 |
Gunung Kelud – czynny wulkan we wschodniej części Jawy w Indonezji; zaliczany do stratowulkanów o wysokości 1731 m n.p.m. Jest to jeden z najniebezpieczniejszych wulkanów na Jawie. Najsilniejsze odnotowane erupcje: w 1586 (ponad 10000 ofiar); w 1919 roku (ponad 5000 ofiar) i w 1990 roku, kiedy został zdewastowany obszar 35 km² wokół krateru; lahary zniszczyły 1546 budynków, drogi i mosty, ok. 25 tys. ha ziemi uprawnej, ok. 6400 ha lasów, zginęło 35 osób.
Gunung Merapi - Góra Ognia - to czynny wulkan w środkowej części Jawy w Indonezji; zaliczany do stratowulkanów. Leży w bardzo gęsto zaludnionej okolicy, w pobliżu dużego miasta Yogyakarta. Wioski położone są do wysokości 1700 m n.p.m. Szacuje się, że ten jeden z najbardziej aktywnych wulkanów w Indonezji wyemitował największą ilość materiału piroklastycznego ze wszystkich wulkanów na świecie. Dym wydobywający się z wulkanu widoczny jest przez około 300 dni w roku. Pierwsza zanotowana erupcja miała miejsce w 1548 r. (istnieją dowody erupcji z ok. 7630 roku p.n.e.; prawdopodobnie również w 1006 roku, kiedy to skutki wybuchu miały spowodować załamanie gospodarcze i upadek hinduistycznego Królestwa Mataram), a popioły wulkaniczne pokryły centralną część Jawy. Od 1548 roku zanotowano około 60 większych erupcji, mniejsze następują co 2-3 lata. Częste lawiny piroklastyczne pociągające za sobą dziesiątki ofiar śmiertelnych. Gorące gazy z wielkiej erupcji 22 listopada 1994 r. zabiły 27 ludzi, głównie w miejscowości Muntilan, położonej na zachód od wulkanu. Ciągle stanowi duże zagrożenie, intensywnie monitorowany. Ostatnia erupcja rozpoczęła się w ostatnich dniach października 2010 roku. W przeciągu kilku dni śmierć poniosło ponad 100 osób a ponad 100 tys. zostało ewakuowanych. Z dnia na dzień erupcja stawała się silniejsza. W chwili obecnej wulkan ciągle wyrzuca z siebie popioły i materiał piroklastyczny na wysokość 7 km, które następnie opadają na obszarze ponad 150 km2 wokół wulkanu. Prawdopodobnie aktywność tego wulkanu spowodowała obudzenie się innego wulkanu Indonezji Anak Krakatau (Dziecko Krakatau) czyli stożka który powstał po zapadnięciu się kaldery wulkanu Krakatau w wyniku erupcji z roku 1883 roku - najtragiczniejszej we współczesnych dziejach.
Borobudur – buddyjska świątynia na Jawie, na obszarze porośniętej dżunglą równiny Kedu, powstała pomiędzy 750 a 850 rokiem n.e., kiedy nad Jawą panowała zhinduizowana dynastia Śailendrów. Świątynia buddyjska wyrosła z mniejszego zamierzenia architektonicznego poświęconego Śiwie. Konstrukcja świątyni odzwierciedla buddyjską wizję świata. Ma budowę tarasową, na pięciu czworobocznych tarasach dolnych znajdują się reliefy przedstawiające sceny z życia Buddy i dżataki. Na trzech górnych tarasach kolistych mieszczą się 72 dagoby, zaś w każdej z nich (poza jedną) znajduje się figura Buddy. Całość wieńczy większa od innych dagoba. Budowla nie posiada pomieszczeń wewnętrznych, przeznaczona jest do rytualnej pielgrzymki. Jeden z pomników Buddy w pozie medytacyjnej jest uważany za szczęśliwy. Lokalni przewodnicy mówią, że jeśli kobieta dotknie pięty buddy a mężczyzna jego palca, będzie im towarzyszyć szczęście. Borobudur stracił na znaczeniu w XI wieku. Dla świata budowlę odkrył w 1814 roku jeden z angielskich oficerów. Kompleksową odbudowę prowadzili Holendrzy w latach 1907-1911. W 1991 roku Borobudur wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Pomnik Narodowy w Jakarcie ( potocznie zwany Monas ) to pomnik wybudowany ku czci i pamięci bohaterów walczących z kolonializmem. Wybudowany został z polecenia pierwszego prezydenta Indonezji. Plac na którym stoi zajmuje 80 hektarów. Oficjalne odsłonięcie pomnika nastapiło 17 sierpnia 1961 roku. Sam czubek pomnika przypomina płomień i ma symbolizować wiecznego ducha walki mieszkańców Indonezji.
