 |
Twierdza Enisala to średniowieczna forteca wzniesiona na szczycie wzgórza z widokiem na jezioro Razim. Twierdza datowana jest na XIII wiek. Została ona zbudowana przez Genueńczyków albo Bizancjum. Twierdza ma nieregularny plan. Została ona po raz pierwszy zdobyty przez Turków w 1388/1389 roku. Została podbita ponownie przez Sultan Mehmet I w 1417 roku. Twierdza stopniowo butwiała, a ostatecznie została porzucona na koniec XV wieku.
Scherpenheuvel to malowniczo położone miasteczko we Flandrii - holenderskojęzycznej części Belgii. Bardzo popularny cel pielgrzymek od 1500 roku. Scherpenheuvel oznacza Strome Wzgórze. Opactwo sławiące kult Maryjny powstało na wzgórzu wokół Świętego Dębu, w którym to znaleziono posąg Maryi Dziewicy. Legenda głosi, że młody pasterz próbujący ukraść posążek został "zamrożony" na miejscu zbrodni i nie mógł się ruszyć, dopóki jego nadzorca nie wyjął mu statuetki z ręki i nie odłożył z powrotem do dębu. Od tego czasu wierni szukają tu objawień i uzdrowień.
O Pojezierzu Fińskim należy mówić jako o cudzie natury – 55 tys. jezior, liczne wyspy i wysepki, mnóstwo lasów. Krystalicznie czyste, naturalne zbiorniki znajdują się we wschodniej części kraju – to tu wędkarze oraz miłośnicy kajaków odnajdą swój raj. Finlandia jest krajem dziwnym – zarówno pod względem kulturowym jak i w sensie geograficznym. Leżąca nad Bałtykiem, ze swoją nie do końca dostępną północą, pomiędzy zwartym organizmem Skandynawii na zachodzie, a Rosją na wschodzie, stanowi jednak wyodrębnioną część Europy Środkowej. Trochę bałtycka, słowiańska i zarazem skandynawska. Jeziora to 18,8 tys km² Finlandii, co stanowi 25 % powierzchni całego kraju. Pomiędzy nimi mnóstwo bagien i torfowisk. Wszystkie wody śródlądowe tworzą spójny system, połączony rzekami i rzeczkami. Jeziora są podzielone przez kręte, naturalne groble (harju).
Ogród Pokornego Zarządcy największy ogród w chińskim mieście Suzhou i jeden z czterech największych ogrodów w Chinach (posiada powierzchnię prawie 52 tys. m²). W roku 1997 ogród został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. W czasach dynastii Tang ogród był własnością pewnego uczonego, w okresie dynastii Yuan należał do świątyni Dahong. W roku 1513, za panowania cesarza Zhengde z dynastii Ming, zarządca Wang Xianchen zakupił świątynię i przekształcił ją w prywatną willę otoczoną ogrodami ze stawami i sztucznymi wysepkami. Ogród został zaprojektowany wspólnie ze słynnym artystą z okresu dynastii Ming, Wen Zhengmingiem. Ówczesny ogród posiadał rozmiary równe dzisiejszym, zawierał wiele pawilonów i drzew. Po pewnym czasie rodzina Wang sprzedała ogród, który w późniejszym czasie kilkakrotnie zmieniał właścicieli. Ogród pozostawał zaniedbany aż do czasów cesarzy Shunzhi i Kangxi, gdy został mocno przebudowany, z daleko posuniętą modyfikacją pierwotnego założenia. W obecnym ogrodzie niewiele zachowało się z pierwotnej koncepcji, lecz przypomina on bardzo wygląd z późnej epoki Qing, z licznymi pawilonami i mostkami usytuowanymi pośród labiryntu połączonych ze sobą stawów i wysepek.
Ulica Księcia Gloucester to główna ulica w Colonial Williamsburg. Roosevelt nazwał ją "najbardziej zabytkową aleją w całej Ameryce". Tą zabytkową uliczką maszerowali: George i Martha Washington i Thomas Jefferson, Bill i Hillary Clinton, Ronald Reagan, Lyndon Johnson, Dwight David Eisenhower, Harry Truman, Winston Churchill, Peyton Randolph, George Wythe, St George Tucker, Patrick Henry i James Madison.
Manila to stolica Filipin, położona na wyspie Luzon, przy ujściu rzeki Pasig do Zatoki Manilskiej. Przed podbojem Filipin przez Hiszpanów Manila była ośrodkiem plemienia Tagalów, natomiast po podboju - siedzibą gubernatora. Od 1976 roku jest stolicą Filipin. Manila jest nowoczesnym miastem azjatyckim. Wokół centrum rozprzestrzeniają się dzielnice przemysłowe oraz nowoczesne osiedla mieszkaniowe i turystyczno-rozrywkowe, a także slumsy.
Wetzikon to gmina w kantonie Zurychu. Miejsce to po raz pierwszy zostało udokumentowane w roku 1044. Miejscowość przyciągała osadników swoim znakomitym klimatem naturalnym, a także ze względu na obfitość zwierza łownego w tych rejonach.
Turenia jest krainą historyczno-geograficzną we Francji. Głównym ośrodkiem i historyczną stolicą Turenii jest miasto Tours. Nazywa się ją często "ogrodem Francji". Tourenia leży w dorzeczu Loary, Cher, Indre i Vienne stanowiąc część Basenu Paryskiego. Stanowi centrum uprawy winogron i produkcji wina. Nazwa "Touraine" pochodzi od wymienianego przez Cezara celtyckiego plemienia Turonów. Od podboju Galii przez Cezara Turenia dzieliła losy całego obszaru. Od V wieku Tours stało się miejscem kultu religijnego i pielgrzymek związanych ze św. Marcinem z Tours. W 1044 przeszła pod władzę Andegawenów, którzy w 1154 zostali królami Anglii - w tych czasach główną twierdzą regionu był zamek Chinon. W 1205 Filip II August, król Francji, odzyskał Turenię dla francuskiej korony, została wtedy przyłączona do domeny królewskiej jako księstwo. W 1429 doszło do historycznego spotkania Joanny d'Arc i Karola VII w Chinon.
Krzywa Wieża jest jedną z najbardziej znanych budowli na świecie. Znajduje się ona w niewielkim miasteczku w Toskanii, w środkowych Włoszech. W istocie wieża jest dzwonnicą katedralną i należy do kompleksu zabudowań w stylu romańskim na Placu Cudów w Pizie. Budowę wieży rozpoczęto w 1173 roku. Budowla wkrótce zaczęła odchylać się od pionu, ponieważ została ona usytuowana na podmokłym, gliniastym gruncie. Konstruktorzy wydłużając kolumny po jednej stronie wieży próbowali korygować przechylenie wieży. Budowę jednak przerwano do XIII wieku. W 1350 roku konstrukcja zyskała ostatnie piętro, w którym umieszczono dzwony. Budynek został zbudowany na planie okręgu i posiada osiem kondygnacji. Środkowe piętra otoczono są ażurowymi galeryjkami. Wysokość wieży wynosi około 55 metrów, a odchylenie od piono około 4,5 metra. W XIX wieku zaczęto podejmować pierwsze próby powstrzymania przechylania się wieży. Nie przyniosło to jednak pożądanego skutku. W 1990 roku wieża została zamknięta dla zwiedzających. W 2001 roku wieża została ponownie otwarta dla turystów. Rocznie odwiedza ją około 10 milionów turystów z całego świata. Dzięki odchyleniu wieży od pionu, Galileusz mógł wykorzystać ją w roku 1600 do zademonstrowania niezależności czasu spadania ciał od ich masy.
Rzeka Iguaçu wypływa z Serra do Mar, niedaleko brazylijskiego wybrzeża, na południe od Sao Paulo, źródła znajdują się w pobliżu Kurytyby i płynie w głąb lądu (na zachód) ok. 1320 km. Przez Wyżynę Brazylijską wije się zakolami, aż wzbogacona wodami dopływów, opada po blisko 275 progach skalnych, rozbijających jej nurt. Największy z wodospadów, wodospad Garganta del Diablo (Gardło Diabła) ma wysokość 72 m, wyższą niż wodospad Niagara. W miejscu, gdzie rzeka dociera do skraju płaskowyżu, tuż przed połączeniem się z Paraną, spada w przepaść wodospadu Iguaçu. Rzeka ma tutaj 4 km szerokości. Znajdujące się między progami wychodnie skalne pokrywają gęste kępy drzew i innych roślin: palm, bambusa oraz koronkowych paproci drzewiastych, stanowiących forpocztę otaczającej rzekę dżungli. Pod drzewami kwitną dzikie tropikalne kwiaty: begonie, ananasowate i storczykowate haftują podszycie olśniewającymi barwami. W tej orgii kolorów uczestniczą też ptaki, np. papugi, w tym ary, i inne jaskrawo ubarwione, fruwające w koronach drzew. Zarówno w Argentynie, jak i w Brazylii wodospad otaczają parki narodowe, przez które zazwyczaj wiedzie droga do rzeki.
Drenthe to obszar bardzo słabo zaludniony. Od południa graniczy z Groningen, od wschodu z Niemcami. Do XIX wieku był to bardzo podmokły teren co zmuszało rolników do hodowli owiec ze względu na nawóz niezbędny do uprawiania ziemi jaki dostarczały. W Drenthe powstały niektóre zaliczane do najwybitniejszych obrazów Vincenta van Gogha który wprost zachwycał się tą okolicą. Stolicą prowincji jest Assen główne atrakcje to: Drentse Museum z XVIII wiecznym Drostenhuis (domem zarządcy) w którym wyeksponowano biżuterię z 1885-1935 roku, Ontvangershuis (dom poborcy podatkowego) z wykopaliskami archeologicznymi m.in. fragmenty łodzi, broń czy zasuszone mumie odnalezione na torfowiskach.
Plac Hiszpański to jedno z najbardziej znanych miejsc w Rzymie, pełne uroku i lokalnego kolorytu, miejsce spotkań cudzoziemców, artystów i młodzieży. Mimo upływu lat nie traci na swej atrakcyjności i popularności. To jedno z miejsc w Rzymie, w którym życie nie zamiera ani na chwilę, sławne za sprawą monumentalnych schodów “Scalinata della Trinita dei Monti”, popularnie zwanych Hiszpańskimi. Ta wspaniała barokowa kompozycja powstała w latach 1723-1726, projektantem był Francesco de Sanctis. Schody łączą plac Hiszpański ze stojącym na skraju wzgórza Pincio kościołem Trinità dei Monti. Starszy o dwa wieki od schodów, powstał z fundacji króla Francji Ludwika XI i jest jedną z głównych świątyń Francuzów w Rzymie. Poświęcenie tego kościoła czci Trójcy św. zostało podkreślone symboliką zawartą w kształcie monumentalnych schodów: piramida trzech tarasów (osoby boskie), rozlewająca się jak fala morska najniższa i najszersza część kompozycji (potęga Ducha św.), faliste linie podkreślające element ruchu (symbol życia). Wiosną schody toną w kwiatach sprzedawanych przez wędrownych sprzedawców. W maju organizowana jest wspaniała ekspozycja azalii. To jedno z miejsc w Rzymie, w którym życie nie zamiera ani na chwilę. Z placu wychodzą najbardziej znane i eleganckie rzymskie ulice: Via Condotti ze słynną Kawairnią Greco, Via Frattina - elegancka i bardzo uczęszczana, Via del Babuino - znana z licznych prywatnych galerii. Przy Placu Hiszpańskim wznosi się Pałac Propaganda Fide, przy którym pracowali Bernini i Borromini. Po środku, tuż obok Schodów Hiszpańskich wytryska niewielka ale urocza fontanna zwana łódeczką Barcaccia.
Frankfurt nad Menem często nazywany po prostu Frankfurtem to piąte co do wielkości miasto Niemiec i jedna z najważniejszych metropolii finansowych świata. W roku 843 Frankfurt był przejściowo siedzibą królów Franków Wschodnich i miejscem, gdzie odbywały się sejmy Rzeszy. W 1220 roku Frankfurt został wolnym miastem Rzeszy, co oznacza, że był zależny bezpośrednio od cesarza, z pominięciem lokalnych feudałów. Większość wyborów królów Rzeszy od roku 1147 odbywała się we Frankfurcie. W roku 1356 roku Złota Bulla Karola IV potwierdziła Frankfurt jako miejsce wyboru cesarzy niemieckich. Od roku 1562 we Frankfurcie odbywały się koronacje królów i cesarzy aż do roku 1792 roku. W 1944 roku na skutek alianckich bombardowań Frankfurt został zniszczony w ponad 70%, przy czym na Starym Mieście stopień zniszczeń przekroczył 90%. Po wojnie odbudowano tylko niewielką część zniszczonych obiektów. W 1949 roku był typowany jako ewentualna stolica Niemiec Zachodnich w zastępstwie Berlina.
Detroit (z fr. cieśnina) – miasto w USA, w stanie Michigan na północnym brzegu rzeki Detroit łączącej jeziora St. Clair i Erie. Założone zostało w 1701 roku przez francuskich handlarzy futrami. W 1796 roku formalnie przekazane USA. Ośrodek abolicjonizmu i punkt przerzutowy uciekających do Kanady Murzynów. Po I wojnie światowej miasto docelowe emigracji, m.in. z Polski (obecnie ćwierćmilionowe skupisko Polonii). W latach sześćdziesiątych XX wieku występowały tu zamieszki rasowe, w wyniku których biała ludność przeniosła się w dużej części na przedmieścia (w Detroit mieszka ponad połowa czarnej ludności stanu Michigan). To również jeden z najważniejszych w świecie ośrodków produkcji samochodów. W Detroit znajdują się siedziby trzech koncernów Ford Motor Company, General Motors i Chrysler. Od kilkunastu lat Detroit pretenduje do miana najbardziej zrujnowanego miasta w Stanach Zjednoczonych. Wynika to z faktu, iż na tle innych dużych miast, jest tutaj najwięcej opuszczonych i zrujnowanych fabryk, magazynów, kamienic itp., w przeliczeniu na ogólną powierzchnię miasta. Detroit nie ma dobrej reputacji. Odsetek przestępst jest tu znacznie większy niż w innych dużych aglomeracjach kraju.
Plac Wenecki, zabudowany został w XV wieku przez Leone Battista Albertiego w Rzymie. Pałac Wenecki pochodzi z tego samego okresu, został zbudowany przez tego samego architekta dla weneckiego duchownego - kardynała Barbo, późniejszego Pawła II. Ten renesansowy pałac, do połowy XVI wieku pełnił rolę rezydencji papieskiej. Później znajdowała się w nim ambasada Republiki Weneckiej (do 1797 r.) i ambasada austracko-węgierska. Po dojściu do władzy Mussoliniego w pomieszczeniach pałacowych urządzono jego rezydencję. Podczas przemówień wygłaszanych z balkonu, plac gromadził mieszkańców Rzymu. Obecnie w pałacu mieści się muzeum z kolekcją zgromadzoną przez Pawła II. Na dziedzińcu pałacu umieszczona jest fontanna z przedstawieniem zaślubin Wenecji z morzem (doża rzucający pierścień). Ołtarz Ojczyzny to duża, budowla z białego marmuru, dominująca nad placem Weneckim, będąca zarazem pomnikiem króla Wiktora Emanuela II i Grobem Nieznanego Żołnierza. Pomnik zaprojektowany przez Giuseppe Sacconiego, został zbudowany dla uczczenia zjednoczenia Włoch. Centralna jego część to Grób Nieznanego Żołnierza. Płonie tu wieczny ogień a żołnierze trzymają wartę. Za nim ściana ozdobiona płaskorzeźbą z postacią bogini Rzymu na złotym tle. Wyżej, na cokole, ustawiono konny pomnik króla.
Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Brnie główna świątynia diecezji brneńskiej w Czechach. Zbudowana najprawdopodobniej na miejscu pierwszego zamku w Brnie z XII wieku na szczycie wzgórza Petrov. Oryginalnie zbudowana w stylu romańskim została przebudowana w XIII wieku w stylu gotyckim. Przez kolejne przebudowa zatraciła czystość stylu architektonicznego - obecna forma to efekt przebudowy z przełomu XIX i XX stulecia, gdy nadano budynkowi neogotycki styl i ukończono wieże. Do zwiedzania przeznaczone jest barokowe wnętrze katedry, wieże ze skarbcem i krypta (jedyna zachowana romańska część kościoła) z ekspozycją dotyczącą historii katedry. Z wież rozciąga się wspaniały widok na stare miasto. Sylwetka świątyni, znakomicie rozpoznawalna m.in. dzięki umieszczeniu jej na na monecie 10-koronowej, jest jednym z symboli miasta.
Zamek św. Anioła niekiedy nazywany Mauzoleum Hadriana to grobowiec przeznaczony dla cesarza Hadriana, jego rodziny oraz następców. Wzniesiono go pod koniec życia cesarza, na lewym brzegu Tybru, w pobliżu Watykanu. Aby ułatwić komunikację, na wysokości Pola Marsowego przerzucono ośmioprzęsłowy most Pons Aelius. Budowla funkcję mauzoleum pełniła do 271, kiedy została włączona w system murów obronnych Rzymu. W czasach Teodoryka zamieniono ją na więzienie. W V wieku została przebudowana na fortecę. Podczas najazdu Gotów zniszczone zostały marmurowe rzeźby wieńczące mauzoleum. Pod koniec VI wieku papież Grzegorz I Wielki przemianował ją na Zamek św. Anioła gdy podczas zarazy panującej w Rzymie ujrzał nad budynkiem Mauzoleum postać anioła z mieczem w ręku. W 608 roku papież Bonifacy IV na szczycie budynku wzniósł kaplicę Świętego Anioła w Niebie. W 1277 papież Mikołaj III połączył zamek z Watykanem za pomocą korytarza, istniejącego do dziś. Od 1752 roku budynek zdobi rzeźba przedstawiająca anioła z mieczem. Obecnie, od roku 1933, znajduje się w nim watykańskie muzeum średniowiecznej broni.
Chiang Mai (เชียงใหม่) – jedna z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje tylko z prowincjami Chiang Rai, Lampang, Lamphun, Tak i Mae Hong Son. Graniczy z Birmą. Jest drugą pod względem powierzchni prowincją Tajlandii.
Plac Czerwony to bez wątpienia serce Moskwy, a może i całej Rosji. To tutaj, na Kremlu, urzęduje "wszechmocny" Putin. Tutaj, w swoim kontrowersyjnym mauzoleum, "wiecznie żywy" wódz rewolucji, Włodzimierz Ilicz Lenin przyjmuje "pielgrzymki" wielbicieli i turystów. Tu odbywają się najważniejsze uroczystości i stąd rozchodzą się promieniście główne arterie komunikacyjne miasta. Urodę placu doceniono na świecie. W 1991 roku, jako pierwszy obiekt w Rosji, plac Czerwony został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Ale to historia najnowsza placu, który przez ponad 5 wieków był świadkiem wielu wydarzeń sprawiła, że jego nazwa owiana jest sławą. W pierwszej połowie XX wieku, a później w czasach sowieckich był miejscem defilad wojskowych, na których Rosja, a później Związek Radziecki, demostrowała światu swoją potegę.
Rzymskie Koloseum, czyli Amfiteatr Flawiuszów to jedna z najbardziej zadziwiających, zachowanych do czasów obecnych starożytnych rzymskich budowli. Koloseum zostało wybudowane za panowania dynastii Flawijskiej w latach 70 – 80 nowej ery. W 80 roku zakończono budowę Koloseum i była to wówczas największa budowla w Rzymie. Koloseum było wielkim - 50 m wysokości, 188 m długości i 156 m szerokości – elipsowatym amfiteatrem. W niszach kolumnad frontowych umieszczono posągi bóstw. Ogromny posąg (Collossus) poświęcony bogu – Słońcu dał nazwę amfiteatrowi – Koloseum. Bezimienny architekt, który zaprojektował Koloseum korzystał z greckich i rzymskich tradycji budowlanych dodając kilka nowych rozwiązań. Amfiteatr był miejscem krwawych imprez i walk gladiatorów. Organizowano tu uroczystości o charakterze religijnym, święta państwowe oraz pokazy historyczne. W 248 roku w ramach obchodów 1000–lecia Rzymu urządzono w Koloseum rzeź dzikich zwierząt pochodzących z terenu całego Cesarstwa. W IV wieku n.e. gdy chrześcijaństwo stało się oficjalną religią cesarstwa najkrwawsze rozrywki zanikły. Przez wieki Koloseum było wietrzejącą pamiątką dawnej świetności. Do zniszczenia Koloseum przyczyniły się trzęsienia ziemi. Mimo wielu prób powstrzymania rabunku od XV wieku ruina amfiteatru stała się kamieniołomem, z którego pozyskiwano materiał budowlany. Aż do XVII wieku ruiny Koloseum nie były zabezpieczone, a roślinność bujnie je porastała do 1870 roku. Obecnie pozostałości amfiteatru są konserwowane, a Koloseum udostępniono dla zwiedzających.
