 |
Pindaya to specyficzne miejsce w Birmie. To właśnie tu, w jaskiniach znajduje sie 8 tysięcy pomników Buddy. Wiekszość jest ze złota, są różnego rozmiaru, a niektóre mają podpisy z nazwą firmy lub osoby, która je ufundowala. Do jaskin prowadzą bardzo długie schody. Miejsce to jest uważane za doskonałe do osiągnięcia stanu nirwany nie tylko przez mieszkańców Birmy.
Mingun było kiedyś stolicą Birmy, ale dziś jest już tylko małą wioską z kilkoma wspaniałymi świątyniami. Najwspanialszą z nich jest Mingun Paya, która byłaby prawdopodobnie największą świątynią na świecie, gdyby jej budowa nie została przerwana wraz ze śmiercią króla Bodawpaya, który budowę rozpoczął. Miałaby 150 metrów wysokości. Dziś ma zaledwie 50 metrów, ale i tak jej gigantyczna podstawa, naruszona nieco trzęsieniem ziemii, robi piorunujące wrażenie. Przy jej budowie pracowała tysieczna armia więźniów i niewolników.
Castel Gandolfo - miasto i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Lacjum, w prowincji Rzym, 30 km na południowy wschód od stolicy, w pobliżu Jeziora Albano. Przypuszcza się, że miasto leży na miejscu starożytnego miasta Alba Longa. Według legendy o upadku Alba Longa, Horacjusze (przedstawiciele patrycjuszów rzymskich) mieli walczyć z Kuriacjuszami (przedstawicielami Alba Longa) o honor, chwałę i prestiż na Półwyspie Apenińskim. Zabito prawie wszystkich Horacjuszy - tylko jeden przeżył i wymyślił pewien podstęp. Upozorował ucieczkę i Kuriacjusze w rozproszeniu byli łatwym celem dla ocalałego. Pomścił śmierć swoich dwóch braci. Jego siostra, która przyglądała się potyczce, zaczęła płakać, gdy jej brat zabijał kolejnego Kuriacjusza. Wtedy ów brat podszedł do niej i wbijając jej nóż w plecy powiedział: "Niech tak zginie każda Rzymianka, która opłakuje śmierć wroga". Od XVII wieku w Castel Gandolfo znajduje się letnia rezydencja papieży. Rezydencja ma status eksterytorialny.
Wyspa Hvar to pod wieloma względami miejsce „naj". Przede wszystkim jest jedną z czterech największych wysp na Morzu Adriatyckim, poza tym jest najcieplejsza i najbardziej nasłoneczniona (słońce świeci tu przez 2724 godziny w roku). W dodatku zajmuje drugie miejsce wśród najdłuższych wysp na Adriatyku. Omawianą wyspę doskonale widać z wybrzeży Chorwacji, bowiem jest ona w większości pokryta górami, a najwyższe szczyty mają 626 m. n.p.m. (sv. Nikola) i 603 m. n.p.m. (Humac). Turyści uwielbiają odwiedzać Hvar również z innego powodu. Wyspa oferuje im bowiem rozmaite ukształtowanie nabrzeża. Południowe świetnie się nadaje dla wszystkich, którzy lubią podziwiać widoki, gdzie skały stykają się z bezkresnym morzem, natomiast północne jest znacznie łagodniejsze i porośnięte lasami. Wyspa jest także interesująca pod innym względem. Rośnie tam bowiem roślinność charakterystyczna dla klimatu śródziemnomorskiego. Porastają ją gaje oliwne, drzewa figowe, winnice, cyprysy, świerki, sosny, palmy, oleandry i kaktusy. Mnóstwo tu ziół, przy czym najpopularniejsza jest lawenda. Oprócz tego można spotkać rozmaryn, szałwię, rumianek, koperek, tymianek bądź miętę. Jeśli zaś chodzi o samą wyspę, to jej nazwa pochodzi o dawnej nazwy miejscowości Stari Grad, o której mówiono Faros, czyli latarnia morska. Przypuszcza się, że człowiek na wyspie Hvar pojawił się przynajmniej 3000 lat p.n.e. Z tego to bowiem okresu pochodzi jeden z najstarszych w Europie rysunków łodzi, który odkryto w tutejszej jaskini. Do IV stulecia p.n.e. wyspę zamieszkiwali Ilirowie, a później Grecy, którzy zbudowali tu niezależne miasto Pharos. Miało ono własną armię i monety. Następnie powstało tu autonomiczne osiedle greckie czyli Dimos. W końcu wyspa została zajęta przez Rzymian, którzy zasiedlili najbardziej atrakcyjne tereny; wówczas też powstały podwaliny pod współczesne osady. Przyczynili się do tego liczni patrycjusze, których posiadłości zachowały się aż do dnia dzisiejszego.
Naturalną szatę roślinną Belgii stanowią na północy wrzosowiska (Kampen) i torfowiska (Flandria). W masywie Hautes Fagnes - który jest rezerwatem przyrody - na bagnach i torfowiskach żyją m.in.: dziki, jelenie, żbiki oraz dzięcioły i sowy.
Railay ( Rai Leh ) jest półwyspem oddzielonym od lądu pasmem wysokich skał skutecznie blokujących dostęp, dotarcie do niego jest możliwe jedynie drogą morską. Wapienne skały wznoszące się pionowo w górę znad wody lub z lądu są bardzo charakterysteczne dla tego regionu. Przyciągają one tłumy wspinaczy skałkowych z całego świata, szczególnie do Railay, które jest prawdziwą mekką miłośników tego sportu. Wyznaczono tu i zabezpieczono ponad 600 tras wspinaczkowych o stopniu trudności od F4 do F8c. West Rai Leh Bay jest całkiem ładną plażą, woda jest bardzo płytka, ale nadaje się do pływania. East Rai Leh Bay natomiast to plaża nie bardzo nadająca się do pływania ze względu na dużą liczbę mangrowców.
Świątynia Luksorska (egip. .Ipet-resejet - Harem Południowy - miejsce liczby, wyliczania, poznania (wszystkiego tego co jest)) - znana także jako Świątynia Narodzin Amona. Jedna z budowli starożytnego Egiptu, które można obejrzeć w Luksorze, w południowym Egipcie, w starożytności znanum pod nazwą - Teby. Jest jednym z dwóch (drugim jest świątynia w Karnak) najważniejszych zabytków wschodniego brzegu Teb. Świątynia stoi w pobliżu rzeki Nil, wzdłuż jej koryta. Król Amenhotep III panujący w latach 1390 - 1353 p.n.e. zbudował tę piękną świątynię i dedykował ją dla Amona-Re, króla wszystkich bogów i syna Khonosa. Na końcu kompleksu znajduje się granitowa sala dedykowana Alexanderowi Wielkiemu. Świątynia była używana niemal, że do teraz jako miejsce kultu. Została ukończona przez Tutankhamun'a i Horemheb'a oraz Ramsesa II, który dodał m.in. plac z kolumnadą. W czasach rzymskich na terenie świątyni mieścił się obóz wojskowy. Podczas ery chrześcijańskiej świątynia została przemieniona w kościół. Przez tysiące lat była pogrzebana pod ulicą i domami miasta Luxor. Na ścianach niektórych budynków po śladach stwardniałej soli można zobaczyć jak głęboko świątynia była pod ziemią. Świątynia na zewnątrz udekorowana jest kolumnami, otwartymi placami, pięknymi wejściami, salami, studniami, korytarzami oraz magazynami. Jedną z rzucających się w oczy rzeczy są dwie kolumnady, długie na 53 metry, prowadzące do mniejszego dziedzińca Amenophisa ( jeden został oddany Francji jako prezent. Dziś znajduję się w Paryżu). Każda z kolumn ma 12,8 metra wysokości. W lipcu 2001 roku, po prawie 2 500 lat stania na Egipskiej pustyni, natura ponownie zalałaby miasto Luxor. Wody podziemne niebezpiecznie wysoko podeszły w górę, w niektórych miejscach znajdowały się tylko 6 stóp pod fundamentami. Nawodnienie i nieszczelna kanalizacja były uważane za przyczynę tego problemu. Obecnie Stany Zjednoczone zainwestowały 40 milionów dolarów w budowę obejścia dla kanalizacji, co pozwoli uniknąć tego zagrożenia.
Korrida (hiszp. corrida de toros od hiszpańskiego correr - "biegać") - rytualna walka z bykiem, widowisko popularne w Hiszpanii, według niektórych zwyczaj sprowadzony na Półwysep Iberyjski przez Arabów (ale w żadnym z państw muzułmańskich nie istnieje; inne wersje mówią o Kartagińczykach lub Rzymianach). Kiedyś zwyczaj popularny wśród arystokracji, w walkach brali udział nawet królowie (np. Filip IV). Wg źródeł pierwsza korrida odbyła się na cześć Alfonsa VIII w 1133 roku. Obecnie walka składa się z kilku uświęconych tradycją etapów. Specjalnie hodowanego byka wpuszcza się na arenę (plaza de toros, plac byków). Najpierw toreadorzy drażnią byka, prowokując go do ataków za pomocą czerwono-różowych płacht. Potem zaczyna się walka. Obecnie walki byków odbywają się w wielu miastach Hiszpanii. Korrida istnieje też w kilku innych krajach, ale reguły są nieco zmienione - walka nie zawsze kończy się zabiciem byka i niekiedy ma charakter cyrkowej maskarady.
Heinola - miasto w Finlandii w prowincji Finlandia Południowa. Miasto znane jest Z Mistrzostw Świata w Korzystaniu z Sauny. Zyskało ono prawa miejskie za sprawą Gustawa III z dynastii szwedzkiej.
Zjednoczone Emiraty Arabskie (الإمارات العربيّة المتّحدة) – państwo arabskie na Bliskim Wschodzie, położone nad Zatoką Perską i Omańską, składające się z siedmiu emiratów: Abu Zabi, Dubaj, Szardża, Adżman, Umm al-Kajwajn, Ras al-Chajma i Fudżajra. Graniczy z Arabią Saudyjską i Omanem. Pustynna część emiratu to Pustynia Sharjah. Jej niewielkie oazy, rozgrzany piasek i czerwone wydmy nieustanie zachwycają turystów, a wyprawy w głąb pustynie cieszą się niesłabnącym powodzeniem. Na tych terenach sokolnictwo należy do tradycyjnych metod polowania. Dzieję się tak gdyż na pustyni trudno jest podejść zwierzynę z bliska. Dawniej sokoły chwytane były w przemyślnie skonstruowane pułapki, w których jako przynętę wykorzystywano importowane w tym celu gołębie. Obecnie łapanie migrujących dzikich sokołów jest zabronione. Do polowań używa się różnych gatunków tych ptaków, pochodzących z lokalnych i europejskich hodowli.
Bled – miejscowość turystyczna w północno-zachodniej Słowenii, nad Jeziorem Bled u podnóża Alp, 45 km od granicy z Austrią i Włochami. Atrakcją turystyczną jest bliskość Alp, szmaragdowozielone jezioro z wyspą, na której znajduje się kościół oraz gorące źródła, z których woda zasila lecznicze baseny oraz średniowieczny zamek uczepiony stromej skały (Blejski Grad). W pobliżu miejscowości znajduje się Triglawski Park Narodowy oraz pole golfowe. Z Bledem związane są mity i wierzenia Słowian, przekazywane z ust do ust przez stulecia. Dotyczą one przede wszystkim bogini Živy, jej kapłanki Bogomili oraz zakochanego w niej Črtomira.
Dom z chimerami lub Dom Horodeckiego (ukr. Будинок з химерами) - budynek wzniesiony w latach 1901-1902 wg projektu Władysława Horodeckiego, słynnego polskiego architekta. Inspiracją dla budowy tak niezwykłego budynku miało być samobójstwo córki Horodeckiego, która odebrała sobie życie topiąc się w Dnieprze. Horodecki, zrozpaczony faktem, że nie pomógł własnemu dziecku, postanowił przynajmniej uczcić jej pamięć tworząc jedyny w swoim rodzaju budynek. Popularna nazwa domu wywodzi się od jego charakterystycznej dekoracji fasady, na której Horodecki, zapalony myśliwy, umieścił wiele scen ze zwierzętami i polowaniami. Rzeźby te wykonał Emilio Sala. Styl architektoniczny, w którym motywy zwierzęce odgrywały dużą rolę, określany jest mianem chimery; nazwa nie ma natomiast nic wspólnego z postacią mitologiczną. Horodecki nie umiał jednak dobrze gospodarować pieniędzmi i już w 1912 roku, zadłużony w związku z kosztownymi wyjazdami na egzotyczne polowania, musiał oddać dom pod hipotekę. W 1913 obiekt trafił na licytację. Z obiektem łączy się legenda, a raczej "klątwa Horodeckiego". Miał on takową rzucić na dom w czasie przymusowej wyprowadzki. Architekt miał wówczas przekląć wszystkich mieszkańców, przepowiadając im nieszczęścia w interesach i w życiu. Potwierdzeniem tej legendy ma być fakt, że wszystkie osoby, które wynajmowały w tym czasie mieszkania, zbankrutowały lub straciły swoje majątki w czasie rewolucji październikowej.
Stambuł (tur. İstanbul) – największe miasto Turcji i jedno z największych miast świata, największa aglomeracja w Europie. Pierwsza nazwa miasta – Bizancjum, pochodziła od imienia jego założyciela – Byzasa. W III wieku n.e. miasto nosiło nazwę Augusta Antonina, na cześć syna Septymiusza Sewera – Antoniusza. Cesarz Konstantyn I Wielki zmienił nazwę miasta na Nova Roma, czyli Nowy Rzym, jednocześnie gruntownie przebudowując miasto. Inne nazwy z tego okresu to: Wschodni Rzym, Drugi Rzym, Roma Constantinopolitana. Nazwa Konstantynopol, czyli "Miasto Konstantyna", została po raz pierwszy użyta przez cesarza Teodozjusza II i stała się oficjalną nazwą miasta przez cały okres bizantyjski, używaną również w czasach Imperium osmańskiego. W roku 1930 rząd turecki wystąpił z apelem do państw zachodnich o zaprzestanie używania formy Konstantynopol a używanie tylko jednej nazwy – a mianowicie Istanbul. W Imperium Osmańskim oraz w świecie arabskim miasto to istniało również pod nazwą Kostantiniyye. W krajach słowiańskich dawniej znane jako Carogród. Stambuł jest siedzibą prawosławnych patriarchów Konstantynopola. Katedra patriarsza mieści się w dzielnicy Fanar. Dzielnica ta jest największym skupiskiem ludności greckiej w mieście. W Stambule w 1855 roku zmarł Adam Mickiewicz.
W środkowej części Finlandii, miedzy wałami moren czołowych Salpausselkä na południu i Suomenselkä na północy, rozciąga się Pojezierze Fińskie z ponad 60 tys. jezior. Największe z nich to: Saimaa (4400 km kw.), Päijänne (1065 km kw.), Kalla i Oulu.
Amsterdam to niezbyt duże miasto, zwłaszcza jak na stolicę. Intrygujące jest tu połączenie prowincjonalnego uroku z charakterem międzynarodowej metropolii. Układ miasta jest ściśle związany z siecią kanałów, rozchodzących się promieniście z historycznego centrum. Centrum miasta otoczone było fosą - kanałem. W miarę rozrastania się miasta, dochodziły następne zewnętrzne fosy. W ten sposób plan dzisiejszego Amsterdamu przypomina pajęczynę.
Kanał Południowy (fr. Le Canal du Midi) - kanał o długości 240 km na południu Francji, łączący Garonnę (koło Tuluzy) ze śródziemnomorskim portem Sète. Kanał został oficjalnie otwarty 24 maja 1681 roku jako Canal Royal de Languedoc (Królewski Kanał Langwedocji). Był on budowany z prywatnej inicjatywy poborcy podatkowego Pierre'a Paula Riqueta, który zmarł kilka miesięcy przed otwarciem kanału dla żeglugi, doprowadzony do finansowej ruiny. Nad budową przez 15 lat pracowało 12 tysięcy robotników. Koło Enserune kanał przechodzi pod wzgórzem w tunelu o długości 173 m, co jest pierwszym tego typu rozwiązaniem na świecie. Canal du Midi wraz z Canal Latéral à la Garonne stanowi część drogi wodnej między Atlantykiem a Morzem Śródziemnym. W 1996 roku Canal du Midi został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Most Togetsukyo znajduję się w Arashiyama, a jego filary zakłócają spokojny bieg rzeki Oi. Rejon w którym został zbudowany słynie z drzew wiśni, które wiosną przybierają różowo-lilowy kolor natomiast jesienią zamieniają się w tętniącą barwą czerwień. Budowa mostu została zakończona w 1934 roku. Jego nazwa pochodzi od słowa Togetsu - co oznacza "księżycowe przejście".
Przejście graniczne Terespol-Brześć to polsko-białoruskie drogowe przejście graniczne położone w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Terespol. Przejście graniczne pomiędzy Polską i ZSRR zostało otwarte w 1972 roku. Jest czynne codziennie przez całą dobę. Odprawiane są tutaj samochody osobowe i autokary, zaś samochody ciężarowe są kierowane do przejścia towarowego w Kukurykach. Do przejścia dochodzą polska droga krajowa nr 2 i białoruska droga magistralna M1. Przez Białorusinów często nazywane "Bramą Warszawską" jest jednocześnie przejściem granicznym między Białorusią a Unią Europejską.
Karlsplatz jest dużym placem w centrum Monachium. Plac został nazwany oficjalnie "Karlsplatz" w 1797 roku jednakże rdzenni mieszkańcy Monachium rzadko używają tej nazwy. Nazywają plac Marienplatz. Najważniejszymi budowlami placu są Karlstor, gotycka brama ostała po rozbiórce fortyfikacji średniowiecznych, Rondell przed bramą i neobarokowy Justizpalast (Pałac Sprawiedliwości). W okresie letnim przed Karlstor znajduje się duża fontanna. W zimie zamienia się ona w lodowisko na otwartej przestrzeni. Na pierwszy rzut oka nie widać, iż pod tymi obiektami znajduje się duży kompleks centrów handlowych.
Holandia to Kwiecisty Ogród Europy. Dla wielu Polskich turystów Holandia sprawia wrażenie wielkiego, zielonego kwitnącego parku. Już od wczesnej wiosny kwitną na polach w wielu regionach pierwsze rośliny cebulkowe; krokusy, narcyzy, hiacynty no i oczywiście tulipany. Dla miłośników flory wart zobaczenia jest słynny na cały świat park Keukenhof - ogrody z największa kolekcja kwiatów cebulkowych na świecie, miedzy innymi 6 mln. tulipanów. Keukenhof leży koło miejscowości Lisse, której okolice są pełne pól tulipanów. Jest udostępniony dla turystów dwa wiosenne miesiące (kiedy tulipany kwitną) przełom kwietnia i maja.
