 |
Zamek Newport to ruiny w mieście Newport w Walli. To zamek posiadający prawdziwego walijskiego ducha z XIV wieku. Pierwotnie zamek był nordycką twierdzą. Zamek został praktycznie zniszczony i rozebrany przez Anglików ze względu na wymogi nowoczesnych dróg i ruchu kolejowego, a także przez stale zagrożenie ze strony rzeki Usk, która bardzo często wylewa. Dziś zamek jest pod ochroną. Całość została ogrodzona, a w 2006 roku zamknięto publiczny deptak przy zamku.
Rodos to największa wyspa archipelagu Dodekańskiego, w południowo-wschodniej części Morza Egejskiego i nie przypadkowo jest jednym z najchętniej odwiedzanych miejsc w Grecji. Rodos to nie ciekawe miejsce wakacyjne, ale przede wszystkim kosmopolityczny region o międzynarodowej sławie. Już antyczni ludzie wierzyli, że Rodos to ulubione miejsce boga słońca - Heliosa. Różnorodność nazw, jakimi określa się wyspę odzwierciedla jej specyfikę i walory. Najczęściej spotykane nazwy to - "wyspa słońca" i "kraina Heliosa". Turyści określają też to niezwykłe miejsce mianem "wyspy róż" ze względu na porastające ją krzewy różane i oleandry. Rzadziej mówi się o niej jako o "wyspie kotów".
Komunikację publiczną w Lizbonie tworzy sieć 97 linii autobusowych, 5 tras tramwajowych oraz metro. Miasto jest stosunkowo niewielkie, więc każdy wybór sposobu przemieszczania się jest dobry. Obowiązkowo jednak każdy turysta powinien się przejechać zabytkowym tramwajem po wąskich i krętych uliczkach lizbońskiej starówki. Miejscami toczy się na niej całkiem bujne życie, ale niektóre pomieszczenia na parterze starych kamieniczek robią wrażenie wymarłych. Bilet kupiony na pokładzie, u motorniczego, kosztuje 1,50 euro. Bilet należy skasować, po czym w towarzystwie innych turystów można oddać się podziwianiu okolicy. Trasa wije się między kolejnymi uliczkami, a tory tworzą dziwne zakręty. Miłośnicy podróży wiedzą, że lizbońskie tramwaje są żółte. Niektóre dodatkowo ozdobione współczesnymi reklamami, co raczej odbiera im uroku. Niezależnie od tego przejażdżkę zaliczyć trzeba. Każdego roku lizbońska komunikacja publiczna przewozi blisko 300 mln pasażerów.
Zamek w Azay-le-Rideau zaliczany jest do zamków nad Loarą. Zbudowany został na wyspie otoczonej przez rzekę Indre, jego rozbudowa przebiegała w stylu wczesnego włoskiego renesansu, bardzo charakterystycznego dla doliny Loary, z pilastrami i gzymsami horyzontalnymi, z kunsztownymi ozdobami lukarn. Zamek składa się z dwóch budynków połączonych w kształcie litery L, ozdobionych bocznymi wieżyczkami. Budynek główny zdominowany jest okazałymi, prostymi schodami. Charakterystycznymi elementami fasady są salamandra i gronostaj symbole Franciszka I i królowej Claude, a także litery G, P i B inicjały małżonków Berthelot. Z bocznego skrzydła, gdzie kiedyś był most zwodzony, jest przejście do ogrodu. Park w stylu angielskim założyła rodzina Biencourt. Koncentryczne alejki prowadzące do zamku pozwalały oglądać go ze wszystkich stron. Wnętrze zamku słynie z bogatej kolekcji arrasów flamandzkich, które zdobią ściany szesnastowiecznym zwyczajem oraz dużych obrazów i portretów nawiązujących do czasów Walezjuszów i Burbonów. Najstarszy arras pochodzi z 1500 roku, został wykonany przez tkaczy brukselskich w stylu gotyckim, eksponowany jest w sali balowej. Większość tkanin pochodzi z XVII wieku również z Flandrii, dominują kolory niebieski i czarny. Portrety przedstawiają m.in. Franciszka I, Henryka III i jego żony Louise de Lorraine, Ludwika XIII.
Nantucket - piaszczysta, bezleśna wyspa u wybrzeża stanu Massachusetts, na południe od półwyspu Cape Cod. Ma ok. 140 km² powierzchni, a jej najważniejszą miejscowością jest Nantucket. W XVIII i XIX wieku wyspa była ważnym ośrodkiem wielorybniczym, zamieszkanym przede wszystkim przez kwakrów. Obecnie pełni funkcje letniskowe. W 1746 roku na Nantucket zbudowaną drugą najstarszą amerykańską latarnię - Brant Point Light. Na fikcyjnym lotnisku w Nantucket dzieje się fabuła amerykańskiego serialu Skrzydła.
Gorące Źródła Tahu Taian-Husan leżą we wiosce Taian. Jakość wody z tutejszych gorących źródeł jest najlepsza w porównaniu do innych na terenie Tajwanu. Ponadto na tym obszarze występuje zapierająca dech w piersiach seceneria.
Pontresina - szwajcarska miejscowość w kantonie Gryzonia, w dystrykcie Maloja, w Masywie Bernina. Wraz z pobliskim Sankt Moritz jest znaną bazą narciarską i ośrodkiem sportowym. W pobliżu miasta znajdują się między innymi lodowce Morteratschgletscher i Vadret da Roseg. W przeszłości w Pontresinie rozgrywano zawody Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim.
Estonia, która przez lata pozostawała pod silnymi wpływami niemieckimi, a także szwedzkimi i rosyjskimi (przez jakiś czas również duńskimi) po okresie niepodległości w okresie międzywojennym, znalazła się w ZSRR. Na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow w 1940 powstała parlamentarna Estońska Socjalistyczna Republika Radziecka anektowana do Związku Radzieckiego jako republika związkowa. W latach W 1941-44 znajdowała się pod okupacją niemiecką po czym ponownie została włączona do ZSRR. Po załamaniu się systemu sowieckiego, 20 sierpnia 1991 proklamowana została odnowiona Republika Estońska. Estonia szybko nawiązała kontakty ekonomiczne i polityczne z Europą Zachodnią. W 2004 została członkiem Unii Europejskiej i NATO.
Klasztor Tapova znajduje się w pobliżu wsi Tapova i jest jedną z najstarszych osad klasztornych w Mołdawi. Klasztor jest wyryty w skale znajdującej się na lewym brzegu rzeki Dniestr. Klasztorny zespół Tapova stanowi imponujące muzeum. Znajduje się pomiędzy wąwozami nieopodal ruin wymarłego miasta. Według legendy, w tym klasztorze, zmarł mitologiczny poeta Orfeusz, a jego grób znajduje się w niszy u stóp wodospadu opadającego ze szczytu wzniesienia.
Most Łańcuchowy również Most Széchenyi'ego to most w Budapeszcie zbudowany w latach 1839-1849, według projektu angielskiego inżyniera Williama Tierney'a Clarka. Budowy mostu podjął się szkocki inżynier Adam Clark, którego nazwiskiem nazwano plac między mostem a tunelem pod zamkiem królewskim po stronie Budy. Most stanowił pierwsze stałe połączenie leżących po przeciwnych stronach Dunaju - Budy i Pesztu. Był jednocześnie pierwszym mostem kamiennym na odcinku Dunaju w granicach ówczesnych Węgier. Prace przy budowie mostu rozpoczęto w 1839, a oddano do użytku 20 listopada 1849 roku. Uroczyste podwieszenie łańcucha zaplanowano latem 1848 roku. Łańcuch spoczywał wtedy na pływającym rusztowaniu, skąd całą operację mogło podziwiać też kilku zaproszonych gości, w tym István Széchenyi. Podczas wciągania łańcucha zerwała się lina na wielokrążku. Spadające tony metalu uderzyły w rusztowania z gośćmi, którzy wpadli do wody. Hrabia Széchenyi jako dobry pływak wyszedł z wypadku cało. Nigdy jednak nie przeszedł się po tym moście, ponieważ w dniu otwarcia leczył się już w zakładzie neurologicznym w Döbling. Most został wysadzony przez wycofujące się jednostki Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Pierwszym z przedsięwzięć po jej zakończeniu stała się jego odbudowa. Do użytku oddano go 20 listopada 1949 - dokładnie w setną rocznicę powstania tego mostu. Lwy, które czuwają po obydwu krańcach mostu wykonał artysta rzeźbiarz János Marschalkó. Plotka głosi, że lwy zostały wyrzeźbione bez języków. Nie jest to prawda. Lwy mają języki, jednak z perspektywy przechodnia ich nie widać.
Początki historii zamku w Svojanovie sięgają okresu kolonizacji odległych zakątków ziem korony czeskiej. Podówczas w latach 80 XIII wieku Przemysław Otakar II kazał zbudować zamek warowny Svojanov, nazywany wtedy Fürstenberg mający chronić Trstenicki szlak handlowy. Zamek był twierdzą typową dla okresu, w którym nie znano prochu strzelniczego. Obejmował przestrzeń dziedzińca, otoczonego murami o grubości pięciu metrów i podobnej grubości ścianą wewnętrzną starego pałacu. Wieża strażnicza o wysokości 26 metrów, posiadająca ostrze służące do odchylania lotu strzał wroga, służyła jako ostatnie schronienie obrońców. W pierwszej połowie XVI wieku dochodzi do przebudowy zamku poprawiającej jego wygodę, głównie jednak zostają rozszerzone budynki mieszkalne o nowe skrzydło. W 1569 roku zamek został zniszczony w wyniku pożaru, po którym nastąpiła zakrojona na szeroką skalę przebudowa w duchu renesansu. W okresie wojny trzydziestoletniej Svojanov został dwa razy zdobyty przez wojska szwedzkie i zburzony. Do stopniowego upadku przyczyniły się również wojny prusko-austriackie w XVIII wieku. W ten sposób z zamku stał się zwykły folwark. Po pożarze w 1842 roku stary pałac został przebudowany w stylu klasycystycznym, jednakże skrzydło renesansowe pozostało ruiną.
Szanghaj to największe miasto w ChRL, jeżeli chodzi o liczbę mieszkańców. Cechą charakterystyczną zabudowy miasta jest mieszanka stylów architektonicznych. Odwiedzający Szanghaj goście mogą podziwiać stuletnie budynki w śródziemnomorskim stylu w dzielnicy francuskiej, po czym przenieść się na Bund, zakole rzeki zabudowane w stylu brytyjskim. W oddali, na wschodnim brzegu rzeki widać nowoczesne budynki centrum finansowego dzielnicy Pudong. Parę kroków od Bundu znajduje się natomiast stare miasto chińskie, zgodne z wyobrażeniami Europejczyków o prawdziwie orientalnym styulu architektury. Szybki rozwój miasta wraz z odnawianą spuścizną architektoniczną poprzednich dziesięcioleci powodują, iż Szanghaj staje się ponownie „Paryżem Orientu”. Pozostałością po dawnej kulturze są kamienne bramy, czyli poprostu drzwi wejściowe domów ozdabiane rzeźbami z kamienia.
Triglav (2864 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Alp Julijskich. Jest najwyższym szczytem Słowenii i znajduje się na herbie i fladze tego kraju. Wznosi się pomiędzy doliną Vrata na północy a kotliną Velo Polje na południu. Od północnej strony opada ponad 1000-metrową ścianą, której eksploracja odegrała istotną rolę w rozwoju słoweńskiego alpinizmu. W pobliżu kopuły znajdują się resztki lodowca, tzw. Triglávski ledeník. Triglav (co po słoweńsku znaczy „Trójgłowy”) wbrew temu, co można by sądzić na podstawie nazwy, nie posiada wcale trzech wierzchołków. Nazwa Triglav wiąże się ze średniowiecznymi słowiańskimi wierzeniami, które na wierzchołku góry umiejscowiały siedzibę potężnego Trojana – pogańskiego bóstwa wody, ziemi i podziemi. Po raz pierwszy nazwa Triglav pojawiła się w 1573 roku. Triglav został uznany jako symbol słowiańskości, dlatego też w 1889 roku ksiądz z pobliskiej wsi, Jakob Aljaž odkupił szczyt góry, by był on w słoweńskich rękach. Niedługo potem postawił tam cylindryczną wieżę z blachy służącą za schronienie przed burzą, tzw. stołp Aljaževa. Masyw górski Triglav stanowi teren parku narodowego.
Daleko na południu, na ciepłych wodach Oceanu Indyjskiego, leży rajska wyspa Mauritius. Turkusowoniebieska woda, kryształowo czyste laguny, drobnopiaszczyste, lśniąco białe plaże oraz piękne krajobrazy z bujną roślinnością i plantacjami trzciny cukrowej. Wyspa jest częścią archipelagu Maskarenów. Poza wyspą do Mauritiusa należą wyspy: Rodrigues (w odległości 563 km na wschód od wyspy głównej), archipelag Cargados Carajos (402 km na północ) i Wyspy Agalega (933 km na północ). Na południowy zachód od Mauritiusa położony jest Reunion.
Nad całym miastem Asyż góruje zamek Rocca Maggiore. Rocca Maggiore to średniowieczna cytadela z potężnymi wieżami znajdująca. Pierwszy zamek został zbudowany w 1174 roku przez Fryderyka Barbarossę, lecz został zniszczony w 1198 roku przez mieszkańców miasta. W 1367 doczekał się on odbudowy. Obecny wygląd to pozostałości z fortecy z XIV wieku. Wybudowany został przez księcia Spoleto, Konrada z Lützen.
Laponia to najdalej na północ wysunięty region Finlandii. Powierzchnia jej jest w większości wyżynno - górzysta. Na północy ciągną się fragmenty Gór Skandynawskich, ze szczytem Haltiatunturi, osiągającym 1324 m n.p.m. Jest on także najwyższym szczytem całej Finlandii. Wielkie obszary tej prowincji zajmują bagna. Laponia to też ogromne płaskowyże między jeziorami z urwistymi wejściami, zejściami i wodospadami.
Historia zamku Toompea sięga czasów Estów, którzy tutaj, na stromym wapiennym wzgórzu, zbudowali swój gród i niewielki zamek. Kiedy Duńczycy podbili tutejszą krainę, na gruzach starego zamku zbudowali nowy. Ten z kolei od 1227 r. należał już do Zakonu Kawalerów Mieczowych. Największa modernizacja fortecy miała jednak miejsce za czasów panowania Zakonu Inflanckiego. Rakvere to miasteczko położone na północy kraju, kilkadziesiąt kilometrów na wschód od Tallinna, w połowie drogi Tallinn-Narva. Najpopularniejszym miejscem w nim są ruiny Zamku Tarvanpea na wzgórzu Vallimägi. Zamek ten miał różnych właścicieli: Szwedzkich, Polskich i Duńskich monarchów; Zakon Inflandzki oraz Rosyjskich carów. Na przełomie XVI i XVII wieku został zniszczony w jednej z bezlitosnych batalii. W ruinach pozostała chwała i monumentalność fortyfikacji z najświetniejszych czasów, zamek nadal inspiruje i zadziwia. Narva natomiast jest miastem granicznym z Rosją. Zbudowany tu był w 1492 roku przez Wielkiego Ksiecia IVANA III bastion. Średniowieczna twierdza obecnie pełni rolę oddziału Muzeum Leningradzkiego. Po drugiej stronie rzeki stoi Zamek Hermana, a raczej fragment średniowiecznej twierdzy na gruzach której zbudowana jest dzisiejsza Narva.
Namur był ważnym ośrodekiem już w czasach celtyckich i rzymskich. Przecinały się tu ważne szlaki handlowe przez Ardeny. Namur zyskał jeszcze na znaczeniu we wczesnym średniowieczu, kiedy to Merowingowie zbudowali zamek na skalistym wzgórzu przy ujściu Sambry do Mozy. W X wieku nadano mu prawa miejskie. W 1794 po rewolucji francuskiej Namur został, podobnie jak całe Niderlandy i część Niemiec wcielony do Francji. Po klęsce Napoleona w 1815, na mocy kongresu wiedeńskiego został częścią Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, a po rewolucji z 1830 – Belgii. Silnie ufortyfikowane miasto było ważnym celem wojsk niemieckich podczas obydwu wojen światowych w XX w. Podczas I wojny światowej cytadela upadła zaskakująco szybko – po zaledwie 3 dniach i miasto pozostało pod okupacją do końca wojny. Również w II wojnie światowej miasto poniosło ciężkie zniszczenia.
Frederikshavn to miasto i siedziba gminy o tej samej nazwie w północnej Jutlandii. Miasto uzyskało prawa miejskie w roku 1818. Frederikshavn oznacza w języku duńskim "port Fryderyka". Miasto zostało tak nazwane na cześć króla duńskiego Fryderyka VI.
Sans-Souci to dawna królewska rezydencja Henriego Christophe'a w okolicach miasta Milot w północnym Haiti. Jej ruiny wraz z pobliską twierdzą Citadelle La Ferrière wpisano w 1982 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Budynek pałacu, wniesiony w 1812 roku, miał w założeniu twórców dorównać splendorem Wersalowi we Francji. Budowla została zniszczona przez trzęsienie ziemi w 1842 roku i nigdy jej już nie odbudowano. Obecnie kompleks ruin częściowo porośnięty jest już tropikalnym lasem. Zabudowania zespołu Ramiers uważane są za symbol wolności, ponieważ były one pierwszymi budowlami wzniesionymi przez wolną czarnoskórą ludność.
