

Klasztor św Mikołaj na Białym Wzgórzu to wspaniałe i święte miejsce, jedno z najważniejszych w regionie, centrum turystyki i pielgrzymek. Leży 120 km na południowy-zachód od Perm w Dystrykcie Kungur, na szczycie wzgórza, 453 metrów nad poziomem morza. Dużą część drogi do klasztoru przebywa sie syberyjskimi drogami. Złote kopuły świątyni można zobaczyć z dużej odległości od klasztoru.

1254. Rosja

Kościół rzymsko-katolicki w Perm został zbudowany w latach 1873-1875. Większość katolików w Perm stanowią Polacy deportowani do Perm w 1863/64 po powstaniu styczniowym.

1253. Rosja

Świątynia Uspenskiy w Perm stoi na miejscu gdzie od początku osadnictwa znajdował się cmentarz. W 1783 roku zdecydowano się na budowę drewnianego kościoła na starym cmentarzu. Drewniany kościół popadł w ruinę na początku XX wieku. Wtedy to przyszedł pomysł na budowę nowej świątyni z kamienia.

1220. Rosja

Kraj Primorski to wschodnia część Rosji otoczona przez Chiny i Koreę Północną. Nie jest to teren wyżynny a najwyższe wzniesienie znajduje się 500m n.p.m w Górach Anik. Położenie geograficzne Primorskiego Kraju miało zbawienny wpływ dla różnorodności jego flory - istnieją tu obszary gęstej górskiej tundry, lasostep, które są czasami nazywane Preriami Dalekiego Wschodu. Zachowało się tu wielu starożytnych gatunków roślin w tym paprocie i lotos.

1188. Rosja

Tiumeń to miasto obwodowe w azjatyckiej części Rosji, na Nizinie Zachodniosyberyjskiej, nad rzeką Tura. Pierwsze rosyjskie miasto na Syberii, założone w 1586 w miejscu dawnej osady tatarskiej. Szybki rozwój miasta nastapił dzięki położeniu na szlaku handlowym z Rosji do Chin. Od 1796 ośrodek powiatu. Od końca XIX wieku rozwinał się tu przemysł stoczniowy. W ZSRR był to rejon łagrów.

1181. Rosja

Perm to miasto w Rosji nad rzeką Kamą, u stóp gór Ural stanowiących granicę między Europą a Azją. Perm założony został 17 maja 1723, prawa miejskie posiada od 1781. W latach 1940–1957 miasto nosiło nazwę Mołotow (Молотов) od nazwiska ministra spraw zagranicznych Wiaczesława Mołotowa.

1175. Rosja

Sobór świętego Izaaka Dalmatyńskiego to największa prawosławna świątynia w Sankt Petersburgu oraz druga co do wielkości w Rosji (zaraz po Soborze Chrystusa Zbawiciela w Moskwie), wybudowana z polecenia cara Aleksandra I. Sobór był budowany 40 lat. Budowla była wznoszona na podmokłym, niełatwym do tego typu inwestycji terenie, co wymagało postawienie konstrukcji na wbitych głęboko w ziemię, drewnianych palach. Od samego początku inwestycja napotykała szereg trudności. Największą przeszkodą było to, że świątynie nie stawiano od zera - z polecenia Aleksandra I musiano zachować już istniejące trzy poświęcone ołtarze oraz ściany starszej, lecz nieudanej świątyni autorstwa Antonio Rinaldiego. Z czasem okazało się, że wznoszona budowla nie spełnia oczekiwań. Car nakazał wówczas, powołanej w tym celu specjalnej komisji, korektę projektu przy jednoczesnym poszanowaniu, jeśli to możliwe, istniejących ścian i fundamentów. Po rewolucji październikowej budynek został porzucony, a następnie przekształcony w muzeum ateizmu. Usunięto charakterystyczną rzeźbę gołębicy, która została zastąpiona przez wahadło Foucaulta. Podczas II wojny światowej kopuła została pokryta szarą farbą, aby uniknąć przyciągania uwagi przez wrogie samoloty. Po upadku komunizmu, muzeum zostało zlikwidowane i zezwolono wiernym na udział w praktykach religijnych, jednakże tylko w lewej kaplicy. Nie praktykuje się nabożeństw w nawie głównej. Wyjątki stanowią specjalne okazje oraz święta, takie jak Boże Narodzenie. Sobór św. Izaaka stanowi aktualnie jedną z największych atrakcji turystycznych Petersburga. Poza swoją imponującą wielkością i bogatym wystrojem architektonicznym, dysponuje jednocześnie jednym z najlepszych punktów widokowych w mieście - na szczycie znajduje się taras widokowy.

1129. Rosja

Jarosław to miasto położone na Złotym Pierścieniu Rosji. Zabytkowe centrum miasta zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Założony ok. 1010 roku przez Jarosława Mądrego, zwany rosyjską Florencją ze względu na piękno i liczbę zabytków. W latach 1027-1463 stolica niezależnego Księstwa Jarosławskiego, potem włączony do Księstwa Moskiewskiego, w XVI wieku rozkwit dzięki handlowi, powstaje pierwszy port na Wołdze. W czasie Wielkiej smuty siedziba rządu rosyjskiego. 

1099. Rosja

Kungurska Jaskinia Lodowa na przedgórzach Uralu to jaskinia krasowa w Rosji, na Płaskowyżu Ufijskim, ok. 80 km na południowy wschód od Permu. Jej długość to 5,7 km, deniwelacja 30 m. Jest to jedna z największych pieczar gipsowych na świecie. Ma ponad 50 podziemnych grot - jezior. Znajduje sie tu duże nagromadzenia lodu. Podziemne królewstwo stalagmitów i stalaktytów, zastygła muzyka lodu i kamienia, olbrzymie rozmiary i kosmiczna cisza – wszystko to wywiera niezapomniane wrażenie. Kryształy lodowe osiągają tu nadzwyczajne wielkości, spowijając groty w mroźne szaty lodowe, które nie mają sobie równych pod względem piękna w żadnej innej ze słynniejszych jaskiń świata. Udostępniona jest turystom. Przy wejściu jaskinia wita zwiedzających lodowatym oddechem, jak gdyby ostrzegając o tym, że zbliżają się do królewstwa wiecznej zimy. Stan lodu w pieczarze zależy od reżimu temperatur, zapewnianego przez naturalną wentylację. Im niższa jest temperatura na powierzchni, tym większe są zapasy zimna w środku jaskini. Uznawana jest za jeden z siedmiu cudów Rosji. Groty jaskini rywalizują ze sobą przepychem lodowych wnętrz. Najbardziej doskonałe i obfite ozdoby lodowe są do oglądania w dwóch pierwszych grotach – Diamentowej i Polarnej. Chaos kamieni i lodowate milczenie groty Dantego przypomina fantastyczną wizję piekła. Do wejścia do Groty Centralnej trzeba wspinać się po wysokich schodkach, nazywanych Damskie Łezki. Legenda głosi, że na tych schodkach stłukła sobie kolano niemiecka księżniczka Luiza, która w 1914 roku odwiedziła jaskinię razem z matką Wiktorią fon Battenberg. Od tamtego czasu istnieje przekonanie, że jeśli młoda dziewczyna stłucze kolano na tych schodkach, potrafi wcielić w życie marzenie każdej dziewczyny – czyli znaleźć księcia. Przecież Luiza poślubiła króla Szwecji i została prawdziwą królową. Grota Eterowa jest nazwana tak za nie ustający nigdy dźwięk kropli spadających ciągle w zimie i w lecie, co przypominana dźwięki na falach radiowych. 

1029. Rosja

Perm to miasto w Rosji nad rzeką Kamą, u stóp gór Ural stanowiących granicę między Europą a Azją. Perm założony został 17 maja 1723, prawa miejskie posiada od 1781. W latach 1940–1957 miasto nosiło nazwę Mołotow od nazwiska ministra spraw zagranicznych Wiaczesława Mołotowa. W okolicach miasta znajdują się liczne odsłonięcia pokładów z okresu permu. Właśnie od nazwy miasta wzięła się nazwa okresu geologicznego. Znajduje się tu również kilka zabytkowych budowli w tym ortodoksyjny kościół ulokowany w centrum miasta.

942. Rosja

Sobór Zmartwychwstania Pańskiego - Cerkiew na Krwi to sobór wzniesiony w Sankt-Petersburgu nad Kanałem Gribojedowa. Budowla została wzniesiona na miejscu, gdzie w 1881 roku został zamordowany car Aleksander II Romanow i stąd właśnie pochodzi popularna nazwa cerkwi - na Krwi. Prace rozpoczął w 1883 roku Aleksander III Romanow dla upamiętnienia swojego ojca i trwały one do 1907. W 1930 roku świątynia została zamknięta i planowano ją zburzyć, 26 lat później uzyskała status zabytku. Ponownie otwarto ją w 1997 roku po niemal 30-letnich pracach konserwatorskich. Jest jedną z głównych atrakcji turystycznych Petersburga. 

880. Rosja

Cerkiew Chrystusa Zbawiciela to największa cerkiew prawosławna na świecie znajdująca się w Moskwie na brzegu rzeki Moskwy, nieopodal Kremla. Katedralna cerkiew Chrystusa Zbawiciela jest votum dziękczynnym za uratowanie Rosji przed najazdem napoleońskim w 1812 roku. 25 grudnia 1812 roku, gdy ostatni żołnierze napoleońscy opuścili granice Rosji, car Aleksander I podpisał manifest o budowie cerkwi w Moskwie. W piątą rocznicę wyjścia wojsk napoleońskich z Moskwy, 12 października 1817 roku na Worobiowskich Wzgórzach rozpoczęto budowę pierwszej świątyni. Pomimo początkowego szybkiego tempa prac do 1824 roku nie zakończono cyklu zerowego, a wkrótce po objęciu władzy przez cara Mikołaja I prace zostały wstrzymane, formalnie na skutek niedostatecznej jakości podłoża. Prace nad kolejnym gmachem cerkwi rozpoczęte zostały 10 września 1839 roku trwały 44 lata. Decyzja o zniszczeniu cerkwi i wybudowaniu na jej miejscu Pałacu Rad zapadła 2 lipca 1931 roku, a 5 grudnia tegoż roku świątynia została wysadzona w powietrze. Wymagało to dwóch eksplozji, ponieważ świątynia przetrwała pierwszą. Budowa Pałacu Rad rozpoczęta w 1937 roku nigdy nie wyszła z cyklu zerowego, a jej kontynuowaniu stanęła na przeszkodzie II wojna światowa. Dopiero w roku 1958 w znajdującym się na miejscu cerkwi wykopie rozpoczęto budowę otwartego basenu pływackiego "Moskwa" - został on oddany do użytku w 1960. Basen przetrwał do początków lat 90 przez cały okres swego istnienia podnosząc wilgotność powietrza w swoim otoczeniu, co szkodliwie oddziaływało na pobliskie Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina oraz główny księgozbiór radzieckiej biblioteki państwowej im. Lenina. Pod koniec XX wieku postanowiono o rekonstrukcji cerwki. Kamień węgielny pod budowę wmurowano 5 grudnia 1990 roku. Równocześnie powołano do życia fundację i w roku 1994 rozpoczęto budowę.