1586. Ukraina

Głównym zabytkiem Massandry jest pałac carski. Początki założenia parkowo-pałacowego sięgają 1783 roku, gdy córka polskiego magnata, Lwa Potockiego, na zakupionym przez siebie terenie zbudowała rezydencję i park o powierzchni 80 ha. W latach 30. XIX wieku majątek ten przejął Michaił Woroncow. Jego syn w 1881 roku rozpoczął gruntowną przebudowę pałacu, który został silnie uszkodzony przez burzę. Śmierć właściciela wstrzymała roboty i doprowadziła do sprzedania majątku w 1892 roku carowi Rosji, Aleksandrowi III. Na jego polecenie architekt Mesmacher dokończył przebudowę pałacu w stylu neobarokowym, zachowując przy tym znaczną część neorenesansowego projektu Boucharda. W 1902 roku budowlę zakończono. Nowy car Mikołaj II Romanow preferował jednak pałac w Liwadii, więc pałac massandryjski używany był tylko okazjonalnie w czasie polowań czy wycieczek. Nigdy też car w nim nie nocował. Znaczna część projektów Mesmachera dotyczących wyposażenia wnętrz nie została zrealizowana. Po rewolucji bolszewickiej i ostatecznym upadku władzy białych pałac upaństwowiono. W latach 1929–1941 w pałacu mieściło się sanatorium dla gruźlików, a następnie wykorzystywano go aż do 1991 roku jako rezydencję wypoczynkową dla dostojników komunistycznych ZSRR. Od 1992 roku w pałacu działa muzeum prezentujące wnętrza i umeblowanie pałacowe. Wokół pałacu znajduje się niewielki zabytkowy park z dwoma wielkimi sekwojami o wysokości 47 m.

1579. Ukraina

Sumy – miasto w północno-wschodniej części Ukrainy nad rzeką Psioł, przy granicy z Rosją. Miasto zostało założone w 1652 przez "wychodźców z Małorusi" na terytorium tzw. "Słobodzkiej Ukrainy". W latach 1658-1764 rosyjski ośrodek zarządzania wojskami pogranicza na granicy z Ukrainą Zadnieprzańską należącą do Rzeczypospolitej, siedziba pułku kozackiego. W roku 1708 miała tu miejsce rada wojenna cara Piotra I prowadzącego działania wojenne przeciwko królowi szwedzkiemu Karolowi XII i hetmanowi Mazepie. Głównym akcentem architektonicznym miasta jest cerkiew katedralna Przemienienia Pańskiego. Wzniesiona została w stylu neoklasycystycznym w XVIII wieku, gruntownie przebudowana w roku 1858 i ponownie w latach osiemdziesiątych XIX wieku, kiedy dodano 56-metrową dzwonnicę. Wnętrze świątyni zdobią freski Władimira Makowskiego i Kławdija Lebiediewa. Cerkiew Zmartwychwstania (1702), najstarsza budowla w mieście, jest wciąż w dobrym stanie, szczególnie po ostatnio przeprowadzonej renowacji. Katedra przyklasztorna św. Pantaleona została zbudowana w roku 1911 według projektu Aleksieja Szczusiewa, na wzór średniowiecznych obiektów sakralnych Nowogrodu i Pskowa.

1412. Ukraina

Mikołajów to miasto w południowej części Ukrainy, ważny port i ośrodek przemysłu stoczniowego, położone nad Bohem niedaleko jego ujścia do Morza Czarnego, nieco na północ od miasta do Bohu wpada rzeka Inguł. Stolica obwodu mikołajowskiego. Założony przez Rosjan w 1784 jako twierdza. Od tego czasu aż do rozpadu ZSRR znany był pod swoją rosyjską nazwą Nikołajew.

1375. Ukraina

Latarnia morska Woroncowa – latarnia morska znacząca wejście do portu w Odessie, nazwana na cześć gubernatora miasta Michaiła Woroncowa. Liczy ponad 27 metrów wysokości. Jest trzecią z kolei latarnią morską przy odesskim porcie - pierwsza została w 1862 roku wykonana z drewna i przetrwała do I wojny światowej. Druga wieża została wysadzona w czasie działań wojennych 1941 roku i odbudowana po II wojnie światowej.

1351. Ukraina

Pomnik słynnego ukraińskiego hethman Bohdana Chmielnickiego znajduje się w Kijowie. W ukraińskiej historiografii postać Chmielnickiego do dziś nie jest przedstawiana jednoznacznie. Podobne poglądy panują w społeczeństwie. Wielu Ukraińców obarcza go winą za to, że w XVII wieku poddał Ukrainę pod protektorat Moskwy i tym samym na kilka stuleci pozbawił ją szans na niepodległość. W czasach sowieckich Chmielnicki przedstawiany był jako wróg polskich panów, którego jedynym celem było zjednoczenie Ukrainy z Rosją.

1341. Ukraina

Bachczysaraj to miasto na Ukrainie, na Krymie, położone w Górach Krymskich. W przeszłości Bachczysaraj był stolicą Chanatu Krymskiego. Do dziś zachował się jeden z trzech muzułmańskich kompleksów pałacowych w Europie – pałac chanów krymskich, w którym znajduje się najważniejszy na Krymie meczet – Wielki Meczet Chan-Dżami. Dawna stolica chanów i pałac inspirował wielu wybitnych twórców. Adam Mickiewicz poświęcił miastu szereg Sonetów krymskich: Bakczysaraj, Bakczysaraj w nocy, Grób Potockiej, Mogiły haremu. Również Aleksander Puszkin napisał wiersz Fontanna Bakczysaraju.

1310. Ukraina

Ławra Pieczerska w Kijowie to jeden z najokazalszych monastyrów na Ukrainie, wpisana wraz z Soborem Sofijskim na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ławra Pieczerska to cerkiew będąca siedzibą Ukraińskiego kościoła Prawosławnego. Jej malownicze położenie i złote kopuły przyciągają wielu turystów. Warto skierować tu swoje kroki by z bliska podziwiać rozmach i piękno architektury.

1297. Ukraina

Mariupol to miasto położone we wschodniej części Ukrainy, w obwodzie donieckim nad brzegiem Morza Azowskiego przy ujściu rzeki Kalmius. Ważny ośrodek portowy i przemysłowy na Ukrainie. W mieście znajdują się 2 duże kombinaty metalurgiczne: mariupolski kombinat metalurgiczny imienia Ilicza i "Azowstal". Miasto zostało założone w XVI wieku przez Kozaków zaporoskich, w 1778 roku zostało nazwane Pawłowsk, a w 1789 roku otrzymało prawa miejskie (jest najstarszym miastem w obwodzie donieckim). Nazwa Mariupol pojawiła się w 1780 roku, na cześć Marii Fiedorowny, żony późniejszego cara Rosji Pawła I. Od końca XVIII wieku stał się znacznym ośrodkiem targowym, w 1809 roku otwarto port a w 1882 roku wybudowano linie kolejową łączącą Mariupol z Donieckiem, co umożliwiło eksportowanie przez Mariupol donieckiego węgla. W latach 1886-1889 wybudowano nowy Mariupolski port handlowy, który stał się drugim najważniejszym pod względem przeładunku towarów portem Imperium Rosyjskiego na południu (po Odessie).

1149. Ukraina

Czerniowiecki Uniwersytet Narodowy im. Jurija Fedkowycza – wyższa uczelnia mieszcząca się w Czerniowcach. Dawniej był to pałac metropolity Bukowiny wraz z budynkiem dawnego seminarium i cerkwi seminaryjnej.

1119. Ukraina

Wiśniowiec - osiedle typu miejskiego leżące w obwodzie tarnopolskim Ukrainy, dawna siedziba magnaterii polskiej. Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z roku 1395, ale pod nazwą Wiśniowiec miejscowość wymieniona została po raz pierwszy w połowie XV wieku. Miejscowość znana jest głównie z bitwy, jaka rozegrała się tutaj 28 kwietnia 1512 roku, kiedy to pod Wiśniowcem wojska Rzeczypospolitej pobiły armię tatarską. Do roku 1744 miejscowość wchodziła w skład posiadłości Wiśniowieckich, a po śmierci hetmana wielkiego litewskiego Michała Serwacego Wiśniowieckiego przeszła w ręce rodu Mniszchów, a po nich w połowie XIX wieku Platerów. Wiśniowiec od początku swego istnienia aż do ostatniego rozbioru wchodził w skład Polski i był częścią województwa podolskiego. Od 1795 do traktatu ryskiego w 1921 Wiśniowiec należał do państwa rosyjskiego, następnie do 1939 znów do Polski (województwo wołyńskie). W 1945 na podstawie traktatu pokojowego kończącego drugą wojnę światową Wiśniowiec ostatecznie znalazł się w Ukraińskiej SRR, a po upadku ZSRR w roku 1991 miasto należy do Ukrainy. Pomimo licznych działań wojennych prowadzonych na tych terenach w ciągu ostatnich 300 lat zachowały się w Wiśniowcu liczne zabytki, takie jak pałac Wiśniowieckich z XVIII wieku razem z parkiem.

1069. Ukraina

Monaster św. Michała Archanioła o Złotych Kopułach to  prawosławny zespół klasztorny w Kijowie. Według kronik ruskich pierwsza świątynia na tym miejscu została założona przez metropolitę kijowskiego Michała na miejscu wcześniejszej świątyni pogańskiej. Drewniany monaster ufundował książę Izasław, natomiast jego syn Światopełk nakazał budowę świątyni murowanej jako wotum dziękczynne za zwycięstwo w walkach z Połowcami.  Był to pierwszy obiekt sakralny na Rusi, którego kopuły zostały pokryte złotem. Monaster poniósł straty w czasie najazdu Mongołów w 1240, kiedy najeźdźcy zrabowali wyposażenie klasztornej cerkwi i złoto z kopuł obiektu. Kolejne dwa stulecia były okresem stagnacji; dopiero około 1496 na terenie monasteru podjęto prace budowlane, które powiększyły wielkość budynków. Mimo sekularyzacji części majątków ziemskich monasteru w XVIII wieku, jeszcze przed rewolucją październikową, obiekt należał do najbogatszych klasztorów w Rosji, liczył 240 mnichów. W latach 30. XX wieku całość została zniszczona przez władze radzieckie, po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę obiekt pieczołowicie odbudowano.

1035. Ukraina

Kijów posiada jedno z najgłębszych linii metra na świecie – pamiątka stalinowskich obaw przed III wojną światową, kiedy miało służyć za schron. Kijowskie metro składa się z trzech linii. Dwie z nich łączą prawy i lewy brzeg Dniepru poprzez Most Metro i Most Piwdiennyj. Most Metro został zaprojektowany przez G. Fux i Y. Inosov i zbudowany w 1965 roku. Jest przeznaczony dla metra i ruchu samochodowego. Most składa się z dwóch stacji metra. 

1021. Ukraina

Ławra Pieczerska w Kijowie obecnie jest siedzibą Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego, złączonego z Patriarchatem Moskiewskim. Historia świątyni sięga połowy XI wieku, kiedy do Kijowa przybyli fundatorzy ławry i założyciele słowiańskiego stanu zakonnego – mnich Antoni, i Teodozy. Pierwszy monastyr powstał na naddnieprzańskich stokach – w pieczarach, od których pochodzi nazwa klasztoru. W XI wieku drugi ihumen Teodozy wprowadził bizantyjską regułę Teodora Studyty, która przewidywała życie we wspólnocie klasztornej i oddawanie się nieustannej modlitwie i pracy. Już w XII wieku klasztor był uważany za miejsce cudowne i oczyszczające z grzechów. 

328. Ukraina

Użgorod to stolica Zakarpacia - regionu zdecydowanie wyróżniającego się na Ukrainie. Oddzielone od pozostałej części kraju Zakarpacie stanowi swoistą enklawę środkowoeuropejską w ramach Ukrainy. Mieszkańcy Użgorodu twierdzą nawet, że ich miasto leży dokładnie w centrum Starego Kontynentu. Bezsprzecznym faktem jest zgoła odmienna historia tych rejonów i samego Użgorodu. Choć Użgorod powstał w VIII-IX wieku jako gród słowiański, który został później przyłączony do Rusi Kijowskiej to jednak od IX wieku miasto podobnie jak i całe Zakarpacie związane było przede wszystkim z Węgrami. Niedaleko miasta znajdują się ruiny Zamku Nevytskyi. Znajduje się on na szczycie góry o wysokości 260 metrów. Po raz pierwszy wymieniony jako zamek został na początku wieku ХІV, jednakże jego powstanie datuje się na wiek XII. W 1644 roku, w czasie wojen religijnych fortyfikacja została całkowicie zniszczona.

171. Ukraina

Dom z chimerami lub Dom Horodeckiego (ukr. Будинок з химерами) - budynek wzniesiony w latach 1901-1902 wg projektu Władysława Horodeckiego, słynnego polskiego architekta. Inspiracją dla budowy tak niezwykłego budynku miało być samobójstwo córki Horodeckiego, która odebrała sobie życie topiąc się w Dnieprze. Horodecki, zrozpaczony faktem, że nie pomógł własnemu dziecku, postanowił przynajmniej uczcić jej pamięć tworząc jedyny w swoim rodzaju budynek. Popularna nazwa domu wywodzi się od jego charakterystycznej dekoracji fasady, na której Horodecki, zapalony myśliwy, umieścił wiele scen ze zwierzętami i polowaniami. Rzeźby te wykonał Emilio Sala. Styl architektoniczny, w którym motywy zwierzęce odgrywały dużą rolę, określany jest mianem chimery; nazwa nie ma natomiast nic wspólnego z postacią mitologiczną. Horodecki nie umiał jednak dobrze gospodarować pieniędzmi i już w 1912 roku, zadłużony w związku z kosztownymi wyjazdami na egzotyczne polowania, musiał oddać dom pod hipotekę. W 1913 obiekt trafił na licytację. Z obiektem łączy się legenda, a raczej "klątwa Horodeckiego". Miał on takową rzucić na dom w czasie przymusowej wyprowadzki. Architekt miał wówczas przekląć wszystkich mieszkańców, przepowiadając im nieszczęścia w interesach i w życiu. Potwierdzeniem tej legendy ma być fakt, że wszystkie osoby, które wynajmowały w tym czasie mieszkania, zbankrutowały lub straciły swoje majątki w czasie rewolucji październikowej.