1405. Austria

Graz to miasto w południowo-wschodniej Austrii, stolica Styrii. Miasto jest położone nad rzeką Murą, u podnóża Alp Styryjskich. Po Wiedniu drugie co do wielkości i znaczenia miasto Austrii. Nazwa miasta wywodzi się od Gradec słoweńskiego wyrazu oznaczającego mały zamek. Jest to związane z tym, że miasto Graz powstało na terenie wcześniejszej słowiańskiej osady o takiej właśnie nazwie. Pierwsze wzmianki o Grazu pochodzą z roku 881, kiedy w dokumencie wymienia się go jako warownię władców Styrii. Potwierdzeniem statusu było przyznanie praw miejskich w roku 1281 przez Rudolfa I Habsburga. Od pierwszej połowy XV wieku aż do XVII wieku Graz był siedzibą styryjskiej z gałęzi dynastii Habsburgów. Pod ich patronatem w XV i XVI wieku miasto dobrze się rozwijało, wtedy to na górze Schlossberg wzniesiono twierdzę dla obrony przed Turkami.

1404. Słowenia

Renesansowy zamek Sněžník stoi w pobliżu wsi Kozarišče. Zamek jest jednym z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych zamków w Słowenii. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1268. Znadjował się on w posiadaniu wielu szlacheckich rodzin. Zamek jest otoczony fosą i dużym i pięknym parkiem, który jest chroniony.

1403. Chiny

Yuyuan Garden położony w w Szanghaju jest uważany za jeden z najbardziej luksusowych i najpiękniejszych ogrodów chińskich w regionie. Ogród powstał w 1559 roku. Ogłoszono je narodowym pomnikiem w 1982 roku.

1402. Tajwan

Tuntex and Chein-Tai Building - najwyższy drapacz chmur w Kaohsiung. Budyenk ma 85 pieter i 347 m wysokości. Tuntex Sky Tower ma dośc nietypowy wygląd - składa się z dwóch oddzielnych 35 piętrowych niższych wież, które łączą się w centralnie położoną pojedyńczą wieże. Budynke został zaprojektowany przez C,Y Lee & Partner oraz Hellmuth, Obata & Kassabaum.

1401. Hiszpania

La Vall de Boí to hiszpańska wąska, stroma dolina oraz gmina w Katalonii. W dolinie znajduje się dziewięć kościołów wczesnoromańskich. Od 30 listopada 2000 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Do kościołów tych należą Sant Climent de Taüll, Santa Maria de Taüll, Sant Feliu de Barruera, Sant Joan de Boí, Santa Eulàlia d'Erill-la-Vall, Santa Maria de l'Assumpció de Cóll, Santa Maria de Cardet, Nativitat de la Mare de Déu de Durro, L'ermita de Sant Quirc de Durro.

1400. Łotwa

Łotwa - jest krajem nizinnym w większości z zalesionymi wzgórzami, pokrytym jeziorami i strumieniami. Słabo urozmaicony krajobraz, oraz także liczne źródła wód mineralnych predestynują Łotwę do stania się miejscem wypoczynku. Dużym atutem jest także długa linia brzegowa i nadbałtyckie plaże. Łotwa zasiedlana była przez plemiona bałtyckie, oraz ugrofińskie na północy od IX do XI wieku. Od XIII wieku istniał tu także Zakon Kawalerów Mieczowych, który wkrótce po założeniu połączył się z Zakonem Krzyżackim. Swoją pełną niepodległość Łotwa wywalczyła dopiero po upadku bloku radzieckiego 1991 roku. Większość czasu Łotwa pozostawała jednak pod rządami Niemców, Polaków, Szwedów i Rosjan.

1399. Kanada

Montréal to drugie miasto względem wielkości w Kanadzie. W skład tej aglomeracji zaliczane są m.in. miasta takiej jak: St-Laurent, Longueuil, Verdun i Laval. Montréal posiada aktualnie ponad 3,5 miliona mieszkańców. Według danych, Kanadyjczycy z korzeniami francuskimi to blisko 80% całej populacji w Montréalu. Dlatego też w samym mieście mieście oraz w całej prowincji Québec w do jakiej Montréal się zalicza, język francuski to jedyny oficjalny, obowiązujący język urzędowy. Kanadyjski Montréal zaraz obok Nowego Jorku i San Francisco zaliczany jest do czołówki kosmopolitycznych miast na amerykańskim kontynencie. W samem Kanadzie Montréal również posiada znaczącą pozycje. Zaraz po Toronto, Montréal stanowi drugi co do wielkości ośrodek przemysłowy. Montréal to miasto przez które przepływa rzeka Św. Wawrzyńca. To także największy kanadyjski port morski. W Montréalu istnieją siedziby czterech uniwersytetów oraz niezliczonych instytucji naukowych, przez co uznawane jest w Kanadzie jako główne centrum życia intelektualnego Kanady. Dawno temu w XVI wieku na terenach obecnego Montréalu istniała obronna osada Irokezów. Jacques Cartier odwiedził ją w 1535 roku i nazwał sąsiednie wzgórze zaszczytną nazwą Góry Królewskiej (ang. Mont Réal). Blisko sto lat później w 1642 roku francuscy misjonarze założyli tu osiedle zwane do 1700 roku Ville-Marie które stało się głównym ośrodkiem handlu futrami i zaopatrzenia ludności. W 1760 roku miasto zdobyły angielskie wojska. Trzy lata później w 1763 - Traktat Paryski odstąpił miasto Anglii.

1398. Szwajcaria

Stein am Rhein jest miastem w Szwajcarii, w kantonie Schaffhausen. Miasto posiada dobrze zachowane średniowieczne centrum z dawnym układem ulic. Znajdują się tam zabytkowe mury i bramy miejskie. W dawnym murze miejskim znajdują się obecnie pomieszczenia mieszkalne. Średniowieczna część miasta jest przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszego i jest powszechnie uważana za spokojne i urokliwe miejsce. Wiele średniowiecznych budynków jest pomalowanych pięknymi freskami.

1397. Niemcy

Katedra w Akwizgranie to kościół katedralny pod wezwaniem św. Marii w Akwizgranie w zachodnich Niemczech. Katedra składa się z trzech części, z których najstarszą jest dawna kaplica pałacowa Karola Wielkiego - jeden z nielicznych zabytków sztuki karolińskiej zachowanych do naszych czasów. Następnie, w dobie wczesnego romanizmu rozbudowano westwerk, natomiast w XIV w. gotyckie prezbiterium ukończone w następnym stuleciu, które jest miejscem spoczynku Karola Wielkiego, przed wszystkim prezbiterium pełni funkcję wielkiego sanktuarium mieszczącego cztery najwyższej wagi relikwie Marii, Jezusa oraz Jana Chrzciciela, które pochowane są w późnoromańskim relikwiarzu Marii. Świątynia była jednym z najważniejszych ośrodków pielgrzymkowych w Europie, dawną tradycja wystawienia co siedem lat relikwii jest kontynuowana do dnia dzisiejszego (ostatnie miało miejsce w 2007 roku). Katedra Przez 600 lat była miejscem koronacji dla 30 władców Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. W roku 1930 świątynia otrzymała godność katedry. W 1978 katedra w Akwizgranie została wpisana na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO jako pierwszy obiekt na terenie Niemiec, a zarazem jeden z trzech pierwszych w Europie.

1396. U.S.A.

Pittsburgh, miasto w USA, w zachodniej części stanu Pensylwania, na zachodnim przedgórzu Appalachów, u zbiegu rzek Monongahela i Allegheny, które tworzą w tym miejscu rzekę Ohio. W 1754 Francuzi wybudowali tu Fort Duquesne, wkrótce zdobyty i zniszczony przez armię brytyjską. W 1761 Brytyjczycy wznieśli Fort Pitt, przy którym w 1764 J. Campbell założył osiedle. W 1816 miasto uzyskało prawa miejskie.

1395. Brazylia

Belo Horizonte to miasto położone w południowo-wschodniej części Brazylii, stolica stanu Minas Gerais. Jest głównym ośrodkiem gospodarczo-kulturowym Brazylii. Dobrze rozwinięty przemysł włókienniczy, metalowy, spożywczy. Znajdują się tu dwa uniwersytety. Działa także polski konsulat honorowy. Miasto zostało założone w 1895 roku. Pierwotnie miasto miało być pobudowane na wzór i podobieństwo Waszyngtonu.

1394. Rumunia

Klasztor Frumoasa to rumuński prawosławny klasztor położony w Jassach. Zbudowany został w latach 1726 i 1733 przez mołdawskiego księcia Grigore Ghica II. Klasztor jest wymieniony w Krajowym Rejestrze Zabytków Rumunii.

1393. Australia

Fauna Australii – różni się zasadniczo od fauny z innych rejonów świata. Wiele australijskich zwierząt nie występuje nigdzie indziej. 83% ssaków, 89% gadów, 90% ryb i 93% płazów żyjących w Australii jest endemitami. Tak duża liczba endemicznych gatunków jest wynikiem długiej geologicznej izolacji kontynentu. Unikalną cechą fauny Australii jest całkowity brak rodzimych ssaków łożyskowych. W konsekwencji, torbacze wypełniły ekologiczne nisze, które w innych częściach świata zajmują łożyskowce. W Australii żyją dwa gatunki stekowców będących ogniwem pośrednim pomiędzy gadami i ssakami. Przybycie ludzi (Aborygeni) do Australii około 50 000 lat temu przesmykiem z Azji i osadników europejskich od 1788, miało znaczący wpływ na australijską faunę. Przybysze z Azji przywieźli ze sobą psy (dingo), które zdziczały i zachwiały pierwotną równowagą pomiędzy żyjącymi tu gatunkami. Koala - gatunek torbacza z rodziny koalowatych, nadrzewne zwierzę roślinożerne, zamieszkujące wschodnią Australię. Koala schodzi na ziemię tylko po to, by przejść na kolejne drzewo. Żyje samotnie lub w niewielkich grupach złożonych z samca i kilku samic. Jest jedynym współcześnie żyjącym przedstawicielem rodzaju Phascolarctos. Koala jest popularnie nazywany "misiem koala", co błędnie sugeruje pokrewieństwo z niedźwiedziami. Kolczatka australijska – gatunek stekowca z rodziny kolczatkowatych. Stopień jego zagrożenia wyginięciem nie został ustalony, zwierzę o dużych zdolnościach adaptacyjnych. Długość życia w niewoli 49 lat, na wolności zwierzę jest obiektem polowań ludności tubylczej. Wombat tasmański - średniej wielkości torbacz z rodziny wombatów przypominający wyglądem borsuka, o jednolitej szarej sierści. Występuje na obszarze Australii od granic Queensland i Nowej Południowej Walii wzdłuż pustyń Wiktorii aż do południowo-wschodniego krańca Australii oraz na Tasmanii. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Vombatus É. Kangur olbrzymi - duży torbacz z rodziny kangurowatych, endemit kontynentu australijskiego, jeden z najbardziej popularnych kangurów, często mylony z kangurem szarym, łapanym dla skór i mięsa już przez Aborygenów. Przez Europejczyków widziany po raz pierwszy w 1770 r. Obok kangura rudego i szarego należy do największych wśród współcześnie żyjących torbaczy. Zasięg występowania kangura olbrzymiego jest ograniczony do kontynentu australijskiego i wysp wchodzących w skład stanu Tasmania. Na kontynencie można go spotkać wzdłuż wschodnich wybrzeży – Queensland, oprócz zachodniej części Półwyspu Jork, Nowa Południowa Walia, Wiktoria i nielicznie na obszarach Australii Południowej. Kangur rudy – torbacz z rodziny kangurowatych. Duży ssak roślinożerny, największy z torbaczy. Występuje pospolicie w całej Australii z wyjątkiem części południowego i wschodniego wybrzeża oraz północnych lasów równikowych.

1392. Rosja

Klasztor Nowodziewiczy (ros. Новодевичий монастырь) - wybudowany w 1524 roku w Moskwie, dla uczczenia zdobycia Smoleńska. W XVII wieku Zofia Romanowa, siostra cara Piotra I Wielkiego, przebudowała go, a od 1682 roku stał się on jej drugą rezydencją. W tym samym klasztorze została zamknięta, gdy Piotr I przejął władzę. Niedługo później uwięził tam również swą pierwszą żonę Jewdokiję Łopuchiną. Niektóre części zespołu klasztornego to: Cmentarz Nowodziewiczy, przyległy do murów klasztoru, Sobór Smoleński, wznoszony w latach 1524-1525, wzorowany na kremlowskim soborze Uspieńskim, o bogato zdobionym freskami wnętrzu, Cerkiew Uspieńska, stawiana w okresie 1685–1687, Nadbramna cerkiew Przemienienia, budowana od 1687 do 1689, w stylu moskiewskiego baroku, Dzwonnica z 1690 roku, Cerkiew św. Ambrożeg, Katedra Matki Bożej Smoleńskiej.

1391. Rosja

Petrodworec ( Peterhof ) to jeden z podmiejskich pałaców carskich lokowany przez samego Piotra I w 1714 roku nad Zatoką Fińską. Rezydencja (20 pałaców i 7 parków) zajmuje ponad 1000 hektarów. Jednym z najsłynniejszych miejsc tego kompleksu jest tzw. Wielka Kaskada - tworzy ją 39 połyskujących złotem posągów w dynamicznych pozach, woda tryskająca 64 strumieniami i spływająca kaskadami po marmurowych schodach. Kulminacją tego ogromnego pomnika/fontanny jest granitowy piedestał z odlanym w brązie Człowiekiem Słońca - Samsonem walczącym z dziką bestią. Największa fontanna wypuszcza pionowo w górę 20 metrowy słup wody. Budowa rezydencji trwała ponad sto lat. Peterodworec pełnił funkcję letniej siedziby kolejnych carów Rosji, aż do ostatniego - cara Mikołaja II. Zespół pałacowo-parkowy został zrabowany i zdewastowany przez hitlerowców w czasie II wojny światowej, po wojnie pieczołowicie go odrestaurowano. Obecnie służy jako miejsce weekendowego wypoczynku dla tysięcy mieszkańców Petersburga.

1390. Rosja

Carycyno to południowo-wschodnia dzielnica stolicy Federacji Rosyjskiej, gdzie najważniejszym punktem jest kompleks pałacowo-parkowy carycy Katarzyny II. W 1775 roku urodzona w Szczecinie Katarzyna II kupiła posiadłość Чёрная грязь (Czarny Kęs) pod Moskwą. Nakazała zbudować tu letnią rezydencję, na wzgórzu, pomiędzy dwoma rzeczkami – Gorodienką i Jazwienką. Olbrzymi carski pałac został wybudowany w całości z cegły, z licznymi wstawkami i ornamentami z białego kamienia. Jednak pałac, który ujrzała caryca Katarzyna niespełna dziesięć lat później – rozczarował ją. Miała wtedy zakrzyknąć: „to nie pałac – to więzienie!”. Architekt został zwolniony, niedługo później caryca Katarzyna II zmarła i prace przy pałacu zostały wstrzymane przez ponad 200 lat. Jednocześnie miejsce stawało się jednym z ulubionych miejsc spacerowych miejscowej ludności. Od 1927 roku na tym terenie położone jest muzeum, w tym samym czasie zmieniono nazwę na Letnisko Lenina, które tak nazywało się do 1993 roku. W połowie lat osiemdziesiątych włączono Carycyno w obręb administracyjny Moskwy.

1389. Szwajcaria

Położona w północno-wschodniej części kraju Szwajcarska arena tektoniczna Sardona, zajmuje górzysty obszar o powierzchni 32850 ha, na którym wznosi się siedem szczytów o wysokości powyżej 3000 metrów. Miejsce to dokumentuje proces formowania się gór w wyniku zderzenia kontynentalnych płyt tektonicznych i ukazuje wyjątkowe sekcje budowy geologicznej poprzez tektoniczne nasunięcie, np.: proces nałożenia głębszych, starszych warstw skał na młodsze. Miejsce wyróżnia doskonała trójwymiarowa ekspozycja skał i zachodzących procesów charakteryzujących ten fenomen, która spowodowała, że Sardona jest już od XVIII wieku jednym z najważniejszych stanowisk badawczych dla geologów. W pokrytych lodowcem Alpach Glarneńskich góry wznoszą się stromo ponad wąskie doliny rzeczne i są miejscem największych osuwisk polodowcowych w centralnym rejonie Alp.

1388. Austria

Pałac Schönbrunn – pałac zbudowany w XVII-XVIII wieku na zlecenie cesarza niemieckiego Leopolda I, zaprojektowany przez Johanna Bernharda Fischera von Erlacha. Znajduje się w jednej z dzielnic Wiednia. W 1996 r. pałac został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Został wzniesiony na południowy zachód od Wiednia w Parku Schönbrunn. Obecny, barokowy wystrój został nadany za panowania Marii Teresy. Kolor żółty, na który została pomalowana elewacja, był jej ulubionym. Wnętrza pokryte są licznymi freskami i sztukaterią. Apartamenty udostępnione są zwiedzającym. W przybudówce znajduje się obecnie Muzeum Powozów. Sam teren wokół pałacu to ogród w stylu francuskim, w którym znajduje się Palmiarnia. Na wzgórzu, z którego roztacza się widok na pałac i Wiedeń wzniesiona została Glorietta. Poniżej wzgórza znajduje się Fontanna Neptuna. Pałac ma 1441 komnat, z czego 45 udostępniono zwiedzającym. Wnętrza utrzymane są w stylu rokoko (białe powierzchnie z ornamentami pozłacanymi 14-karatowym złotem) i ozdobione czeskimi lustrami kryształowymi i piecami fajansowymi. Komnaty mieszkalne i gabinety cesarza Franciszka Józefa (który zmarł w pałacu 21 listopada 1916) są skromne i proste. Tym bardziej okazale prezentują się sale reprezentacyjne i pokoje gościnne. W Sali Lustrzanej koncertował Mozart jako sześcioletnie cudowne dziecko. W Okrągłym Gabinecie Chińskim Maria Teresa odbywała tajne konferencje z kanclerzem księciem Wenzelem Antonem von Kaunitzem. W pokoju Im Vieux-Lacque konferował Napoleon. Tu 14 października 1809 podpisano pokój w Schönbrunn. W Błękitnym Salonie Chińskim cesarz Karol I podpisał w roku 1918 zrzeczenie się z udziału w rządach, co praktycznie oznaczało koniec monarchii. Pokój Milionowy ma ściany wybijane drewnem różanym i ozdobione cennymi miniaturami z Indii i Persji. Zaliczany jest do najpiękniejszych wnętrz rokokowych na świecie. W Wielkiej Galerii tańczono podczas kongresu wiedeńskiego (1814-1815).

1387. Niemcy

Brama Brandenburska to jedna najbardziej charakterystycznych budowli Berlina. Została zaprojektowana przez Carla Gottharda Langhansa. Zbudowana została w stylu klasycystycznym w 1791 roku. Od momentu budowy muru berlińskiego w 1961 roku aż do jego zburzenia w 1989 roku brama pozostawała zamknięta. Oficjalne otwarcie bramy nastąpiło 22 grudnia 1989 roku. Pod bramą spotkali się wtedy kanclerz Zachodnich Niemiec Helmut Kohl i premier Wschodnich Niemiec Hans Modrow. Począwszy od tego dnia Brama Brandenburska stanowi symbol jedności i wolności miasta. Wymiary bramy są imponujące. Jej wysokość wynosi 26 m, szerokość 65,5 m, głębokość 11 m. Inspiracją architekta były propyleje Akropolu w Atenach. Po obu stronach bramy postawiono po 6 kolumn doryckich ozdobionych reliefami. W bramie znajduje się 5 przejazdów. Środkowy jest nieco szerszy od pozostałych. Korzystać z niego mogli jedynie członkowie rodziny cesarskiej. Oprócz kolumn przy bramie znajdują się dwie przybudówki. W każdej z nich znajdują się posągi boga Marsa oraz boginię Minerwę. Autorem oryginalnych rzeźb był Johan Daniel Metzler. Kopie, które można oglądać obecnie wykonał zespół rzeźbiarski Kranolda. Zwieńczeniem bramy jest 5-metrowy posąg Nike wykonany w całości z miedzi.

1386. Estonia

Zamek Toompea znajduje się w stolicy kraju Tallinie. Historia zamku sięga czasów Estów, którzy tutaj, na stromym wapiennym wzgórzu, zbudowali swój gród i niewielki zamek. Kiedy Duńczycy podbili tutejszą krainę, na gruzach starego zamku zbudowali nowy. Ten z kolei od 1227 roku należał już do Zakonu Kawalerów Mieczowych. Największa modernizacja fortecy miała jednak miejsce za czasów panowania Zakonu Inflanckiego.