 |
Chinatown - nazwa dzielnic w różnych miastach świata, zamieszkanych głównie przez mniejszość azjatycką, przeważnie z Chin lub rdzennych Chińczyków osiadłych na tych terenach przez wypadki dziejowe i migracje ludu. Nazwa "Chinatown" zakorzeniła się nie tylko w USA oraz Kanadzie, lecz jest teraz używana w wielu innych językach, np. hiszpańskim, niemieckim czy szwedzkim. Takich dzielnic jest około stu, jedną z najbardziej znanych jest Chinatown w Bangkoku.
Region Krabi należy bezspornie do najbardziej malowniczych miejsc w Tajlandii. Ta prowincja wyróżnia się charakterystycznymi masywami wapiennymi połączonymi z ażurowym morzem, co potrafi zachwycić każdego. Krabi rozciąga się wzdłuż andamańskiego wybrzeża i oczaruje każdego opuszczonymi lagunami nietkniętymi plażami i ażurowym morzem. To wszystko zapewnia atmosferę relaksu również dlatego, że wciąż możliwości zakwaterowania są tutaj ograniczone. Nie ma tutaj zbyt wielu turystów, a w okolicy jest jedynie naturalna przyroda.
Największą i najstarszą świątynią Bangkoku jest Wat Pho – kompleks sakralny. Wat Pho znajduje się na terenie Starego Miasta Królewskiego (Rattanakosin), nieco na południe od Wielkiego Pałacu Królewskiego. Od „Świątyni Jutrzenki” (Wat Arun) oddziela go rzeka Menam. Przez teren, na którym znajduje się kompleks świątynny, przebiega droga – Soi Chetuphon, dzieląc go na dwie części: północną i południową. Północna część to rejon najczęściej odwiedzany przez turystów, ponieważ właśnie tu znajduje się główna świątynia oraz kaplica z posągiem. Odpoczywającego Buddy, a także przepiękne ogrody i znana na całym świecie tajska szkoła masażu. Wat Pho słynie przede wszystkim z potężnego posągu Odpoczywającego Buddy (kaplica na zachodnim dziedzińcu). Pozłacana figura, mierząca 15 m wysokości i 46 metrów długości, ukazuje Wielkiego Mistrza w momencie osiągania nirwany. Cały posąg wykonano z wielką dbałością o szczegóły. Warto przede wszystkim zwrócić uwagę na stopy Oświeconego, na których przepięknie wygrawerowano starożytne symbole i inkrustowano je macicą perłową.
Ko Czang jest drugą po Puket największą wyspą Tajlandii, oraz największą wyspą archipelagu w którego skład wchodzą także Ko Mak i Ko Kut. Jej nazwa (Wyspa Słonia) pochodzi od kształtu wyspy, który przypomina głowę słonia, a nie od tego, że te zwierzęta tam żyją. Stanowi część Narodowego Rezerwatu Morskiego. Niedawno odkryta przez turystykę pozostaje wciąż dziewicza i świeża. Turyści mieszkają przeważnie w bungalowach ukrytych w tropikalnych ogrodach.
Wat Arun - świątynia buddyjska w dzielnicy Bangkok Yai w Bangkoku. Znajduje się na zachodnim brzegu tajskiej rzeki Menam. Pełna nazwa tej świątyni to Wat Arunratchawararam Ratchaworamahavihara (วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร) - Świątynia Świtu. To 104 - metrowa świątynia, jedna z najstarszych w Bangkoku.
Park Narodowy Khao Yai leży na południowo-wschodnim krańcu wyżyny Korat w Tajlandii. Zajmuje 2143 km kwadratowych. W centralnej części parku krajobraz urozmaicają doliny rzeczne z wodospadami, spadającymi ze skalnych progów. W tej części parku występuje bogata szata roślinna. Do wysokości 400 m. n.p.m. przeważają gęste zarośla liściaste. Wyżej do 1000 m. n.p.m. rosną wilgotne lasy równikowe z drzewem sandałowym, a ponad nimi lasy mieszane i łąki z bujnymi trawami. W parku żyją tygrysy, słonie indyjskie, jadowite węże, bażanty nepalskie i nietoperze. Średnia roczna temperatura w parku wynosi 23 stopni C, a pora deszczowa trwa od maja do października.
Chiang Mai (เชียงใหม่) – jedna z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje tylko z prowincjami Chiang Rai, Lampang, Lamphun, Tak i Mae Hong Son. Graniczy z Birmą. Jest drugą pod względem powierzchni prowincją Tajlandii.
Senna epoka, gdy Bangkok zwano Wenecją Orientu, z racji przecinających go klongów (kanałów), wydaje się dziś odległa jak paleolit. Gdy wybuchł boom budowlany, zasypywane klongi przegrały z asfaltowymi arteriami ciągnącymi się bez końca. Bangkok znalazł się w stanie gorączkowego, chaotycznego rozwoju, który nie przestaje galopować. W ciągu ostatnich lat miasto zapadło na swego rodzaj urbanistyczny amok , przekształcając się w molocha bez wyraźnego kształtu, ziejącego oparami spalin, dławionego skrzepami gigantycznych korków samochodowych. Miasto tworzą nie tylko świątynie, pałace i przydomowe oazy bujnej tropikalnej roślinności, ale również symbioza z wodą, tak charakterystyczna dla tego obszaru położonego metr poniżej poziomu morza. Ocalało jeszcze trochę klongów i domostw na palach, nie zniknęły z kanałów pływające bazary, potężna rzeka Nam Chao Phraya jak zawsze służy handlowi i komunikacji – tak samo ważna dla Tajów jak Nil dla Egipcjan. Dobrze wiedział o tym król, który – po upadku zrujnowanej w 1767 roku przez Birmańczyków stolicy Ayutthayi – przeniósł swoją siedzibę właśnie nad brzeg wielkiej rzeki.
Phra Boromathat Chedi to pagoda zbudowana w tajskim stylu na wzgórzu w pobliżu wsi Mae Salong, na cześć zmarłej Księżniczki Matki, Srinagarindry. Obok stupy znajduje się nowoczesny pawilon w stylu tajskim, w wyglądzie podobny do świątyni, ale nie zawierają żadnych przedmiotów religijnych. Z góry rozciąga się dobry widok na wieśMae Salong i na zachódnie pagórki aż do Birmy.
Doi Inthanon jest jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc do odwiedzenia w Chiang Mai. Na wysokości 2565 metrów znajduje się najwyższy szczyt w Tajlandii. Na szczycie góry znajdują są dwie pagody o nazwie Napapon Phoom-Siri Chedi i Napamaytanidol Chedi, które zostały przeznaczone do królowej Tajlandii Sirikit na jej 60. urodziny w 1992 roku.
Yansangwararam Wat - świątynia pod patronatem króla. Jest wybudowana w niepowtarzalnym nowoczesnym stylu Tajlandii. Świątynia znajduje się 12 km na południe od Pattaya. Jest to centrum medytacji. Kompleks świątynny stoi na 147 ha powierzchni. Usytuowany jest koło jeziora. Dlategoteż część pawilnów wybudowana została na palach, tworząc w ten sposób tarasy widokowe.
Subanahongsa to jedna z barek królewskich. Nazwa Subanahongsa lub Złoty Hamsa, odnosi się do postaci łabędzia połączonego z mitycznym koniem, jednego z wcieleń hinduskiego boga Brahma, który ukazał się w królowi Tajlandii w okresie Ayutthaya. Król Rama I nakazał budowę barki Subanahongsa zaraz po wstąpieniu na tron w 1782 roku. Statek był w ciągłej eksploatacji jako główna barka królewska, aż stał się zbyt stary, a tym samym niewystrczająco bezpieczny. Król Rama VI następnie nakazał budowę jego następcy 13 listopada 1911 roku o tej samej nazwie - Subanahongsa. Barka Subanahongsa jest wykonana z jednego pnia drewna tekowego. Mówi się, że majster wyrzucił wszystkie swoje narzędzia po zakończeniu pracy przy barce i ślubował nigdy więcej ich do pracy ponownie nie użyć. Subanahongsa jest najbardziej majestatyczną ze wszystkich barek królewskich.
Viharnra Sien, zbudowany przez chińską społeczność Tajlandii, znajduje się 15 km na południe od Pattaya. To trzy piętrowy budynek w stylu chińskim, raczej kiczowaty, obok jeziora, fascynująca skarbnica sztuki, zabytków i pomników. Jest również świątynią ku czci chińskich bogów. Został otwarty w 1993 roku przez króla, który nadał mu nazwę Anek kusala Sala.
Wschodnie wybrzeże Zatoki Tajlandzkiej, rozciągające się od Bangkoku do granicy z Kambodżą, to region kontrastów. Niezwykle malownicze i dziewicze wyspy leżą w nieznacznej odległości od nowoczesnych, nadmiernie zabudowanych kurortów; na dużych odcinkach wybrzeża znajdują się rafinerie ropy naftowej oraz kompleksy przemysłowe, lecz w głębi lądu, niedaleko, zachwycają wspaniałe, rzadko odwiedzane parki narodowe. Mimo, że region ten jest nadal gęsto zalesiony, porośnięty sadami i zamieszkany przez ludność zajmującą się wydobywaniem kamieni szlachetnych oraz rybołówstwem, pod koniec XX wieku nastąpiły tu istotne przemiany związane z rozwojem przemysłu naftowego i turystyki. Niektóre z nadmorskich miasteczek zachowały jednak swój urok. Przykładem jest Hua Hin. Odmienny nastrój panuje w Pattayi, sławnym ośrodku rozrywki, z którego korzystali podczas urlopów żołnierze amerykańscy walczący w Wietnamie. Mimo wątpliwej reputacji, Pattaya ma doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych. Na południe i wschód od Rayong leżą piękne górzyste wyspy porośnięte gęstym, zawsze zielonym lasem równikowym z wieloma gatunkami roślin i zwierząt.
Pattaya rozciąga się nad trzema zatokami. Część środkowa to 3-kilometrowa plaża Pattaya. Ulica Pattaya Centralna zabudowana jest kondominiami, barami oraz sklepami z pamiątkami. Spokojniejszy charakter ma ulica Pattaya Północna, gdzie znaleźć można piwiarnie na wolnym powietrzu. W spokojnej zatoce Naklua, położonej na północ od plaży Pattaya, znajduje się wioska rybacka, która, mimo rozwoju turystyki, zachowała dawny urok.
Zwyczaj wypoczynku nad brzegiem morza zrodził się w Tajlandii w latach 20-tych XX wieku, kiedy otwarto linie kolejową z Bangkoku do Hua Hin oraz pierwszy klub golfowy, Królewski Hua Hin, zaprojektowany przez szkockiego inżyniera kolejnictwa A.O. Robinsa. Hua Hin i położone w pobliżu nowoczesne Cha-am podczas weekendów przyciągają mieszkańców Bangkoku, którzy jednak bardziej sobie cenią dania z owoców morza niż kąpiele morskie i opalanie. Dla obcokrajowców natomiast największą atrakcją są czyste wody zatoki, piaszczyste plaże, a także doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych. Nad zatoką ciągle powstają nowe hotele oraz pola golfowe, co niepokoi obrońców środowiska. Nadal jednak można tu znaleźć spokój i proste życie.
Pattaya – największy kurort Tajlandii atrakcyjny zarówno dla samotnych mężczyzn, jak i dla całych rodzin. Panów przyciągają bary go-go, a także reputacja, jaką Pattaya zdobyła jako ośrodek rekreacyjny dla żołnierzy amerykańskich podczas wojny w Wietnamie. Na rodziny z dziećmi czekają przede wszystkim dobre restauracje, pola golfowe oraz plaże, zwłaszcza plaża Jomtien (na południe od plaży Pattaya), gdzie są najlepsze w całym kraju warunki do uprawiania sportów wodnych.
Zarówno Tajlandczycy, jak i obcokrajowcy tłumnie przybywają do kurortów nad Zatoką Tajlandzką, aby odpoczywać na wspaniałych plażach i delektować się owocami morza. Mieszkańcy Bangkoku od dawna chętnie spędzają weekendy w Cha-am i Hua Hin, a gęsto zabudowana Pattaya przyciąga miłośników sportów oraz nocnego życia. Można tu zobaczyć prawdziwe skarby architektury i sztuki, a także zetknąć się z kulturową i etniczną mozaiką typową dla zachodniego wybrzeża i południowej części kraju. W pięknych parkach narodowych w głębi lądu, dokąd nie docierają tłumy turystów, zachwyca bogata flora i fauna. W latach 90-tych XX wieku bardzo popularne stały się niektóre wyspy. Najwięcej słonecznych dni jest tutaj od grudnia do sierpnia.
Wat Phra Si Sanphet jest jedną z najlepiej zachowanych w Ayutthaya starożytną budowlą. Znajduje się na południowym skraju Pałacu Królewskiego Ayutthaya. Charakteryzuje się trzema dzwonowaty chedis, które stoją w rzędzie. Miejsce, na którym stoi dzisiaj Wat Phra Si Sanphet dawniej zajmowane było przez struktury Royal Palace. Kiedy król Borom Trai-Lokkanat doszedł do władzy w 1448 roku zdecydował o przekształceniu królewski pałac i zmianie jego lokacji. Przeniósł na północ królewską rezydencję i zbudował nowy kompleks pałacowy w pobliżu brzegów rzeki Lop Buri. Nie zdążył on jednak wybudować już świątyni. Świątynię Wat Phra Si Sanphet wzniósł po jego śmierci jego syn, król Ramathibodi II. W 1492 roku zakończona została budowa dwóch z trzech chedis - wschodniej i środkowej. Trzecią chedi wybudowano już po jego śmierci.
Nazwa Hua Hin oznacza "kamieniem". Nazwa powiązana jest ściśle z warunkami naturalnymi na tutejszej plaży. Plaża Hua Hin usiana jest głazami granitowymi. W 1911 roku Huan Hin został połączony z Bangkokiem 190 km drógą kolejową. W ten właśnie sposób Hua Hin Resort stała się pierwszym w Tajlandii kurortem wypoczynkowym i jest nadal ulubionym wakacyjnym miejscem Tajów. W 1926 roku król Tajlandii stał sie posiadaczem letniej rezydencji o dość nietypowej nazwie, a mianowicie - " Pałac Daleko od Zmartwień ".
