 |
Ho Hem Monthian Thewarat jest małą kamienna budowlą wybudowaną w stylu khmerów w kształcie kolby kukurydzy. Wedle powszechnym wierzeniom tego typu budowle są siedzibami boga lub pośmiertnie króla. Ho Hem Monthian Thewarat została zbudowana przez króla Chulalongkorn w 1880 roku i poświęcona jest królowi Prasat Stringi z Ayutthaya. W dosłownym znaczeniu Ho Hem Monthian Thewarat oznacza Król Złotego Pałacu.
Bang Pa In jest kompleksem pałacowym, używanym jako letnia rezydencja królów Thai. Położony jest nad brzegiem rzeki Chao Phraya w mieście Bang Pa In , około 60 km od miasta Bangkok. Bang Pa In zbudowano za panowania króla Prasattonga w okresie od 1630 do 1635. Na początku XVIII wieku został odbudowany. Większość obecnych budynków pochodzi z okresu 1872 do 1889 roku. Bang Pa In składa się z królewskiego pałacu w stylu chińskiwj perspektywy, królewskiej siedziby, tarasu widokowego, parku, a przede wszystkim z popularnego chińskiego pawilonu położonego w środku stawu. Bang Pa In jest w dużej mierze otwarty dla publiczności. Obecnie nie służy już jako letnia rezydencja.
To znakomita tajska świątynia zbudowany została poza murami starej stolicy Tajlandii, Ayutthaya, która została założona na początku XV wieku i pozostała stolicą aż do chwili gdy król Rama I przeniósł ją do Krung Thep. Świątynia została wzniesiona na początku XVII wieku jako pamiątka zwycięstwa nad Kambodżą. Ogromna centralna wieża Wat Chai Watthanaram wygląda jak kolba kukurydzy. Ma cztery wejścia, z których trzy są ślepe. Tylko jedno prowadzi do środka świątyni. Wat Chai Watthanaram został wybudowany poza murami Ayutthaya dlatego też można dostrzec ingerencję dżungli stanowiącej naturalny krajobraz na tych terenach, na jego architekturę. Dziś teren pod świątynią został wyrównany i wykarczowany, zwraca się wiele uwagi na utrzymanie trawnika. Wat Chai Watthanaram jest zjawiskową świątynią. Wybudowany ze skały w promieniach słońca mieni się wszystkimi kolorami czerwieni, żółci i brązu. Ta zmienność koloru jest cechą charakterystyczną świątyni. Dopełnieniem jest szereg szarobarwnych posągów buddy. Całość tworzy niezapomniany widok.
Wat Chai Watthanaram w Ayutthaya to świątynia w formie szachownicy wybudowana w 1630 roku przez króla Prasat Stringi, jako królewski klasztor poświęcony jego matce. Służyła ona do kremacje członków rodziny królewskiej i innych uroczystości religijnych. Ugieła sie pod wpływem siły birmijskiego ataku 1 XVIII wieku. Została praktycznie zniszczona. Szalejąca armia birmijska obcieła głowy wszystkim zastanym tu posągom Buddy. Największe dwa posągi są dziś zrekonstruowane i objęte szczególnym kultem.
Wat Phu Khao Thong w Ayutthaya To Chedi poza murami miasta, zbudowany dla uczczenia zwycięstwa króla Naresuan na birmańską armią. Podstawa stupy jest wykonana w stylu birmijskim, natomiast górna część jest już typowa dla architektury tajskiej z czasów Ayutthaya. Struktura jednak z każdym rokiem obsuwa się, prawdopodobnie w wyniku nielegalnych wykopalisk. Całe Wat Phu Khao Thong Memorial Park w Ayutthaya, zbudowane jest wokół pola, na którym niegdyś odbyła sie bitwy między Syjamczykami, na czele z królem Naresuan i Birmijczykami.
Ważnym ośrodkiem ruchu turystycznego jest Ayutthaya, nazywana często azjatyckimi Pompejami. Położona w delcie Menamu, w odległości ok. 85 km na północ od Bangkoku, była już częściowo zasiedlona w XI wieku. Wat Yai Chai Mongkol jest ulokowane blisko centralnych ruin Ayutthaya a jednocześnie w bliskiej odległości od murów miasta. Imponująca Chedi dominuje nad innymi znajdującymi się na tym obaszarze. Owa Stupa jest symbolem Ayutthaya.
Bang Sai jest rejonem w południowej części prowincji Ayutthaya. Jest to miejsce obfitujące w perełki tajskiej architektury. Typowe tajskie domy budowane sa zazwyczaj na balach. Są wykonane z drewna i rozmieszczone w centralnej części ogrodu. Otoczone zielenią. Pomieszczenia mieszkalne są na piętrze, na parterze natomiast zazwyczaj znajdują się pomieszczenia przemysłowe i usługowe.
Ayutthaya jako miejsce pełne splendoru nie mogło obyć sie bez takich zabudowań jak zagrody dla słoni. Dziś zagrody te istnieją nadal. Dawniej słonie były dla Tajów tym czym konie dla polskiej szlachty, dziś są w Tajlandii tym, czym wielbłądy dla Tunezji. Turyści mogą objeżdzać i zwiedzać na nich ruiny miasta. Organizowane są też w nich pokazy umiejętności tych zwierząt.
Monachium - miasto na prawach powiatu w południowych Niemczech. Stolica Bawarii i rejencji Górna Bawaria. W 1158 Henryk Lew, książę Bawarii dokonał lokacji miasta, nadając jednocześnie benedyktynom przywilej organizowania targów. Miasto powstało przy zamku i klasztorze stąd nazwa bei den Mönchen - przy mnichach. Dogodna lokalizacja na szlaku handlu solą, most na Izarze zadecydowały o szybkim rozwoju miasta. Od połowy XIII wieku Monachium stało się siedzibą rodu von Wittelsbach, którzy w 1255 przenieśli tu swoją rezydencję książęcą i władali miastem przez następne stulecia. W okresie wojny trzydziestoletniej, w 1643 Monachium zostało zajęte przez Szwedów pod wodzą Gustawa Adolfa. Od czasów napoleońskich miasto zostało stolicą królestwa Bawarii. Monachium stało się jednym z najważniejszych ośrodków kultury europejskiej, tworzył tu m.in. kompozytor Richard Wagner. Monachoum to także miejsce zawarcia w 1938 układu pomiędzy Niemcami, Włochami, Francją i Wielką Brytanią (konferencja monachijska). Miasto zostało poważnie zniszczone w czasie II wojny światowej.
Pensylwania – stan w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, pomiędzy rzeką Delaware a jeziorem Erie. Pierwszymi osadnikami europejskimi na terenie obecnego stanu byli Szwedzi, którzy osiedlili się tu w 1643 roku. Niedługo potem kolonia przeszła pod władzę Holandii, a następnie Anglii. Pensylwania to raj dla zwierząt. Liczne ssaki utrzymały sie tylko tu. Można tu spotkać np.: jelenia z białym ogonem ( zwierze stanowe ), czarnego niedźwiedzia, rudego i szarego lisa, oposa, szopa pracza, piżmaka, norkę, zające, latające wiewiórki, bażanta pospolitego, przepiórki i kaczki krzyżówki. W 1978 roku Pennsylvania Game Komisji i US Fish and Wildlife Service podpisały porozumienie o współpracy w ramach których rząd federalny daje dwa dolary za każdego dolara wydanego przez Stan Pensylwania na poprawę warunków dla zagrożonych gatunków zwierząt.
Od swojego powstania w 1350 roku aż do upadku po najeździe Birmy w 1767 roku, Ayutthaya była stolicy Tajlandii. W apogeum istnienia, więc do połowy 18 wieku Ayutthaya była majestatycznym miastem skłądającym się z trzech pałaców i 400 wspaniałych świątyń. Leżała na wyspie otoczonej wodą. w 1767 roku, po 15-miesięcznym oblężenia, miasto zostało zniszczone przez birmańskich najeźdzców. Istnieje jednak do dziś jako grupa rozpadających się ruiny. Patrząc na ruiny i rekonstrukcje budynków, widać jednak że kwitło tu kiedyś imperium. Ayutthaya's Viharn Phra Mongkol Bophit jest jedną z zrekonstruowanych budowli. Została odbudowana w pierwotnej architektury w 1956 roku.
Stary posąg Phra Mongkolbophit znajdował się kompleksie pałacowym w Ayutthaya. Jego powstanie datuje się na rok 1538. Ucierpiał on w wyniku zapadnięcia się podstawy i filarów podtrzymujących dach świątyni w której się znajdował. Zanim został odrestaurowany stał pośród gruzów świątyni.
Phra Mongkolbophit znajduję się obecnie w Ayutthaya. Jego powstanie datuje się na rok 1538. W XVIII wieku został on poważnie uszkodzony przez strop zawalającego się dachu budowli, w której się znajdował, a następnie naprawiony i pozostawiony na przeszło 200 lat bez osłony. Do dnia dzisiejszego jest on jednym z czołowych i najbardziej gabarytowych posągów Buddy w Tajlandii.
Wielki Mur Chiński - mur obronny, zaopatrzony w bramy i wieże, od Shanhaiguan do Jiayuguan w górach Nan Shan o długości ok. 2400 km, mający dawniej chronić Chiny przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu. Nazywany jest też "Murem 10000 Li". W 1987 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a 7 lipca 2007 ogłoszono go jednym z siedmiu nowych cudów świata. Budowa muru trwała ok. 17 wieków. Rozpoczęła się za dynastii Qin, a jej ukończenie nastąpiło w okresie panowania dynastii Ming. Akcję budowania muru jako jednolitej struktury rozpoczął dopiero pierwszy cesarz Chin Qin Shi Huang w III wieku p.n.e. Mur miał być jednocześnie symbolem potęgi władcy. Początkowo kierujący budową mieli do dyspozycji ok. 300 tys. ludzi. Wkrótce okazało się to niewystarczające. Przydzielano następne szerokie rzesze robotników. Przestępców i ludzi uznanych za przestępców kierowano do katorżniczej pracy przy budowie Wielkiego Muru Chińskiego. Wznosili go także rekruci, którym w razie potrzeby wydłużano lata służby. Oblicza się, że w budowę muru zaangażowanych było aż 3,5 mln osób, czyli 69,9% ludności ówczesnych Chin. Praca ponad siły zbierała straszliwe żniwo, w związku z nią zmarło ponad milion ludzi (około 30% obywateli Chin). Znaną do dziś postać mur uzyskał dopiero za dynastii Ming w XIV wieku. Dynastia ta, odczuwając duży nacisk ludów mongolskich, postanowiła zbudować, w oparciu o fragmenty starożytnego muru, ciągły system fortyfikacji – od granic Korei aż po pustynię Gobi. System ten składał się nie tylko z samego muru, ale także z przylegających do niego osad nadgranicznych, faktorii handlowych oraz szerokiego na blisko 1 km pasa "spalonej" ziemi. Oprócz bezpośredniej ochrony przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu mur miał duże znaczenie handlowe, ochraniając na całej swojej długości chińską część Jedwabnego szlaku. Do przekazywania wiadomości alarmowych na wypadek zbliżania się nieprzyjaciół służyły wieże sygnalizacyjne rozmieszczone co 100 metrów, na których w nocy zapalano ogień, a w dzień wypuszczano dym, który błyskawicznie był przekazywany wzdłuż całego kraju systemem "od wieży do wieży". Wielki Mur Chiński jest największą budowlą tego typu na świecie. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie jest widoczny "gołym okiem" z odległego kosmosu (np. z Księżyca), natomiast z niskiej orbity okołoziemskiej widocznych jest też wiele innych budowli, np. autostrady, lotniska czy tamy. Podczas budowy muru żywcem wmurowywano do niego ludzi za nieposłuszeństwo. Gdy niewolnik zmarł (najczęściej na skutek wycieńczenia), chowano go przy murze, żeby zapobiec epidemiom, natomiast wbrew krążącym legendom, nie grzebano wszystkich zmarłych wewnątrz muru, gdyż budowla mogłaby stracić swoją wytrzymałość.
Zamek w Kownie ( lit. Kauno Pilis) to tak naprawdę ruiny zamku w Kownie usytuowanego w "międzyrzeczu", u zbiegu Wilii i Niemna. Pierwotny zamek wzniesiono tam w XIII wieku jako jedną z licznych warowni litewskich, chroniących kraj przed Krzyżakami. Zbudowano go od razu jako warownię murowaną. W 1362 roku został zniszczony przez Krzyżaków w trakcie trzytygodniowego oblężenia, ale już w 1368 roku na jego miejscu stanęła nowa, krzyżacka warownia, której ruiny zachowane są do dziś. W XVI wieku wzmocniono ją, dobudowując od strony południowo-wschodniej basteję. Usytuowanie zamku w pobliżu wylewającej Wilii w XVII i 1 połowie XVIII wieku, spowodowało zawalenie się części murów z dwiema basztami. Zachowały się dwie baszty, fragment murów, basteja i fosa. Wokół zamku rozciąga się park.
Montreal - miasto w Kanadzie, nad Rzeką Świętego Wawrzyńca w prowincji Quebec. Zespół miejski jest położony przede wszystkim na dwóch wyspach, Île de Montréal i Île Jésus, leżących tuż na wschód od zbiegu rzeki Św. Wawrzyńca i rzeki Ottawa. W latach 1844-1849 Montreal był stolicą Prowincji Kanady. Jest to drugie co do wielkości miasto Kanady, największy port morski wschodniej części kraju oraz główny ośrodek gospodarczy i kulturalny francuskojęzycznej części Kanady. Powstał jako niewielka osada francuska na cześć królewską nazwany Mont Royal - "Wzgórze królewskie" - stąd obecna nazwa.
Balluta Bay to zatoka na północno-wschodnim wybrzeżu Malty między miastami Sliema i St.Julians. Promenada łączy ze sobą oba miejsca i jest wręcz stworzona do spacerów. Jest to popularne miejsce wypoczynku wykorzystywane do kąpieli, nurkowania i sportów wodnych. Panorama zatoki zdominowana jest przez neo-gotycki Kościół Karmelitów i oszałamiające budynki zwane Balluta. Są to kamienice wybudowane szeregowo i wzorowane na gruzińskiej architekturze. Na południowym brzegu Balluta Bay znajduje się ekskluzywny Le Méridien St Julian's Hotel.
Sztokholm - największe miasto i stolica Szwecji. Siedziba rządu, parlamentu oraz rodziny królewskiej. Niektórzy badacze wywodzą nazwę miasta od stock – pień, pal, belka i holme – wyspa, wysepka. Położone w środkowej części kraju na 14 wyspach, które połączone są ze sobą 53 mostami oraz lądzie stałym nad zatoką Saltsjön i jeziorem Melar wraz z łączącą je cieśniną Norrström. Cały obszar stołeczny Sztokholmu obejmuje m.in. archipelag sztokholmski, czyli 24 000 wysp, wysepek i skał przybrzeżnych Miasto po raz pierwszy pojawia się w staro-skandynawskich sagach jako Agnafit, i jest łączone z mitologicznym królem szwedzkim, Agne. Pierwszy raz Sztokholm pojawia się w dokumentach w roku 1252, kiedy to kopalnie w Bergslagen uczyniły z niego ważne miejsce w dziedzinie handlu żelazem. Rozwój miasta rozpoczął się w XIII wieku od części zwanej dzisiaj Gamla Stan – Stare Miasto. Od 1436 Sztokholm jest stolicą Szwecji. Po okresie walk szwedzko-duńskich w XV i XVI wieku, w 1523 Sztokholm został zdobyty ostatecznie przez Gustawa I Wazę. Od tego czasu też siedzibą szwedzkich królów był zamek Tre Kronor. W 1697 roku jednak pożar strawił większość budowli i od 1754 rodzina królewska zamieszkała już w Pałacu Królewskim.
Wat Phra Si Sanphet to buddyjska świątynia w Ayutthaya. Posiada trzy chedis (stupy) wybudowane na kształt dzwonów w Wat Phra Sisan Pethi. W środku umieszczono prochy 3 władców Ayutthaya (Boromatrilokanat, Boroma-Rachathirat III, Ramathibodi II). Świątynia zajmuje centralne miejsce kompleksu pałacowego, a w czasach świetności była ona świątynią królewską, gdzie odbywały się liczne ważne królewskie ceremonie. Świątynia została zbudowana przez króla Boromatrilokanat w roku 1448. Wzięła swoją nazwę od dużego wizerunku Buddy wzniesionego tam w 1503 roku. Został on odlany z brązu i pokryty złotem. Posąg został rozbity na kawałki w czasie najazdu birmańskiej armii na Ayutthaya, kiedy najeźdźcy próbowali stopić cenny metal. Doszło wtedy do pożaru, który zniszczył posąg i świątynię.
W Helsinkach, na wyspie Katajanokka, w pobliżu kauppatori, wznosi się ceglany Sobór Uspieński, na tyle charakterystyczny, że trudno byłoby go z czymś pomylić. Tę prawosławną cerkiew obrządku rosyjskiego, z wschodnioeuropejskimi cebulastymi kopułami i wnętrzem bogato zdobionym ikonami, zbudowano w 1868 roku w stylu bizantyjsko-słowiańskim. Wybudowany z czerwonej cegły jest ozdobiony złotymi kopułami. Wnętrze oferuje wiele cennych ikon. Sobór Uspienski to największa świątynia prawosławną w Europie Zachodniej. Cerkiew ta jest jednym z najwyraźniejszych symboli rosyjskich wpływów w dziewiętnastowiecznej Finlandii.
