1392. Rosja

Klasztor Nowodziewiczy (ros. Новодевичий монастырь) - wybudowany w 1524 roku w Moskwie, dla uczczenia zdobycia Smoleńska. W XVII wieku Zofia Romanowa, siostra cara Piotra I Wielkiego, przebudowała go, a od 1682 roku stał się on jej drugą rezydencją. W tym samym klasztorze została zamknięta, gdy Piotr I przejął władzę. Niedługo później uwięził tam również swą pierwszą żonę Jewdokiję Łopuchiną. Niektóre części zespołu klasztornego to: Cmentarz Nowodziewiczy, przyległy do murów klasztoru, Sobór Smoleński, wznoszony w latach 1524-1525, wzorowany na kremlowskim soborze Uspieńskim, o bogato zdobionym freskami wnętrzu, Cerkiew Uspieńska, stawiana w okresie 1685–1687, Nadbramna cerkiew Przemienienia, budowana od 1687 do 1689, w stylu moskiewskiego baroku, Dzwonnica z 1690 roku, Cerkiew św. Ambrożeg, Katedra Matki Bożej Smoleńskiej.

1391. Rosja

Petrodworec ( Peterhof ) to jeden z podmiejskich pałaców carskich lokowany przez samego Piotra I w 1714 roku nad Zatoką Fińską. Rezydencja (20 pałaców i 7 parków) zajmuje ponad 1000 hektarów. Jednym z najsłynniejszych miejsc tego kompleksu jest tzw. Wielka Kaskada - tworzy ją 39 połyskujących złotem posągów w dynamicznych pozach, woda tryskająca 64 strumieniami i spływająca kaskadami po marmurowych schodach. Kulminacją tego ogromnego pomnika/fontanny jest granitowy piedestał z odlanym w brązie Człowiekiem Słońca - Samsonem walczącym z dziką bestią. Największa fontanna wypuszcza pionowo w górę 20 metrowy słup wody. Budowa rezydencji trwała ponad sto lat. Peterodworec pełnił funkcję letniej siedziby kolejnych carów Rosji, aż do ostatniego - cara Mikołaja II. Zespół pałacowo-parkowy został zrabowany i zdewastowany przez hitlerowców w czasie II wojny światowej, po wojnie pieczołowicie go odrestaurowano. Obecnie służy jako miejsce weekendowego wypoczynku dla tysięcy mieszkańców Petersburga.

1390. Rosja

Carycyno to południowo-wschodnia dzielnica stolicy Federacji Rosyjskiej, gdzie najważniejszym punktem jest kompleks pałacowo-parkowy carycy Katarzyny II. W 1775 roku urodzona w Szczecinie Katarzyna II kupiła posiadłość Чёрная грязь (Czarny Kęs) pod Moskwą. Nakazała zbudować tu letnią rezydencję, na wzgórzu, pomiędzy dwoma rzeczkami – Gorodienką i Jazwienką. Olbrzymi carski pałac został wybudowany w całości z cegły, z licznymi wstawkami i ornamentami z białego kamienia. Jednak pałac, który ujrzała caryca Katarzyna niespełna dziesięć lat później – rozczarował ją. Miała wtedy zakrzyknąć: „to nie pałac – to więzienie!”. Architekt został zwolniony, niedługo później caryca Katarzyna II zmarła i prace przy pałacu zostały wstrzymane przez ponad 200 lat. Jednocześnie miejsce stawało się jednym z ulubionych miejsc spacerowych miejscowej ludności. Od 1927 roku na tym terenie położone jest muzeum, w tym samym czasie zmieniono nazwę na Letnisko Lenina, które tak nazywało się do 1993 roku. W połowie lat osiemdziesiątych włączono Carycyno w obręb administracyjny Moskwy.

1389. Szwajcaria

Położona w północno-wschodniej części kraju Szwajcarska arena tektoniczna Sardona, zajmuje górzysty obszar o powierzchni 32850 ha, na którym wznosi się siedem szczytów o wysokości powyżej 3000 metrów. Miejsce to dokumentuje proces formowania się gór w wyniku zderzenia kontynentalnych płyt tektonicznych i ukazuje wyjątkowe sekcje budowy geologicznej poprzez tektoniczne nasunięcie, np.: proces nałożenia głębszych, starszych warstw skał na młodsze. Miejsce wyróżnia doskonała trójwymiarowa ekspozycja skał i zachodzących procesów charakteryzujących ten fenomen, która spowodowała, że Sardona jest już od XVIII wieku jednym z najważniejszych stanowisk badawczych dla geologów. W pokrytych lodowcem Alpach Glarneńskich góry wznoszą się stromo ponad wąskie doliny rzeczne i są miejscem największych osuwisk polodowcowych w centralnym rejonie Alp.

1388. Austria

Pałac Schönbrunn – pałac zbudowany w XVII-XVIII wieku na zlecenie cesarza niemieckiego Leopolda I, zaprojektowany przez Johanna Bernharda Fischera von Erlacha. Znajduje się w jednej z dzielnic Wiednia. W 1996 r. pałac został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Został wzniesiony na południowy zachód od Wiednia w Parku Schönbrunn. Obecny, barokowy wystrój został nadany za panowania Marii Teresy. Kolor żółty, na który została pomalowana elewacja, był jej ulubionym. Wnętrza pokryte są licznymi freskami i sztukaterią. Apartamenty udostępnione są zwiedzającym. W przybudówce znajduje się obecnie Muzeum Powozów. Sam teren wokół pałacu to ogród w stylu francuskim, w którym znajduje się Palmiarnia. Na wzgórzu, z którego roztacza się widok na pałac i Wiedeń wzniesiona została Glorietta. Poniżej wzgórza znajduje się Fontanna Neptuna. Pałac ma 1441 komnat, z czego 45 udostępniono zwiedzającym. Wnętrza utrzymane są w stylu rokoko (białe powierzchnie z ornamentami pozłacanymi 14-karatowym złotem) i ozdobione czeskimi lustrami kryształowymi i piecami fajansowymi. Komnaty mieszkalne i gabinety cesarza Franciszka Józefa (który zmarł w pałacu 21 listopada 1916) są skromne i proste. Tym bardziej okazale prezentują się sale reprezentacyjne i pokoje gościnne. W Sali Lustrzanej koncertował Mozart jako sześcioletnie cudowne dziecko. W Okrągłym Gabinecie Chińskim Maria Teresa odbywała tajne konferencje z kanclerzem księciem Wenzelem Antonem von Kaunitzem. W pokoju Im Vieux-Lacque konferował Napoleon. Tu 14 października 1809 podpisano pokój w Schönbrunn. W Błękitnym Salonie Chińskim cesarz Karol I podpisał w roku 1918 zrzeczenie się z udziału w rządach, co praktycznie oznaczało koniec monarchii. Pokój Milionowy ma ściany wybijane drewnem różanym i ozdobione cennymi miniaturami z Indii i Persji. Zaliczany jest do najpiękniejszych wnętrz rokokowych na świecie. W Wielkiej Galerii tańczono podczas kongresu wiedeńskiego (1814-1815).

1387. Niemcy

Brama Brandenburska to jedna najbardziej charakterystycznych budowli Berlina. Została zaprojektowana przez Carla Gottharda Langhansa. Zbudowana została w stylu klasycystycznym w 1791 roku. Od momentu budowy muru berlińskiego w 1961 roku aż do jego zburzenia w 1989 roku brama pozostawała zamknięta. Oficjalne otwarcie bramy nastąpiło 22 grudnia 1989 roku. Pod bramą spotkali się wtedy kanclerz Zachodnich Niemiec Helmut Kohl i premier Wschodnich Niemiec Hans Modrow. Począwszy od tego dnia Brama Brandenburska stanowi symbol jedności i wolności miasta. Wymiary bramy są imponujące. Jej wysokość wynosi 26 m, szerokość 65,5 m, głębokość 11 m. Inspiracją architekta były propyleje Akropolu w Atenach. Po obu stronach bramy postawiono po 6 kolumn doryckich ozdobionych reliefami. W bramie znajduje się 5 przejazdów. Środkowy jest nieco szerszy od pozostałych. Korzystać z niego mogli jedynie członkowie rodziny cesarskiej. Oprócz kolumn przy bramie znajdują się dwie przybudówki. W każdej z nich znajdują się posągi boga Marsa oraz boginię Minerwę. Autorem oryginalnych rzeźb był Johan Daniel Metzler. Kopie, które można oglądać obecnie wykonał zespół rzeźbiarski Kranolda. Zwieńczeniem bramy jest 5-metrowy posąg Nike wykonany w całości z miedzi.

1386. Estonia

Zamek Toompea znajduje się w stolicy kraju Tallinie. Historia zamku sięga czasów Estów, którzy tutaj, na stromym wapiennym wzgórzu, zbudowali swój gród i niewielki zamek. Kiedy Duńczycy podbili tutejszą krainę, na gruzach starego zamku zbudowali nowy. Ten z kolei od 1227 roku należał już do Zakonu Kawalerów Mieczowych. Największa modernizacja fortecy miała jednak miejsce za czasów panowania Zakonu Inflanckiego.

1385. Kanada

Początki europejskiego osadnictwa w okolicach dzisiejszego Vancouver przypadają na lata 70. XIX wieku, kiedy powstała tu niewielka osada Granville. Bodźcem do jej dynamicznego rozwoju była budowa w 1885 roku linii kolejowej Canadian Pacific Railway, która prowadząc pełną kaskad i przeszkód doliną rzeki Fraser, umożliwiała dowóz towarów z ogromnego obszaru kanadyjskiego zachodniego wybrzeża i połączyła Vancouver z odległym Montrealem. Prawa miejskie otrzymał 6 kwietnia 1886. Miało służyć jako główny port Kanady na wybrzeżu Pacyfiku, dzięki ulokowaniu na zachodnim końcu Kolei Transkanadyjskiej. William Cornelius Van Horn dał pomysł nazwania miasta na cześć George Vancouvera, brytyjskiego odkrywcy i badacza otaczającego miasto regionu, który eksplorował w końcu XVIII wieku.

1384. Chiny

Góra Song znana w Chinach jako Song Sha jest jedną z pięciu świętych gór taoizmu i znajduje się w prowincji Henan na południowym brzegu Żółtej Rzeki. Song Shan składa się z kilku górach, które wznoszą się do 1500 m. Znajduje się tu również klasztor matka - Shaolin Temple, miejsce tradycyjnie uznawana za miejsce narodzin buddyzmu zen.

1383. Łotwa

Trzej Bracia (Trīs brãli) - kompleks trzech średniowiecznych domów mieszkalnych w Rydze przy ulicy Mazã Pils. Budynki zostały nazwane poprzez analogię do podobnych budynków w Tallinnie, które noszą nazwę Trzech Sióstr. Najstarszy budynek znajdujący się z prawej strony zbudowany został w XV wieku i nosi wyraźne cechy późnego gotyku. Jest nieznacznie cofnięty względem pozostałych dwóch. Jest najstarszym zachowanym budynkiem mieszkalnym w Rydze. Środkowy "Brat" został zbudowany w 1646 roku. Data zakończenia została oznaczona metalowymi cyframi na wysokości drugiego piętra. Został zbudowany w stylu charakterystycznym dla XVII wiecznej Rygi. Najmłodszym z "Braci" jest wąski budynek z lewej strony kompleksu. Został zbudowany w XVII wieku jako kamienica czynszowa. Budynki zostały odnowione w latach pięćdziesiątych XX wieku. Obecnie w kompleksie mieści się siedziba Muzeum Architektury Łotwy.

1382. Włochy

Ankona to miasto i gmina w środkowych Włoszech nad Adriatykiem. Nazwa pochodzi od greckiego słowa ankon, oznaczającego łokieć. Jest stolicą prowincji o tej samej nazwie i regionu Marche. Miasto położone jest amfiteatralnie na nadmorskich wzgórzach (m.in. Monte Conero 572 m n.p.m.), 180 km na wschód od Florencji. Ankona jest ważnym portem wojennym i handlowym; posiada także połączenia promowe z Chorwacją i Grecją. Ankona została założona w IV wieku p.n.e.. W starożytności była to kolonia grecka, później we władaniu Rzymu. Była jednym z pięciu miast Pentapolis. Od końca VIII wieku Ankona była uzależniona od papiestwa. W 1552 włączona do Państwa Kościelnego. Podczas drugiej wojny światowej zdobyta 18 lipca 1944 przez II Korpus Polski.

1381. U.S.A.

W słynnym chicagowskim Millenium Park w 2004-2006 pojawiła się gigantyczna fasola. Nazywa się „The Bean Sculpture” a oficjalnie "Cloud Gate", zaprojektował ją artysta-rzeźbiarz Anish Kapoor. Fasola została wykonana ze stali nierdzewnej, mierzy około 10 metrów wysokości, długa jest na ponad 18, a szeroka na więcej niż 13. "Fasolka" waży 110 ton i pokryta jest płatami stali, które dokładnie wypolerowano - dlatego jej powierzchnia jest równa i wydaje się jednolita. Odbijają się w niej wieżowce downtown Chicago oraz niebo. Millenium Park w Chicago to miejsce sprzyjające rzeźbie przestrzennej.

1380. RPA

Miasto Słońca, czyli Sun City zostało wybudowane w odległości 180 km od Johannesburga w kraju Bophuthatswana. Był to kraj sztucznie stworzony przez rasistowski rząd RPA dla Murzynów (bantustan). Bophuthatswana nigdy nie była uznana przez ONZ. Do wyboru tego miejsca przyczynił się fakt że w dominowanym przez kościół, rasistowskim RPA, hazard był zabroniony. Miasto Słońca zbudowane zostało na skraju Pustyni Kalahari na kraterze prehistorycznego wulkanu w sąsiedztwie największych na świecie kopalni platyny. Dzięki tej ogromnej inwestycji finansowanej przez Kerznera, powstała cała sieć dróg i Park Pilanesberg. Miasto Słońca to snobistyczny kompleks wypoczynkowo rozrywkowy składający się z kasyn, kin, restauracji, ekskluzywnego pola golfowego oraz ogromnej liczby hoteli. Jedną z atrakcji jest Most Czasu czyli wprawiany w pewnych odstępach czasowych w drganie most, obok którego ze szczelin wydobywa się dym. Ma to symulować trzęsienie ziemi. Pałac Zaginionego Miasta jest przedłużeniem Słonecznego Miasta. Został zbudowany ze względu na ogromną popularność Sun City. W Zaginionym Mieście też znajdują się luksusowe hotele i pola golfowe, Superbowl – wspaniałe centrum rozrywki w kształcie muszli , wiszące mosty oraz białe, otoczone palmami sztuczne plaże.

1379. Węgry

Myli się ten, kto sądzi, że Budapeszt to jedynie miasto źródeł termalnych. Niezwykłość tej stolicy polega na tym, że czeka w niej na nas ogromna liczba niespodzianek, których istnienia nawet byśmy nie podejrzewali. Jedną z nich stanowi budapeszteński podziemny świat, skrzętnie ukrywający swe piękno głęboko pod powierzchnią ziemi. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by uchylić rąbka tajemnicy oraz samemu poznać skarby, jakie kryją liczne w węgierskiej stolicy jaskinie. Budapeszteńskie jaskinie są pozostałością po dawnej aktywności wulkanicznej terenu, na którym położona jest stolica Węgier oraz efektem zachodzących przez setki tysięcy lat zjawisk krasowych, gdy woda deszczowa wsiąkająca w podłoże wypłukiwała mniej odporne na jej działanie warstwy skalne. Do najbardziej znanych naturalnych grot na obszarze Budapesztu należą: jaskinia w Górze Gellérta, labirynt pod Wzgórzem Zamkowym, jaskinia Pál-völgyi oraz Szemlő-hegy. Wszystkie z nich udostępnione są zwiedzającym. Labirynt pod Wzgórzem zamkowym jest bez wątpienia najbardziej znaną jaskinią w Budapeszcie oraz zarazem najchętniej oraz najczęściej odwiedzaną przez turystów. Pierwszy system podziemnych grot w tym rejonie powstał na skutek wypłukiwania warstw skalnych przez podziemny strumień. Pierwotni mieszkańcy Wzgórza szybko odkryli istniejące w nim pieczary, a na przestrzeni wielu setek lat zmienili ich układ na własny użytek oraz wydrążyli tak wiele nowych korytarzy, że dziś praktycznie niemożliwe jest odnalezienie fragmentów jaskiń nie noszących znaku ludzkiej interwencji. Skomplikowany układ wąskich przejść oraz szerszych salek wykorzystywany był jako piwnice oraz magazyny w okresie pokoju lub schrony dla ludności w okresie wojny. Pierwsze korytarze otwarto dla zwiedzających w latach trzydziestych XX wieku. W czasie wojny wydrążone w skale chodniki oraz sale służyły jako szpital wojskowy oraz dopiero kilka lat po zwycięstwie nad Niemcami armia na powrót przekazała je miastu. Wówczas z blisko 10km korytarzy wyodrębniono liczącą około 1,5km trasę zwiedzania oraz ponownie otwarto ją dla turystów. Jaskinia Pál-völgyi jest trzecią co do wielkości oraz prawdopodobnie najlepiej poznaną grotą na Węgrzech. Odkryto ją przypadkowo w 1904r. w czasie prowadzonych na terenie Budy prac budowlanych. Już wtedy speleolodzy zdawali sobie sprawę, że odnaleźli niezwykle piękną oraz obfitującą w rzadkie formacje skalne jaskinię, która na pewno stanie się ciekawym obiektem turystycznym. Ćwierć wieku później, gdy poznano już większość udostępnionych dziś do zwiedzania korytarzy oraz sporządzono dokładną mapę pieczary, zainstalowano w niej sztuczne oświetlenie, stwarzając dogodne warunki dla zwiedzających. Piękno jaskini mocno ucierpiało w czasie II wojny światowej. Okoliczna ludność wykorzystywała grotę jako naturalny schron w czasie nalotów, nie zważając na istniejące w niej formacje skalne oraz bezpowrotnie niszcząc wiele z najpiękniejszych stalagmitów oraz stalaktytów. Nawet ogłoszenie jaskini rezerwatem oraz obszarem chronionym w 1944r. nie wpłynęło na zachowanie mieszkańców Budapesztu oraz nie zahamowało procesu niszczenia groty. Dopiero koniec wojny położył temu kres. W latach 80-tych odkryto niespodziewanie wiele nowych korytarzy oraz dziś trasa wycieczek liczy nawet 7 km. Niezwykłą atrakcją tego miejsca są formacje skalne przypominające zwierzęta.

1378. Rosja

Carskie Sioło – kompleks pałacowo-parkowy założony w XVIII wieku, rezydencja carów, położona ok. 25 km od Petersburga. Obecnie zespół znajduje się na terenie miasta Puszkin. Pałac, a właściwie zespół pałacowo-parkowy, jest jedną z najznakomitszych rezydencji w stylu rosyjskiego baroku. W efekcie licznych prac, prowadzonych w XVIII i XIX wieku, w Carskim Siole powstał ogromny kompleks, w skład którego, oprócz głównego pałacu Katarzyny, wchodzi wiele innych pomniejszych pałaców i budowli, ogrody i parki ze stawami i dodatkowymi budynkami. Potężny kompleks założony był przez Katarzynę I na nierównych i bagiennych terenach pod Petersburgiem, które dostała od swego męża Cara Piotra I. Monarchini kazała wybudować na nich mały park na modłę XVIII-wieczną z niewielką oranżerią. W miejscu, gdzie dziś stoi Wielki Pałac, caryca kazała postawić niewielką drewnianą cerkiew pod wezwaniem Św. Katarzyny. W 1722 Katarzynie zbudowano niewielki pałacyk, na podstawie projektów Braunsteina. Dopiero za rządów Carycy Elżbiety (panującej w latach 1740-1762) pałac gruntownie przebudowany został według projektu Zemkova. Pałac otrzymał 300 metrową fasadę, której lekkości nadaje nieprzerwany rząd okien oraz liczne elementy wertykalne, kolumny i atlasy. Katarzyna II, która zasiadła na tronie Rosji w roku 1762, postanowiła jeszcze bardziej upiększyć Carskie Sioło. Za jej panowania zapanowała moda na styl klasyczny, zatrudniła więc szkockiego architekta klasycystycznego, Charlesa Camerona, który spełniał jej każdy architektoniczny kaprys. Dobudował on m.in. Galerię Camerona z kolumnadą i brązowymi popiersiami. Miejsce to również wiąże się z carem Mikołajem II, który przebywał tu aresztowany po przewrocie Rewolucji Lutowej przez Rząd Tymczasowy, a zamordowany został później, po kolejnej rewolucji wraz z całą rodziną w Jekaterynburgu w 1918 roku. Fakt ten rozpoczął czasy tzw. „czerwonego terroru” w Rosji bolszewickiej. Carskie Sioło jest właśnie miejscem, w którym zaczęła się gehenna ostatniego Cara Rosji i jego rodziny. Sala Balowa o powierzchni około 900 m² powstała w latach 1752-1756. Ściany sali pokryte są niemal w całości lustrami i kinkietami (696 lamp), co zwłaszcza w nocy daje efekt nieograniczonej przestrzeni. Plafon w całości pokryty jest freskiem, na którego obrzeżach wymalowana jest kolumnada, nadająca sufitowi lekkości i sprawia, że wydaje się być znacznie wyższy. Po niebie nad kolumnadą spacerują sobie alegoryczne postaci i bóstwa. Sala została ozdobiona wyjątkowo rozrzutnie i tam, gdzie nie ma luster i kinkietów, umieszczone są małe złote rzeźby. Bursztynowa Komnata, zaginiona w czasie II wojny światowej to do dziś symbol niedostępnej wielkości rodziny Romanowów. W 1701 roku wielbiciel sztuki Fryderyk I Hohenzollern rozkazał skonstruować komnatę, której ściany miały być w całości pokryte bursztynem. Zadania tego podjął się architekt Andreas Schlüter z Gdańska. Sala ta miała zdobić Pałac Charlottenburg, jednak ukończono ją tuż przed śmiercią Fryderyka I. Jego następca Fryderyk Wilhelm I niewiele miał wspólnego ze sztuką. Władca kazał wysłać komnatę w prezencie Carowi Piotrowi I, jako dar dyplomatyczny. Dopiero Caryca Elżbieta wykorzystała prezent i umieściła komnatę w Pałacu Zimowym, a następnie przeniesiono ją do Carskiego Sioła, gdzie została do II wojny światowej. W 1941 roku Niemcy wywieźli komnatę, która po wojnie zaginęła. Dziś w pałacu znajduje się rekonstrukcja stworzona na trzechsetną rocznicę założenia Petersburga.

1377. Portugalia

Nazwa krainy Algarve nawiązuje do arabskiego panowania. Słowo Al gharb oznaczało zachód kalifatu Kordoby. Region ten, oddzielony przez wieki od reszty kraju, zachował odrębny charakter, bliższy kulturze muzułmańskiej niż europejskiej. Białe domy bogato zdobione są kafelkami azulejos. Rozrzucone między plantacjami pomarańczy i migdałowców silnie kontrastują z błękitem nieba i oceanu oraz czarno-ceglasto-żółtym wybrzeżem. Silves to miasto założone jeszcze przed podbiciem półwyspu Iberyjskiego przez Rzymian. Rzymianie nadali miastu nazwę Cilpes. Podbite przez Arabów w VIII wieku zostało stolicą prowincji i otrzymało nowa nazwę Xelb. W okresie rekonkwisty miasto często przechodziło z rąk do rąk, zdobyte ostatecznie 1 września 1189 roku po wielomiesięcznym oblężeniu przez Sancha I, króla Portugalii.

1376. Australia

Pierwsi osadnicy dotarli do Adelajdy pod koniec grudnia 1836 i jeszcze tego samego dnia nadali ziemiom oficjalny statut Australii Południowej. Miejsce pod budowe samej Adelajdy wybrał pułkownik William Light i on to nadzorował prace nad budową miasta. Nazwa miasta pochodzi od imienia żony Williama IV, owczesnego króla brytyjskiego, a nadane zostało przez pierwszego gubernatora miasta Johna Hindmarsha. W 1840 roku żylo w Adelaide 6,557 mieszkancow, włączając luteranów przybyłych z ziem Pruskich. Teraz Adelajda liczy sobie ponad milion ludności. Miasto zostało założone przez ludzi wolnych i dokładnie zaplanowane, co widać nie tylko na mapach ale także gołym okiem ze wzgórza Summit. Centrum miasta jest rozłożone w kwadracie otoczonym wieńcem parków zieleni.

1375. Ukraina

Latarnia morska Woroncowa – latarnia morska znacząca wejście do portu w Odessie, nazwana na cześć gubernatora miasta Michaiła Woroncowa. Liczy ponad 27 metrów wysokości. Jest trzecią z kolei latarnią morską przy odesskim porcie - pierwsza została w 1862 roku wykonana z drewna i przetrwała do I wojny światowej. Druga wieża została wysadzona w czasie działań wojennych 1941 roku i odbudowana po II wojnie światowej.

1374. Australia

Sturt Stony Desert - podzwrotnikowa pustynia kamienista położona w północno-wschodniej części Australii Południowej. Pustynia została odkryta przez Charlesa Sturta w 1844 roku, podczas jego wyprawy mającej na celu dotarcie do środka geograficznego Australii. Pustynia zajmuje powierzchnię 52 000 km².

1373. Austria

Innsbruck – miasto w Austrii, stolica kraju związkowego Tyrol. Położone jest na wysokości 547 m n.p.m. w dolinie rzeki Inn. Pierwsze zapiski o mieście pochodzą z 1187 roku i opisują je jako miejsce postoju w pobliżu przełęczy Brenner, najłatwiejszej wówczas drogi łączącej północ Europy z Włochami. Innsbruck szybko się rozwijał i już w 1239 roku otrzymał prawa miejskie od księcia Meranu. W 1429 roku miasto stało się stolicą Tyrolu i przeżyło swój okres świetności po tym, jak cesarz Maksymilian I Habsburg przeniósł do Innsbrucka swój cesarski dwór. Zostały wybudowane zamki Hofburg i Ambras.