 |
Sao Chaliang Khu w Parku Narodowym Phu Team to skały w kształcie grzybów rzeźbione przez wiatr i wodę przez miliony lat. Rozproszone są one po całym obszarze parku. Na ich strukturę składają się skamieliny muszli, piasek i żwir. Geolodzy twierdzą, że kilka milionów lat temu obszar ten był morzem.
Park Narodowy Phu Kradung obejmuje 359 metrów kwadratowych powieżchni lądowej. W jego skład wchodzą: góry, skały, wodospady. Wszystkie te formy geodaty chronią pasmo górskie Phu Kradung. Szczyt osiąga tu wysokość 1360 metrów. Nieopodal znajduje się miejscowość Ban Si Than, która jest dobrą bazą wypadową.
Trasy kwiecisty na Górze Doi Mae Kham w Chiang Mai są miejscem gdzie pierwotna roślinność lasów spotyka się z polami roślinności kwiecistej. Występują tu rośliny dekoracyjne z przodującą rolą słoneczników i chryzantem. Na zboczach góry Doi Mae Kham można również spotkać pola truskawek czy melonów.
Tajlandia, która rozciąga się z kierunku północnego na południowy na długości mniej więcej 1650 km, leży w centrum strefy tropikalnej w Azji Południowo-wschodniej. Jej północne krańce są oddalone od Zwrotnika Raka zaledwie o kilka stopni na południe, a południowe tereny położone są niecałe siedem stopni na północ od równika. Klimat tego kraju, typowy dla tropików, charakteryzuje wysoka wilgotność i jeszcze wyższe temperatury. Taka kombinacja sprzyja ogromnemu bogactwu flory i fauny zamieszkującej bardzo zróżnicowane siedliska: mieszane lasy liściaste i suche lasy porośnięte drzewami z rodziny Dipterocarpaceae w górskich rejonach na północy i na nieurodzajnym północnym wschodzie, okresowo zielone lasy liściaste i wiecznie zielone lasy górskie na wyżej położonych terenach Tajlandii kontynentalnej. Na terenie Tajlandii żyje około dziesięć procent światowej populacji ptaków (928 gatunków) i co najmniej sześć procent roślin naczyniowych (dotychczas skatalogowano ponad 15 000 gatunków). Liczby te maskują jednakże gwałtownie pogarszający się od czasów II wojny światowej stan środowiska naturalnego, co jest wynikiem krótkowzrocznej polityki forsowania za wszelką cenę rozwoju gospodarczego kraju. Połowa lasów w Tajlandii podlega ochronie jako parki narodowe i to właśnie w nich można dokładnie poznać dziedzictwo przyrodnicze tego kraju.
Doi Inthanon to najwyższa góra w Tajlandii o wysokości 2595 m n.p.m. Góra jest krańcową częścią Himalajów, łańcucha górskiego rozciągającego się od Nepalu, poprzez Birmę po Tajlandię. Na szczyt prowadzi droga asfaltowa. Znajduje się tam duża stacja radarowa. Drugim co do wielkości szczytem jest Doi Hua Mod Luang o wysokości 2340 m. Inne wysokie szczyty Loi Lar Mountain Range to Doi Luang Chiang Dao (2175 m), Doi Pui (1685 m) i Doi Suthep (1601 m).
Doi Inthanon (tajski: ดอยอินทนนท์) to najwyższa góra w Tajlandii. Góra była znana w przeszłości jako Doi Luang (czyli wielkie góry) lub Doi Ang Ka. Doi Inthanon nazwę nadano na cześć króla Inthawichayanon, jedenego z ostatnich królów z Chiang Mai, który był zaniepokojony lasami na północy kraju i starał się je chronić. Doi Inthanon jest częścią gór oddzielających Birmy z Tajlandii. W 1954 roku w lasach wokół Doi Inthanon zostały uznane za jeden z pierwszych 14 Parki Narodowe Tajlandii. W 1972 i 1975 roku jego obszar został zwiększony, a dziś obejmuje 482.40 km ². Park jest często nazywany dachem Tajlandii.
Doi Mon Chong w Chiang Mai to spokojna okolica gdzie szlaki turystyczne ukazują cały splendor tutajszej natury. Doi Mon Chong znajduje się w Om Koi Wildlife Sanctuary, w Amphoe Om Koi i Amphoe Doi Tao w prowincji Chiang Mai. Doi Mon Chong jest najwyższym wzniesieniem w Om Koi Wildlife Sanctuary.
Park Narodowy Thong Pha Phum znajduje się w prowincji Kanchanaburi. Park zajmuje 1120 kilometrów kwadratowych i graniczy z Birmą. Znajdują się tu zalesione wzgórza dające dom i schronienie wielu dziko żyjącym zwierzętom,w tym w tym słoniom, kozom górskim, tygrysom, niedźwiedziom, bawołom i różnym gatunkom ptaków.
Phu Chi Fa znajduje się w Amphoe Thoeng w prowincji Chaing Rai. Szczyt góry Phu Chi Fa jest osiągalny tylko pieszo. Phu Chi Fa jest szczególnie popularny wśród turystów, którzy przychodzą tu by obejrzeć wschód słońca. Wczesnym rankiem dolina u podnóża góry pokryta jest całunem mgły. Kiedy mgły już opadną można zobaczyć rzekę Mae Khong , która przekracza granice Laosu.
Rejon Phu Kradueng jest niewątpliwie jednym z najbardziej popularnych atrakcji turystycznych w Tajlandii, dzięki dziewiczej szacie roślinnej, unikalnemu systemowi ekologicznemu i zróżnicowanym cechim geograficzne, zawierającym murawy, lasy iglaste - wiecznie zielone lasy, wodospady i punkty widokowe. Natomiast Phu Ho jest płaskim szczytem góry z piaskowca stanowiącym element szczególny architektury tutejszego krajobrazu.
Tajlandia to obszar górzysty, w północnej części silnie rozczłonkowany na pasma górskie takie jak Tanen Taunggyi czy Doi Luang. Góry w większości przypadków nie stanowią litej skały. Są one porośnięte bujną roślinnościa, w tym większość owej szaty stanowią lasy.
Thung Salaeng Luang to Park Narodowy położony pomiędzy Phitsanulok i Phetchabun - prowincjami Tajlandii. Park składa się z wapiennych wzgórz o wysokości od 300 do 1028 metrów. Cechą charakterystyczną Thung Salaeng Luang są rozłożyste łąki. Dlatego też teren ten nazywany jest potocznie Sawanną Tajlandii.
Doi Ang Khang - położone jest w północnej części prowincji Chiang Mai. Rozległy, górzysty teren rozciąga się na granicy z Birmą. Kiedyś obszar ten był gęsto zalesiony, jednakże działalność człowieka spowodowała, że obszar ten teraz jest praktycznie pozbawiony szaty leśnej. Następstwem wylesienie była migrację ptactwa z tych obszarów. Część gruntu została przemianowana na pola uprawne, w większości sady.
Doi Luang Chiang Dao znajduje się w Rezerwacie Dzikich Zwierząt w Amphoe Chaing Dao w prowincji Chaing Mai. Szczyt Doi Luang Chiang Dao położony jest 2225 metrów nad poziomem morza. Obszar ten składa się ze skomplikowanej rzeźby gór i lasów produkcyjnych.
Wodospad Iguaçu jest najpotężniejszym wodospadem na Ziemi, chociaż nie największym ani najwyższym. Żaden inny nie ma tylu osobnych kaskad. Jest ich około 275. Między kaskadami znajduje się wiele skalnych wysp. Przypominające ocean, szerokie na 4 km wody Iguaçu spadają z półkolistej krawędzi płaskowyżu parana 72 m w dół. Woda spływa do wąskiego wąwozu, nazywanego La Garganta del Diablo (Diabelska Gardziel), a później rozdziela się na liczne kaskady. W pełni sezonu deszczowego, od listopada do marca do Diabelskiej Gardzieli wlewa się w ciągu sekundy około 13,6 mln litrów wody. jest to ilość wystarczająca do napełnienia sześciu olimpijskich basenów. Ogłuszający łoskot wodospadu można usłyszeć z odległości 24 km. Matka Natura, tworząc wodospady Iguaçu, imponującym cudem przyrody obdzieliła dwa narody - Brazylijczyków i Argentyńczyków.
Holendrzy rozmiłowani są w wiatrakach, które obok tulipanów i drewnianych sabotów, są dziś symbolem Niderlandów. Pierwsze wiatraki stały w Holandii już ok. 1200 roku. Kiedyś było ich ponad 10 000, jeszcze w XIX wieku było w Holandii ok. 9000 wiatraków, ale dziś jest ich już tylko około 1100. Kiedyś pełniły funkcję młynów zbożowych, tartaków, a wszystkim napędzanych wiatrem urządzeń odwadniających. Dziś są pomnikami historii, elementem zachowania tradycji i specyficznej cywilizacji Niderlandów.
Zorzę polarną (Aurora Borealis) można obserwować od września do marca. Najlepszymi jednak miesiacami sa wrzesień-październik oraz luty-marzec (co nie oznacza ze w innych miesiacach zorza nie wystepuje). Najczesciej zorza pokazuje sie w godzinach 22:00-01:00 (czasu finskiego), po 2 w nocy nie ma już praktycznie szans na zorzę. Warunki by zorza się pojawiła są dwa: bezchmurna noc i duża aktywność słoneczna. Zorza spowodowana jest przez wiatr słoneczny, który "wykorzystuje" zaginające się pole magnetyczne w okolicach biegunów, by dostać się w pobliże atmosfery ziemskiej. Naładowane (zjonizowane) cząstki wiatru słonecznego zderzają się z cząstkami powietrza. W wyniku tej reakcji powstaje światło. Możemy wtedy obserwować ogromne wstęgi na niebie, które cały czas zmieniają swe kształty i kolory.
Petronas Twin Towers – bliźniacze wieże w Kuala Lumpur, stolicy Malezji o wysokości 452 m. Są to jedne z najwyższych budowli świata. Wieżowce z Malezji zachowały tytuł najwyższych bliźniaczych wież świata i budowli zbudowanych przed końcem XX wieku. Dwa drapacze chmur są połączone mostem o długości 58 m na poziomie 41 i 42 piętra. Wieże zaprojektował argentyński architekt César Pelli. Petronas Twin Towers posiada 88 czterometrowych pięter nad ziemią i 4 piętra pod ziemią. Wieżowiec został ukończony w 1998 roku. Zbudowany jest głównie ze wzmocnionego żelbetu, elewacja wykonana jest ze szkła i stali. Wieże zbudowano na miejscu dawnego toru wyścigowego. Twarda skała jest w tym miejscu osadzona bardzo głęboko, przez co budynek posiada prawdopodobnie najgłębsze fundamenty na świecie, sięgające na około 1500 metrów w głąb ziemi. Nietypowym posunięciem było wynajęcie dwóch różnych firm do budowy obu wież. Konkurencję wygrała firma Samsung Constructions odpowiedzialna za Wieżę 2, mimo że zaczęli miesiąc później od budowniczych wieży 1, firmy Hazama Corporations, mimo że później wystąpiły problemy z odchyleniami wieży od idealnego pionu (o ok. 25 mm). Obie wieże mają łącznie 76 wind, do transportu używanych jest 29 dwupoziomowych wind i 10 ruchomych schodów.
Calgary – największe miasto kanadyjskiej prowincji Alberta, leżące na przedgórzu Gór Skalistych nad rzeką Bow. Założone w 1875 roku jako Fort Calgary. Szybki rozwój Calgary nastąpił od wybudowania Kanadyjskiej Kolei Żelaznej. Prawa miejskie zostały nadane osadzie w 1894 roku. Dalszy rozwój miasta nastąpił w wyniku odkrycia złóż ropy naftowej w 1914 i 1947 roku. Miasto sławę zyskało jako miejsce, w którym odbyły się Igrzyska Olimpijskie.
Australia – najmniejszy z kontynentów, jego powierzchnia (wraz z Tasmanią i innymi wyspami przybrzeżnymi) wynosi 7,7 mln km² (7,5 mln km² bez wysp). Nazwa Australia odnosząca się do kontynentu pochodzi od określenia Terra Australis, jakie używali Europejczycy aż do połowy XVIII wieku. Jest to określenie łacińskie i znaczy: terra - ziemia, australis - południowy. Kontynent australijski leży na półkulach południowej i wschodniej, między 11° i 39° szerokości geograficznej południowej i między 113° i 153° długości geograficznej wschodniej. Otaczają go dwa oceany: Spokojny od północy i wschodu oraz Indyjski od południa i zachodu. Nie posiada lądowego połączenia z żadnym innym kontynentem. Do najlepiej znanych zwierząt australijskich należą endemiczne ssaki, uznawane za pierwotne z racji cech, które łączą je z gadami. Mowa o jajorodnych stekowcach, których odkrycie stało się ongiś prawdziwą sensacją naukową. Nie mniej interesującą grupą są torbacze.
