1482. Grecja

Korfu to miasto w Grecji, stolica wyspy Korfu i prefektury Kerkira w regionie administracyjnym Wyspy Jońskie. Miasto odnowiono z okazji spotkania przywódców państw Unii Europejskiej w 1994 roku i obecnie należy ono do najbardziej eleganckich miast na greckich wyspach. Latem roi się tu od turystów, ponieważ w mieście jest główny port pasażerski, a także lotnisko. W 2007 roku stare miasto w Korfu wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wprawdzie w wyniku bombardowań podczas II wojny światowej wiele zabytków uległo zniszczeniu, ale ocalały między innymi: starożytna świątynia Artemidy, pałac z XIX wieku, stara forteca, nowa forteca, kościół Ágios Spirídon, budynki z czasów rządów francuskich i brytyjskich.

1443. Grecja

Mykonos to grecka wyspa na Morzu Egejskim, należąca do archipelagu Cyklady, położona między wyspami Tinos, Síros, Naksos oraz Paros. Głównym miastem wyspy jest Mykonos, zbudowane jak wiele śródziemnomorskich miast z małych białych domów często z czerwonymi dachami, okiennicami, bogato ukwieconych, usytuowanych wzdłuż wąskich, krętych uliczek. Atrakcją są stare budowle i eksponaty muzealne, pochodzące jeszcze z epoki mykeńskiej, a z drugiej strony liczne plaże oraz krystalicznie czyste morze przyciągające miłośników sportów wodnych.

1338. Grecja

Łuk Galeriusza zbudowany został w 305 roku n.e. w Salonikach jako świadectwo zwycięstwa Galeriusza nad Persami w 297 roku. Był jedną z 4 bram stanowiących ceremonialną drogę z Via Egnatia do pałacu Galeriusza. Płaskorzeźby pokrywające łuk przedstawiają sceny ze zwycięskiej kampanii perskiej. Rotunda została zbudowana w 306 roku n.e. jako Pantenon i Mauzoleum Galeriusza. Pod rządami cesarza Teodoriusza Wielkiego został zamieniony na świątynię chrześcijańską - kościół Św. Jerzego. Do dziś zachowały się mozaiki z IV wieku - unikalne w europejskiej skali. Rotunda pełniła także rolę meczetu.

1328. Grecja

Starożytny Korynt zawdzięczał swoje bogactwo położeniu na wąskim przesmyku rozdzielającym zatoki Soryńską i Koryncką. Tędy wiódł najkrótszy szlak handlowy łączący wschodnią część basenu Morza Śródziemnego z Adriatykiem i Italią. Transport towarów opłacał się nawet wówczas, gdy nie istniał jeszcze kanał. Miasto, założone w epoce neolitu, zburzyli Rzymianie w 146 roku p.n.e., po czym w sto lat później je odbudowali. Starożytny Korynt był strategicznym miejscem greckiego i rzymskiego świata, pozwalając na kontrolę handlu między północną Grecją a Peloponezem. Wykopaliska potwierdziły ogrom zabudowy, zniszczonej w czasach bizantyjskich przez trzęsienie ziemi. Ruiny Koryntu są pozostałością największej Rzymskiej aglomeracji na terenie Grecji. Świątynia Apollina to najbardziej imponująca budowla dolnego miasta z monumentalnymi schodami będąca jedną z nielicznych, jakie Rzymianie pozostawili w trakcie przebudowy miasta w 44 p.n.e.

1311. Grecja

Zakintos to trzecia co do wielkości wyspa oraz prefektura grecka w archipelagu Wysp Jońskich na Morzu Jońskim, położona na zachód od Peloponezu. Nazwa wyspy pochodzi od imienia syna mitologicznego Dardanosa, króla Arkadii. Według Homera wchodziła w skład państwa Odyseusza. Zatoka wraku to plaża, która stała się nie tylko wizytówką wyspy, ale i całej Grecji. Uważana za jedną z najpiękniejszych plaż świata. Z taką klasyfikacją zgodzi się każdy kto stanie nad urwiskiem spoglądając na nią z góry. Ogromne białe skały kontrastujące z niesamowitym błękitem morza tworzą scenerię której nie sposób opisać. Plaża dostępna jest jedynie od strony morza. Rejsy na nią organizowane są niemal z każdego miejsca na wyspie. Nazwa zatoki wzieła się od ... wraku statku. Wygląda on na zdecydowanie starszy niż jest w rzeczywistości. Według legendy statek ten należał do przemytników papierosów, którzy w czasie jednego z rejsów w 1983 roku zostali zauważeni przez straż przybrzeżną i uciekając przed pościgiem wpadli na pobliską mieliznę.

1281. Grecja

Rodos to największa wyspa archipelagu Dodekańskiego, w południowo-wschodniej części Morza Egejskiego i nie przypadkowo jest jednym z najchętniej odwiedzanych miejsc w Grecji. Rodos to nie ciekawe miejsce wakacyjne, ale przede wszystkim kosmopolityczny region o międzynarodowej sławie. Już antyczni ludzie wierzyli, że Rodos to ulubione miejsce boga słońca - Heliosa. Różnorodność nazw, jakimi określa się wyspę odzwierciedla jej specyfikę i walory. Najczęściej spotykane nazwy to - "wyspa słońca" i "kraina Heliosa". Turyści określają też to niezwykłe miejsce mianem "wyspy róż" ze względu na porastające ją krzewy różane i oleandry. Rzadziej mówi się o niej jako o "wyspie kotów".

1005. Grecja

Rodos (gr. Ρόδος) – miasto na greckiej wyspie o tej samej nazwie, leżące na wysuniętym najbardziej na północ krańcu owej wyspy. Dawniej wejścia do Portu Mandraki strzegł wysoki na 32 m Kolos Rodyjski (ok. 281 p.n.e.) – jeden z siedmiu cudów świata. Stolica wyspy dzieli się na dwie części: zwarte, otoczone murami Stare Miasto i rozrastające się swobodnie Nowe Miasto. Miasto założono w 408 roku p.n.e. i szybko za czasów greckich stało się centrum kulturalnym. Miasto należało później wraz z całą Grecją do Cesarstwa Rzymskiego, a potem do Cesarstwa Bizantyjskiego. W 672 roku miasto zajęli Arabowie. W 1090 roku po bitwie pod Manzikertem zostało zajęte przez Turków Seldżuckich i odbite przez bizantyjskiego cesarza Aleksego I Komnena w czasie I krucjaty. W 1309 roku, po przejęciu wyspy przez zakon joannitów, miasto było siedzibą joannitów, którzy je ufortyfikowali ( Pałac Wielkich Mistrzów ), dzięki czemu odparli atak egipskiego sułtanatu Mameluków w 1444 roku i Mehmeda II Zdobywcy w 1480 roku. Ostatecznie jednak w grudniu 1523 roku miasto po 6 miesiącach oblężenia zdobył Sulejman Wspaniały i od tego miasto było pod panowaniem Turcji. Po wojnie włosko-tureckiej 1911-1912 miasto znalazło się pod władzą włoską, nastapiła wówczas znaczna rozbudowa miasta. W 1945 roku zajęli je alianci, a od 28 października 1947, kiedy to wyspa Rodos na mocy pokoju paryskiego z 1947 wraz z całym Dodekanezem została przekazana Grecji. 

1004. Grecja

Rodos to stolica administracyjna wyspy, a Lindos - turystyczna. Na górującym nad Lindos urwisku wznosi się starożytny akropol z dorycką świątynią Ateny. Znajdująca się na akropolu świątynia Ateny z VI wieku p.n.e. była jedną z najważniejszych w starożytnym świecie, odwiedził ją nawet Aleksander Macedoński. Prawie w całości zachowało się siedem doryckich kolumn. Ruiny akropolu i wzgórze na którym spoczywają to zarazem fantastyczny punkt widokowy - widać stąd całe miasteczko i zatokę. 

1003. Grecja

Jednym z najpiękniejszych miejsc na Rodos jest Dolina Motyli. To zalesiona dolina, w której na zacienionych skałach i drzewach przesiaduje miliony motyli, które w zasadzie są ćmami. Przylatuje na wyspę by się rozmnażać. W kwietniu larwy wykluwają się, a w czerwcu przyjmuja już swoją dorosłą postać. We wrześniu opuszczaja wyspę. Owady wabione są tu zapachem ambrowców wschodnich, które przyciągają motyle z całej wyspy. Gdy siedzą na drzewach i skałach, widoczna jest przednia para skrzydeł. Ciężko je dostrzec, gdyż zlewają się z tłem drzew i skał. W całej dolinie obowiązuje bezwzględna cisza. Nie wolno krzyczeć i klaskać. Do zwiedzania wyznaczona jest trasa, prowadząca przez wiele drewnianych mostków i wodospadów. Ciągnie się od dołu ku górze. Na dotarcie, na sam szczyt, należy przeznaczyć około 40 minut. Podążając jeszcze bardziej w górę, dotrzeć można do klasztoru Moni Kalopetra, wybudowanego w 1782 roku przez Aleksandra Ypsilantisa.

1002. Grecja

Jednym z najpiękniejszych miejsc wśród wysp Dodekanezu jest wyspa Symi - wyspa poławiaczy gąbek, słynna też z malowniczych zatok, dogodnych portów położona jest tylko 7 km. od Turcji. Pierwszym przystankiem każdego turysty jest klasztor Pantormitis poświęcony Archaniołowi Michałowi. Kościół ten pochodzi z 1783 roku i z tego też roku pochodzą freski, które go dekorują. Arcydziełem jest drewniany ołtarz znajdujący się w klasztorze. Również dzwon kościelny to zabytek pochodzący z 1912 roku. Symi, była uważana - w mitologii - jako miejsce urodzenia Trzech Wdzięków. W starożytności niosiła imiona Aigli i Metapontis . Jej obecne imię pochodzi od nimfy Syme, która była żoną Poseidona. Wyspa słynie z poławiaczy gąbek, którzy zanurzają się na samo dno wspaniałego morza, aby wydobywać różnego rodzaju gąbki, które można nabyć na wyspie. Codziennie na wsypę przybywają turyści, właśnie w tym czasie wyspa ożywa, otwierane są wszystkie sklepy, bary itp. W momencie, kiedy turyści opuszczają wyspę, życie na wyspie zamiera.  Dzięki malowniczym domkom wybudowanym na tle surowego krajobrazu wyspa zyskała miano "Perły Dodekanezu". 

977. Grecja

Lindos (gr. Λίνδος) - miasto na wyspie Rodos. To drugi po Rodos port i miejscowość wypoczynkowa na wyspie, które zostały uznane za zabytek narodowy. W czasie intensywnych prac archeologicznych odsłonięto na tamtejszym akropolu dorycką świątynię Ateny Lindia, znaleziono też kronikę świątyni (99 r p.n.e.). Wg tradycji w 58 roku n.e., po południowej stronie Akropolu do niewielkiej zatoczki, przypłynął statek z apostołem św. Pawłem. Od tego momentu datuje się początek chrześcijaństwa na wyspie. Akropol w Lindos to zespół zabytków wpisany na Listę Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO, położony na górującym nad miastem wzgórzu. Z daleka widoczna jest okazała świątynia Ateny. Świątynia ta zaliczana była niegdyś do najświętszych miejsc starożytnego świata. 

891. Grecja

Centralnym punktem Aten jest Akropol, który czasem jest nazywany Akropolis. Akropol góruje nad miastem. Jest to święte miejsce Aten, gdzie znajdowało się najważniejsze miejsce kultu patronki miasta - Ateny, dziewiczej córki Zeusa, bogini mądrości, opiekunki rzemiosł i patronki sprawiedliwej (obronnej) wojny. Legenda głosi, że o prawo do opieki nad Atenami bogini rywalizowała z władcą mórz - Posejdonem. Każde z bóstw ofiarowało miastu dar: Atena uderzyła włócznią w skałę i w tym miejscu wyrosło drzewo oliwne, natomiast w miejscu, w które uderzył swoim trójzębem Posejdon, wypłynęła woda morska . Mieszkańcy Aten za bardziej cenny uznali dar Ateny i tym samym ją wybrali na swoją opiekunkę. Alropol położony jest na wzgórzu, które stało się miejscem kultu już w VI wieku p. n. e. Zasłynął on ze swych budowli, które zostały wzniesione przez Greków w V wieku p.n.e. Jedną z nich jest Panteon, który został zbudowany ku czci Ateny. Drugą ważną budowlą jest Erechtejon. Stał się on najważniejszym ośrodkiem religijnym na Akropolu. Trzecim arcydziełem architektonicznym było miejsce kultu Ateny Nike. Ostatnim miejscem kultury w tym miejscu jest teatr Dionizosa, który umiejscowiony został we wschodniej części Akropolu. Miejsce to zasiedlali już ludzie w końcowym okresie epoki kamienia zwanym neolitem.

881. Grecja

Kos to wyspa w Grecji w archipelagu Sporadów Południowych na Morzu Egejskim u wybrzeża Turcji. Kos słynie z długich piaszczystych plaż (szczególnie na północy wyspy – okolice Tigaki) oraz odizolowanych wiosek. Głównym źródłem dochodu jest turystyka. Ludność wyspy zajmuje się także uprawą winorośli, migdałów, fig, oliwek, warzyw (pomidorów i sałaty) oraz pszenicy i kukurydzy. Największe miasto wyspy nazywa się także Kos i jest lokalnym centrum turystycznym i kulturalnym. Główny port wyspy to Kardamena, leżący w mieście Kos. Przy wejściu do portu znajduje się XIV-wieczna twierdza wzniesiona w 1315 przez Joannitów. Na Kos znajdował się ośrodek kultu Asklepiosa i uważany za ojca medycyny Hipokrates urodził się na tej wyspie ok. 460 roku p.n.e. Hipokrates otworzył na wyspie najsłynniejszą szkołę medyczną. Po jego śmierci,w mieście Aslepiejon, jego uczniowie wybudowali szpital,przez wielu naukowców uznawany za pierwszy na świecie. W samym centrum miasta Kos rośnie platan zwany "Drzewem Hipokratesa", pod którym – według tradycji – Hipokrates nauczał. Inne istotne obiekty historyczne: Świątynia Afrodyty, Świątynia Herkulesa, Meczet Hassana Paszy, Casa Romana, Świątynia Dionizosa, Odeon, Asklepiejon.

857. Grecja

Biała Wieża to charakterystyczny obiekt Salonik. Po grecku: Λευκός Πύργος. Wieża, ustawiona przy nabrzeżu przez ottomańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego uważana jest powszechnie za symbol miasta. Dawniej należała do fortyfikacji otaczających Saloniki. Obecnie znajduje się w niej Muzeum Kultury Bizantyńskiej. Szczyt wieży służy za dogodny punkt widokowy na miasto. W pobliżu Białej Wieży znajduje się pomnik Aleksandra Wielkiego.

854. Grecja

Saloniki lub Tessalonika to miasto w północnej Grecji, nad Zatoką Salonicką (Morze Egejskie). Dawna rzymska nazwa garnizonu oraz sztabu: Egnatia. Drugie co do wielkości (po Atenach) miasto Grecji. Do XIX wieku Saloniki były wielonarodowościową metropolią, gdzie koegzystowały ze sobą liczne narody tej części Śródziemnomorza: Grecy, Turcy, Wołosi, Słowianie bałkańscy (Macedończycy i Bułgarzy), Żydzi, Ormianie i wiele mniejszych. Pretensje do Salonik i terenów aż po górę Olimp wysuwają politycy Macedonii i Bułgarii. Spór pomiędzy Grecją a Macedonią dotyczy nazwy północnego sąsiada Grecji oraz interpretacji historii. Zarówno Macedończycy-Słowianie jak i Macedończycy-Grecy uważają się za spadkobierców Starożytnej Macedonii. Miasto założone ok. 315 p.n.e. przez króla Macedończyków Kassandra i nazwane na cześć jego żony, Tessaloniki. Od 146 p.n.e. miasto należało do państwa rzymskiego, w którym z biegiem czasu stało się jednym z najważniejszych miast. Przez miasto biegł główny szlak komunikacyjny między Rzymem i jego posiadłościami na Wschodzie (Via Egnatia). Po podziale imperium rzymskiego miasto stało się częścią Bizancjum. W VII wieku odparło oblężenie Słowian. W 904 zostało splądrowane przez Arabów, a w 1185 przez Normanów. W 1387 zdobyte przez Turków, odzyskane przez Bizancjum w 1405, w 1423 sprzedane Wenecji. W latach 1941-1944 miasto, dawniej nazywane przez Żydów "Drugą Jerozolimą", znalazło się pod okupacją niemiecką. Wymordowano wtedy prawie 60 tys. salonickich Żydów, (97% społeczności żydowskiej miasta) których wywieziono transportami kolejowymi do Auschwitz-Birkenau i Bergen-Belsen w 1943. 

782. Grecja

Meteory (gr. Μετέωρα) to masyw skał z piaskowca w środkowej Grecji na północno-zachodnim krańcu równiny tesalijskiej w okolicy miasta Kalampaka. Skały osiągają wysokość do 540 m n.p.m. Na szczytach skał umiejscowiony jest zespół prawosławnych klasztorów (monastyrów). Początkowo wszelkie materiały potrzebne do budowy i życia mnichów wciągane były na linach, również odwiedzający mogli dostać się do monastyrów jedynie na linach. Obecnie część z monastyrów udostępniona jest dla zwiedzających i dla ich wygody zostały wybudowane schody i pomosty. Legenda głosi, że św. Atanazy, założyciel Wielkiego Meteora,  najstarszego monastyru, wzniósł się na szczyt na skrzydłach orła. Tak czy inaczej, założył on pierwszy klasztor w 1336 roku. Było to podczas wojen Bizancjum z Serbią i klasztory były dobrym, bo niedostępnym, schronieniem. Ukrywał się tu m.in. Jan Paleolog – następca tronu serbskiego. Okres świetności klasztory przeżywały za panowania osmańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego. Od XVIII w. klasztory zaczęły podupadać (głównie na skutek kłótni opatów i erozji nieumiejętnie budowanych i konserwowanych budynków). W sumie wybudowano 24 klasztory (każdy na innej skale). Obecnie w największym z nich, w którym jeszcze sto lat temu przebywało stu dwudziestu mężczyzn, dzisiaj mieszka trzech zakonników. Współcześnie tylko sześć klasztorów jest zamieszkanych i toczy się w nich normalne życie monastyczne. Są to cztery klasztory męskie i dwa żeńskie.  Klasztor Przemienienia Pańskiego to męski klasztor stoi na najwyższej i najbardziej wysuniętej skale Meteorów, szczycie Szerokiej Skały, która od podnóża do szczytu liczy 250 m. Do klasztoru prowadzi 115 wykutych w skale schodów. Jest najstarszym, najwspanialszym i najważniejszym monastyrem Meteorów. Opatowi Wielkiego Meteoru od 1940 podlegają wszystkie pozostałe klasztory meteorskie. Tutaj przechowuje się najwięcej dokumentów i relikwii. Sam klasztor został założony około 1340 przez św. Atanazego. Jego uczniem, następcą i współzałożycielem monastyru był św. Joasaf – wcześniej król Jan Uresis-Paleologos. 

567. Grecja

Starożytny Korynt zawdzięczał swoje bogactwo położeniu na wąskim przesmyku rozdzielającym zatoki Soryńską i Koryncką.  Tędy wiódł najkrótszy szlak handlowy łączący wschodnią część basenu Morza Śródziemnego z Adriatykiem i Italią. Transport towarów opłacał się nawet wówczas, gdy nie istniał jeszcze kanał. Miasto, założone w epoce neolitu, zburzyli Rzymianie w 146 roku p.n.e., po czym w sto lat później je odbudowali. Pod władzą Rzymu miało 750 tysięcy mieszkańców i zyskało sławę siedliska rozpusty, za co potępiał je w swych kazaniach św. Paweł z Tarsu.  Wykopaliska potwierdziły ogrom zabudowy, zniszczonej w czasach bizantyjskich przez trzęsienie ziemi. Ruiny Koryntu są pozostałością największej Rzymskiej aglomeracji na terenie Grecji. Świątynia Apollina to najbardziej imponująca budowla dolnego miasta z monumentalnymi schodami. Była jedną z nielicznych, jakie Rzymianie pozostawili w trakcie przebudowy miasta w 44 roku p.n.e. Dorycka świątynia na Wzgórzu Świątynnym była drugą monumentalną budowlą jaką wzniesiono w tym miejscu.  Była ona zapewne poświęcona Apollinowi Pythiosowi i posiadała jedynie cellę bez kolumnady. Jej dach – prawdopodobnie dwuspadowy – pokrywały prymitywne dachówki o łącznej wadze ok. 16 ton. Ok. 580 roku stara świątynia spłonęła, a niedługo potem rozpoczęto budowę nowego przybytku, którego powstanie datowane jest obecnie na lata między 570 a 540 rok n.e. Nowa świątynia posiadała peristazę o 15 kolumnach na dłuższym i 6 na krótszym boku (do dziś zachowało się siedem kolumn). Świątynia Apollina prezentuje w pełni rozwinięty porządek dorycki, a jej forma wywarła ogromny wpływ na najsłynniejsze budowle wznoszone w VI wieku, m. in. przybytku Ateny na ateńskiej Akropolis i świątyni Apollina w Delfach. Również Iktinos, architekt Partenonu, wykorzystał w swoim projekcie niektóre rozwiązania korynckie.

525. Grecja

Przylądek Sounion znajduje się na 70 km wybrzeżu na południe od Aten, przez turystów zwanego "Wybrzeżem Apollina". Na skale wznoszącej się na ponad 60 m nad lustrem Morza Egejskiego w epoce archaicznej znajdował się ołtarz otoczony kolosalnymi kurosami. Przylądek Sounion jest jednym z najwspanialszych i najbardziej malowniczych miejsc w Grecji. Homer nazywał go "świętym przylądkiem" - kiedy Nestor opowiada Telemachowi o podróży z Troi wymienia "Sounion, święty cypel Aten". Najdalej na południe wysunięty punkt Attyki, przez stulecia wskazujący wskazujący drogę żeglującym między Pireusem a wyspami, wyłania się z morza stromym urwiskiem. Na samym krańcu stoi Świątynia Posejdona z V wieku p.n.e., wzniesiona za czasów Peryklesa jako część wielkiego sanktuarium boga morza. Świątynia robi duże wrażenie. Dorycką budowlę zaprojektował zapewne ten sam architekt, którego dziełem jest Hefastejon na ateńskiej agorze. Na jej wielką popularność wpływa niewątpliwie specyficzna lokalizacja, a także wyjątkowa malowniczość ruin - 16 zachowanych kolumn (spośród 34 pierwotnych), sprawia wrażenie, jakby ocalały z zamysłem budowniczych. W pogodny dzień widać wyspy: Kea, Kitnos, Serifos na południowym wschodzie oraz, Eginę i Peloponez na zachodzie. Według legendy, Przylądek Sounion jest miejscem, gdzie Aegeus , króla Aten, skoczył  z klifu kończąc swój żywot, co dało tutejszemu morzu imię króla - Morze Egejskie. Król zabił się ponieważ na horyzoncie spostrzegł czarne żagle statku syna, Tezeusza obwieszczające jego rzekomą śmierć. Tezeusz obiecał ojcu, że jeśli zabije Minotaura wracając z Krety zasiągnie białe żagle. Widok czarnych żagli dał mu do zrozumienia, że Tezeusz przegrał walkę z Minotaurem. Prawda była jednak inna, Tezeusz zapomniał tylko o białych żaglach. 

522. Grecja

Akropol ateński (gr. akropolis - górne miasto - Ακρόπολη Αθηνών ) to położone w Atenach wapienne wzgórze o wysokości względnej 95 m. Był on ufortyfikowanym wzgórzem, na którym już w czasach mykeńskich zbudowano cytadelę. W okresie późniejszym Akropol stał się miejscem kultu. Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powstał tu kompleks świątyń: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rzeźby, elementy starszych budowli zostały użyte przy poszerzaniu tarasu w kierunku południowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpoczętych w latach siedemdziesiątych XVIII wieku, w tzw. "gruzowisku perskim"). Partenon to światynia zbudowana z inicjatywy wielkiego Peryklesa w latach 447 p.n.e.-432 p.n.e., na cześć bogini Ateny (Atena Partenos), patronki miasta. Został zaprojektowany w porządku doryckim. Dzieła rzeźbiarskie zaprojektował Fidiasz, uważany za najwybitniejszego rzeźbiarza starożytnej Grecji. Wewnątrz świątyni stał gigantyczny posąg Ateny ze złota i kości słoniowej, najprawdopodobniej wyrzeźbiony osobiście przez Fidiasza. Erechtejon - świątynia w porządku jońskim zbudowana na cześć bohatera Erechteusza, poświęcona Posejdonowi i Atenie. Apteros (Nike bezskrzydła) to wybudowana w latach 450 p.n.e.-421 p.n.e. świątynia Ateny w stylu jońskim, typ świątyni- amfiprostylos (dwustronna kolumnada) czterosłupowy. Propyleje (Propyleie) natomiast to budowla wejściowa. 

382. Grecja

Sławna Starożytnia Olimpia leży w niedużej dolinie w Elidzie. Malowniczy nastrój tworzą przepływające przez Olimpię dwa potoki: Alphios oraz rzeka Kladeos. Tutaj odbywały się największe igrzyska ku pamięci Zeusa, zwane od nazwy miasta olimpiadami. Miały one miejsce pomiędzy 776 rokiem p.n.e. a rokiem 393 p.n.e. Początkowo rywalizowano tylko w konkurencjach atletycznych, później jednak rozszerzono dyscypliny artystyczne takie jak zawody recytatorskie, muzyczne, wszelkiego rodzaju konkurencje dramatyczne, zarówno w pisaniu własnych tekstów jak i w wygłaszaniu znanych tekstów greckich dramaturgów. Olimpia, jako miejsce pogańskie, została z rozkazu Teodozjusza I Wielkiego, zamknięta w roku 390, a organizowania igrzysk zakazano w roku 393. Zawody Olimpijskie, czyli Olimpiady zostały wskrzeszone w 1897 roku, są one światowym wydarzeniem, symbolem europejskiej kultury. Dziś także zapalany jest tu płomień olimpijski. Płomień, który płonie podczas nowożytnych igrzysk olimpijskich uzyskuje się zapalając go za pomocą promieni słonecznych skupionych przez paraboliczne zwierciadło na stadionie w Olimpii. Stamtąd jest on przenoszony przez olimpijską sztafetę do miejsca rozgrywania igrzysk w danym roku. Najbardziej wartościowym zabytkiem Olimpii jest niewielka rzeźba Hermesa. Ważnym zabytkiem są również pozostałości po pradawnej świątyni. Sanktuarium Zeusa znajdowało się w prostokątnym 4 hektarowym świętym gaju zwanym Altis. Najważniejszą budowlą była ukończona ok. roku 456 p.n.e. świątynia Zeusa. Wewnątrz świątyni znajdował się jeden z siedmiu cudów świata - posąg Zeusa z kości słoniowej.