1455. Jordania

Petra przez wieki była stolicą arabskiego królestwa, potem zapomniano o niej na blisko kilkaset lat, teraz odwiedzają ją tysiące turystów dziennie. Niektórzy z nich twierdzą, że jest najwspanialszym zabytkiem na Bliskim Wschodzie. Jordania to pustynny kraj zamieszkany przez Beduinów, których życie niewiele różni się od jego starotestamentowych mieszkańców. Dawna stolica to jedno z najbardziej intrygujących miejsc na świecie. Po grecku zwie się Petra, a po hebrajsku Sela. Oba te słowa znaczą „skała”, gdyż miasto wykute jest w skałach mieniących się czerwonym, brązowym, fioletowym i żółtym kolorem. Petra była praktycznie nie do zdobycia. Jedyna droga do niej prowadziła wąskim i łatwym do obrony wąwozem, który Arabowie nazwali Siq, czyli „szczelina”. Ma zaledwie kilka metrów szerokości i ciągnie się ponad dwa kilometry wzdłuż stromych zrębów skalnych, które sięgają stu metrów wysokości. W starożytności wąwóz był wybrukowany. Wpływała nim do miasta woda z Wadi Musa, czyli „strumyka Mojżesza”. Korzystano też z wody deszczowej, którą kierowano z wąwozu do skalnych pieczar.

1155. Jordania

W pobliżu ujścia rzeki Jordan do Morza Martwego na wysokość około 800 metrów wznosi się Góra Nebo. Choć to jeszcze teren Jordanii, przy dobrej pogodzie widać już wieże kościołów w Jerozolimie. Masyw ogranicza od północy Dolina Ayoun Musa, od południa Wadi Afrit, które na zachodzie schodzą się w Dolinie Jordanu. Najwyższy punkt masywu ma wysokość 835 m n.p.m. Dwa najważniejsze wierzchołki to Siyagha (710 m) oraz Mukhayyat (790 m). Według lokalnej tradycji, potwierdzonej m.in. świadectwami starożytnych pątników, z góry Nebo biblijny Mojżesz miał zobaczyć Ziemię Obiecaną, do której nie było mu jednak dane wkroczyć razem z plemionami izraelskimi. Sławę Górze Nebo przyniosły wydarzenia opisane w Starym Testamencie. W pobliżu ukryta miała zostać Arka Przymierza. Jest to miejsce związane z Balaamem, ale co najistotniejsze, to tu zmarł i został pochowany Mojżesz.  Dzisiaj na szczycie znajduje się Sanktuarium Mojżesza z parkiem archeologicznym, którym opiekują się franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej. Miejsce jest czczone przez wyznawców religii abrahamowych: żydowskiej, chrześcijaństwa oraz islamu. 

778. Jordania

Dżarasz to jedno z najlepiej zachowanych na świecie starożytnych miast z czasów rzymskich, znajduje się tylko 40 kilometrów od Ammanu. Największą atrakcją jest niezwykłe, owalne forum, dwa teatry, targowisko i łaźnie. Miasto zostało założone najprawdopodobniej w IV wieku p.n.e. przez Aleksandra Wielkiego lub jego generała Perdikasa. Jednym z zabytków antycznego świata jest Świątynia Zeusa z 162 roku z której zachowało się kilka potężnych 15-metrowych kolumn. Przed świątynią znajduje się taras z którego pozostałości monumentalnych schodów prowadziły na Owalne Forum. Zachwyca również ulica - kolumnada zwana Cardo.

761. Jordania

Jordania to arabska monarchia konstytucyjna na Bliskim Wschodzie. Jordania to kraj wyżynny. Znajduje się tu również najniższy punkt – depresja Morza Martwego 408 m p.p.m. Południowa część kraju to półpustynie noszące nazwy Moab i Idumea, na wschodzie rozciąga się pustynia Harra z dominującymi rozległymi pokrywami czarnych law wulkanicznych. Jedynie pnółnocno-zachodnia część kraju posiada warunki naturalne sprzyjające rozwojowi osadnictwa umożliwiające prowadzenie upraw bez sztucznego nawadniania. Pierwsze państwa na terenie dzisiejszej Jordanii pojawiły się co najmniej w XIII wieku p.n.e.. Wchodziły one w skład imperium asyryjskiego, Babilonii, Persji, imperium Seleucydów. Na południu kraju istniało od VI w. p.n.e. państwo Nabatejczyków, które podbite przez Rzymian w II w n.e., podobnie jak cała Jordania, przez krótki czas należało do Palmyry. Po podziale cesarstwa rzymskiego kraj stał się częścią Bizancjum. Od V wieku w Jordanii żyli chrześcijańscy Arabowie - Ghassanidzi, którzy byli sojusznikami Bizancjum. W drugiej połowie lat 30. VII wieku dzisiejszą Jordanię podbili muzułmanie i stała się ona częścią arabskiego kalifatu. W roku 1099 weszła na kilkadziesiąt lat w skład Królestwa Jerozolimy.

745. Jordania

Petra to obecnie ruiny miasta Nabatejczyków, znajdujące się w południowo-zachodniej Jordanii. Położona jest w skalnej dolinie, do której prowadzi jedna wąska droga wśród skał – wąwóz As-Sik. Petra słynie z licznych budowli wykutych w skałach. W czasach antycznych, w okresie od III wieku p.n.e. do I wieku n.e., miasto przeżywało czasy swojej świetności, będąc stolicą królestwa Nabatejczyków. Petra nie od razu była miastem wykutym w skale. Pierwsi Nabatejczycy, którzy przybyli do tego miejsca mieszkali zazwyczaj w namiotach, które tworzyły dość luźne obozowisko wśród skał, oraz w naturalnych jaskiniach, których w dolinie Petry nigdy nie brakowało. Stopniowo, wraz ze zmianą trybu życia nowych mieszkańców z koczowniczego na osiadły, zaczęły wyłaniać się płaskie, białe budynki, jakich i dziś można wiele zobaczyć na terenie Jordanii. Petra w dużym stopniu była osiedlem wykutym w skale, co już jest cechą oryginalną w stosunku do innych miast, ale jednocześnie pod wieloma względami przypominała inne miasta swojej epoki, takie jak np. Efez. Najbardziej znana budowlą Petry jest Khazneh - Skarbiec Faraonów. Wykuta w skale piętrowa budowla powstała ok. I-II wieku n.e. W pewnym sensie jest to sztandarowy i najsłynniejszy zabytek Petry. Nie jest jasne przeznaczenie budowli, chociaż ostatnio przeważa pogląd, że był to grobowiec (a nie świątynia) któregoś z władców Petry. W środku znajdują się płaskorzeźby postaci z mitologii greckiej takie jak Castor i Pollux, prowadzący dusze na pola elizejskie, tańczące amazonki z łukami, skrzydlate victorie, głowy meduzy i inne stworzenia, będące symbolami pogrzebu i śmierci. Po środku znajduje się postać bogini kojarzonej z grecką Tyshe i szczęściem oraz egipską Isis, żoną Ozyrysa ze świata zmarłych. Przed Khazneh znajduje się wielka otwarta przestrzeń, pokryta miękkim piaskiem i otoczona wysokimi ścianami. 

744. Jordania

Morze Martwe jest najniżej położonym i najbardziej zasolonym jeziorem na Ziemi. Jego powierzchnia znajduje się 392 m p.p.m., a dno jeszcze 398 m niżej. Zwyczajna woda morska zawiera około 3,5 % soli. W Morzu Martwym jest jej siedem razy tyle. Morze Martwe stanowi część tektonicznego Rowu Jordanu i jest jak ogromna niecka, do której spływa woda. Temperatura jest tu tak wysoka, że prawie cała woda wpływająca do jeziora z rzeki Jordan wysycha, pozostawiając jeszcze więcej soli. Woda ma kolor ciemnoniebieski, jest bardzo spokojna i tak zasolona, że niemożliwe jest utonięcie w niej lub pływanie.  Nie spotyka się tu żadnych organizmów żywych z wyjątkiem bakterii. W ciągu wieków przylegały do niego różne nazwy: Cuchnące Morze, Diabelskie Morze czy też Jezioro Asfaltowe. W Biblii nazwano je Morzem Słonym oraz morzem Araby. Według tradycji akceptowanej przez wielu uczonych głęboko na dnie leżą ruiny Sodomy i Gomory. Dlatego jest ono także znane jako Morze Sodomy lub Morze Lota - opisanego w Biblii świadka tragicznych wydarzeń związanych z tymi miastami. W pobliżu Morza Martwego znajduje się starożytna twierdza Masada oraz miejsce odnalezienia zwojów z Qumran. Jednym z najbardziej intrygujących zjawisk Morza Martwego jest wydobywanie się z niego bituminu (asfaltu), którego grudy pojawiają się na powierzchni wody.

743. Jordania

Pustynia Wadi Rum zwana też Księżycową Doliną to jedna z największych jordańskich atrakcji. Należy do najpiękniejszych pustyń na świecie, a krajobrazy, które można tam zobaczyć o każdej porze roku, zapierają dech w piersiach. Wadi Rum to raj dla tych, którzy kochają dziką przyrodę. Wiosną można tam znaleźć ponad 2000 gatunków kwiatów oraz 110 gatunków ptaków. Piaszczysty teren, z którego wyrastają czerwone skały piaskowca niezwykłych kształtów, mieni się kolorami w zależności od pory dnia. Wadi Rum była zamieszkiwana w okresie prehistorycznym przez wiele różnych kultur, w tym nabatejską, pozostawiły one po sobie ślad w postaci malunków naskalnych, petroglifów i świątyń. Obecnie żyją w Wadi Rum grupy Beduinów.