 |
Shenyang to miasto w północno-wschodnich Chinach. Jest głównym ośrodkiem gospodarczym i naukowo-kulturalnym północno-wschodnich Chin. Rozwinięty jest przemysł środków transportu, rafineryjny, petrochemiczny, cementowy, włókienniczy, skórzany, papierniczy i spożywczy. Miasto jest także ważnym węzłem komunikacyjnym i ośrodkiem naukowym.
Oudeschild to miasto w Holandii Północnej. Jest to część gminy Texel. Oudeschild jest portem rybackim leżącym na wyspie.
Park Narodowy Connemara obejmuje m.in. część pasma górskiego Twelve Bens i Maam Turks. Ochronie podlega tu krajobraz typowy dla zachodniego Galway: granitowe góry, wrzosowiska, przeważające tereny bagienne, torfowiska i akweny. Ogromnym atutem regionu jest czyste, błękitne morze i rozległe, piaszczyste plaże, niezatłoczone nawet w najcieplejsze dni. Często można spotkać się z określeniem "najbardziej dziki zakątek Irlandii", Polacy mogą przyrównywać Connemare do naszych Bieszczadów. Naturalnym bogactwem regiony był i jest torf. Na terenie parku można spotkać również pozostałości megalityczne liczące sobie ponad 4 tys. lat.
Jest miejsce w Europie, gdzie baśniowy świat przeplata się z rzeczywistym. Zamek Neuschwanstein został zbudowany z powodu zachcianki króla Ludwika II Bawarskiego. O jego nietypowej architekturze świadczy, chociażby fakt, iż stał się inspiracją dla zamku Śnieżki Disney’a, jak i zamku Bojnickiego na Słowacji. Wszystko zaczęło się od legendy o Lohengrinie. Ludwik, jako mały chłopiec, dorastał w średniowiecznej fortecy wybudowanej przez jego ojca, na ścianach widniały malowidła przedstawiające sceny z mitologii germańskiej. Przyszły król popadł w obsesję na punkcie Lohengrina – rycerza łabędzia, który zdobył mistyczną moc dzięki Świętemu Graalowi i bronił księżniczki Elsy Brabanckiej. Młody król wręcz utożsamiał się z bohaterem arturiańskich legend. Lubował się też w muzyce i sztuce, był mecenasem Ryszarda Wagnera, którego muzykę można było usłyszeć w największej sali zamku – Sali Śpiewaków. Po koronacji, rozpoczął budowę zamku Neuschwanstein, co nota bene oznacza „nowy dom łabędzia”. Była to realizacja jego marzeń z dzieciństwa - można by pomyśleć, że budował to dla bohaterów średniowiecznych legend, którzy przez całe życie byli mu tak bliscy. Nic dziwnego, skoro projektantem został Christian Jank – scenograf teatralny, którego szkice miały w sobie mnóstwo baśniowego uroku. Zamek Neuschwanstein budził zachwyt – jednak społeczeństwo miało za złe królowi, że wydaje na jego budowę astronomiczne sumy, a Neuschwanstein nie był jego jedynym projektem. Ludwik II został królem w bardzo młodym wieku, jego panowanie wiąże się z serią niepowodzeń w polityce państwa. Władca był bardziej artystą, niż przywódcą i dobrym strategiem. Jego ekscentryczne zachowanie, rząd próbował przypisać szaleństwu, lecz czy nie mylono tego z romantyczną i wrażliwą naturą króla? Co prawda, pod koniec życia, jego niepoczytalność nie budziła wątpliwości, miewał halucynacje - podobno przyjmował przy stole króla Ludwika XIV. Niezrozumiany przez otoczenie, nieszczęsny władca zamknął się w zamku i odseparował od życia politycznego i społecznego. Czy była to choroba psychiczna, czy może nieumiejętność przystosowania wrażliwej jednostki do pełnienia roli głowy państwa? Trudno to ocenić z perspektywy czasu. Jedno jest pewne – życiowa pasja i fascynacja baśniami doprowadziły do powstania jednych z piękniejszych zamków świata, które dziś cieszą się wielką popularnością właśnie dlatego, że jest w nich tak mało rozsądku, a tak wiele fantazji.
Orange – miasto na południu Francji położone w dolinie Rodanu, na północ od Awinionu, ok. 90 km od Morza Śródziemnego. Umiejscowione w Orange, a zbudowane między 10 a 25 rokiem n.e., rzymski teatr, łuk triumfalny Tyberiusza (zbudowany w 27 roku na pamiątkę zwycięstwa nad Galami) i otaczająca zabudowa zostały w 1981 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
W ciągu umiarkowanych zim zamarza niespełna połowa obszaru Morza Bałtyckiego, natomiast w czasie surowych zim zamarza ponad 250 tys. km2 . Zdarzają się również zimy w czasie których Bałtyk był całkowicie zlodzony (1893, 1940, 1942, 1947). W zasadzie nie zamarzają głębsze akweny Bałtyku Środkowego i Bałtyku Południowego, chociaż pojawia się na nich lód dryfujący. Corocznie zamarzają: Zatoka Botnicka i Zatoka Fińska, akweny przybrzeżne Zatoki Ryskiej, często zamarza u nas Zatoka Pucka i akweny zalewów. W Cieśninach Duńskich zjawiska zlodzenia powstają prawie każdej zimy. Zjawiska lodowe stanowią poważne utrudnienie dla żeglugi morskiej. Zwłaszcza twarda i gruba pokrywa lodowa oraz spiętrzone zwały lodowe, narastające do niebywałej wysokości z kry nasuniętej jedna na druga. W czasie bardzo surowych zim dochodzi do zamknięcia żeglugi na ważnych gospodarczo szlakach Zatoki Botnickiej, czy Zatoki Fińskiej, przy której są położone porty: Sankt Petresburg, Helsinki i Tallin. Nowoczesne lodołamacze starają się obecnie utrzymywać tor nawigacyjny, nawet w najtrudniejszych warunkach żeglugi zimowej.
Sanktuarium pielgrzymkowe św. Jana Nepomucena to jeden z najważniejszych kościołów pielgrzymkowych na terenie Czech, znajdujący się na wzgórzu Zelená Hora w miejscowości Žďár nad Sázavou. W 1994 roku sanktuarium zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Św. Jan Nepomucen poniósł śmierć męczeńską w 1393 roku. W 1719 specjalna komisja powołana przez praskiego arcybiskupa badała jego zwłoki i odkrywszy dobrze zakonserwowany język duchownego, uznała to za objaw świętości. Beatyfikacja Jana Nepomucena w 1721, a potem kanonizacja w 1729 rozprzestrzeniły jego kult, skłoniły opata klasztoru cysterów w miejscowości Žďár nad Sázavou - Vaclava Vejmluva - do budowy sanktuarium na Zielonej Górze (Zelená Hora), znajdującej się nieopodal Pomuku - miejsca narodzin świętego. Budowa rozpoczęta została już w 1719 roku, a przy pracach aktywnie uczestniczył opat, przydając projektowi świątyni znaczenie symboliczne. Konsekracja kościoła nastąpiła na rok przed zakończeniem prac budowlanych w 1721 roku. Po kasacie zakonu Zelená Hora przez cały XIX wiek pełniła rolę cmentarza, a grobowce z tego okresu wciąż znajdują się w obrębie murów okalających świątynię.
Mity to masyw górski w Alpach Szwajcarskich. Składa się on z dwóch szczytów. Te dwa szczyty stały się symbolem Szwajcarii. W okolicy znajduje się kilka przepięknych szlaków turystycznych.
Murtala Muhammed International Airport znajduje się w Logos i jest głównym portem lotniczym obsługującym miasto i Nigerię południowo-zachodnią. Początkowo znane było jako Lagos International Airport. Zostało przemianowane w trakcie budowy na cześć głowy nigeryjskiego wojska Murtala Muhammeda. Pierwowzorem lotniska w Logos jest lotnisko w Amsterdamie. Port lotniczy został oficjalnie otwarty 15 marca 1979 roku. Obsługuje dwie rodzime linie lotnicze: Air Nigeria i Arik Air. Murtala Muhammed International Airport składa się z międzynarodowych i krajowych terminali, w odległości około jednego kilometra od siebie. Oba terminale mają takie same pasy startowe. Na przełomie 1980 i 1990, międzynarodowy terminal miał reputację niebezpiecznego lotniska, nie spełniał minimalnych standardów. Po 1999 roku sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Logos zaczęła się poprawiać. Rząd federalny wydał zgodę na rozbudowę lotniska ze względu na coraz większy ruchu powietrzny.
La Sagrada Família / Świątynia Pokutna Świętej Rodziny to secesyjny kościół w Barcelonie w Katalonii, uważany za główne osiągnięcie jej projektanta, katalońskiego architekta Antoniego Gaudí. Sagrada Família ma status bazyliki, a nie katedry, jak czasem się uważa. W założeniu architekta sama konstrukcja budowli miała przypominać jeden, wielki organizm. Budowę kościoła rozpoczęto w 1882 roku. Początkowo jej projekt zlecono innemu architektowi, ale ten wszedł w konflikt ze stowarzyszeniem finansującym budowę świątyni. Wówczas zlecenie na budowę otrzymał Gaudí, który całkowicie zmienił projekt, nadając mu własny styl. Przez następne cztery dekady pracował intensywnie nad konstrukcją, poświęcając jej całkowicie ostatnich 15 lat życia. Podczas prac nieustannie dostosowywał i zmieniał pierwotne założenia. Wieże kościoła ukończono w 1920 roku. Sześć lat później architekt zginął, wpadając pod przejeżdżający omnibus, pozostawiając tylko jedną z trzech zaprojektowanych fasad. Z powodu organicznej formy budowli oraz niepowtarzalności detali architektonicznych (tak jak w naturze żaden z nich nie jest identyczny i musi być osobno rzeźbiony) do dziś nie zdołano jej ukończyć. Projekty świątyni pozostawione przez architekta zostały zniszczone w czasie hiszpańskiej wojny domowej przez katalońskich anarchistów.
Mount Hood to największy szczyt w stanie Oregon, a jednocześnie starowulkan. Mierzy sobie ok.3426 m. n.p.m. Na podstawie jego historii, wybuch jest mało prawdopodobny. Jednak szanse na wybuch w ciągu najbliższych 30 lat szacuje się od 3 do 7 procent. Charakteryzuje się go jako "potencjalnie aktywnych", ale góra jest nieformalnie uznane za nieaktywną. Przez zamieszkujące tu niegdyś plemię Multnomah nazwany Wy'east.
Zamek Królewski w Brukseli można znaleźć na obrzeżach Laeken. Jest to klasyczny budynek zbudowany w latach 1782 - 1784. Zamek został zbudowany przez regentkę Marię-Kristinę i jej męża, Alberta-Casmira de Saxe-Cieszyńskiego. W 1890 zamek został zniszczony przez pożar, a następnie odbudowany. W zamku mieszka rodzina królewska więc nie jest otwarty dla publiczności.
Fontanna di Trevi to najbardziej znana barokowa fontanna Rzymu. Została zbudowana z inicjatywy Klemensa XII w miejscu istniejącej wcześniej fontanny zaprojektowanej przez Leona Battiste Albertiego z 1435 roku. Zasila ją woda doprowadzona akweduktem zbudowanym w 19 roku p.n.e. przez Agrypę, tym samym, który zasila fontannę Barcaccia znajdującą się u podnóża Schodów Hiszpańskich. Klemens XII w 1732 ogłosił konkurs na nową fontannę. Papież wybrał projekt Niccolo Salvi. Prace trwały od 1735 do 1776. Sam autor projektu nie dożył zakończenia budowy. Forma tej barokowej fontanny przypomina fasadę budynku, ma 20,0 m szerokości i 26,0 m wysokości. Centralnymi postaciami fontanny są Neptun i dwa trytony. Neptun znajduje się na rydwanie zaprzężonym w dwa konie, z których jeden jest spokojny prowadzony przez trytona z prawej strony, tryton z lewej strony natomiast stara się okiełznać niespokojnego konia. Symbolizują one dwa odmienne stany morza. Legenda wiąże nazwę fontanny z imieniem Trevia noszonym przez dziewicę, która odkryła źródło wody. Wodę doprowadzaną przez akwedukt do fontanny nazywano Acqua Virgo. Turyści zwyczajowo wrzucają do fontanny drobne monety, by zapewnić sobie "powrót do Rzymu". Pieniądze, wyławiane przez władze miasta przeznaczone są na utrzymanie zabytków.
Benalla to miasto położone tuż przy Hume Freeway w północno-wschodniej części Victorii w Australii. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1838 roku. Na północny-wschód od Benalla znajduje się Winton Motor Raceway w którym odbywają się wyścigi samochodów i motocykli.
Prospekt Giedymina w Wilnie to jedna z większych i bardziej reprezentacyjnych ulic Wilna, częściowo przekształcona w deptak, ciagnąca się od Placu Katedralnego do Wilii i łącząca wileńską Starówkę ze Zwierzyńcem, nazwana w 1989 roku na cześć wielkiego księcia Giedymina. Po przejęciu władzy przez Polaków w 1922 roku ulicę nazwano imieniem Adama Mickiewicza, przez krótki czas nosiła nazwę alei Giedymina (1939-40), by po aneksji Litwy do Związku Radzieckiego zostać przemianowana na Praspiekt Stalina. W 1989 roku ulica wróciła do swojej nazwy z okresu I Republiki Litewskiej. Jest jednym z najpopularniejszych miejsc w Wilnie: zarówno dla turystów, jak i dla stałych mieszkańców. Znajdują się tu liczne sklepy, kawiarnie i restauracje. Swoją siedzibę na prospekcie mają instytucje rządowe, sejm i trybunał konstytucyjny.
Park Narodowy Yosemite to ogromny obszar zachodniej części gór Sierra Nevada, zachwyca granitowymi szczytami, niezliczonymi jeziorami, łąkami, lasami oraz malowniczymi wodospadami i dzikimi zwierzętami. W Dolinie Yosemite po raz pierwszy postawił nogę biały człowiek w roku 1851, to umowna data. Wkrótce to miejsce stało się sławne i pełne malarzy i miłośników przyrody. W 1864 roku w skutek nacisków ze strony ówczesnych obrońców przyrody, prezydent Abraham Lincoln podpisał ustawę, która zapewniała stanową ochronę dolinie Yosemite i lasom gigantycznych sekwoi, położonym na południe od niej. Obszar otrzymał status parku narodowego 1 października 1880 roku w wyniku starań szkockiego przyrodnika Johna Muir'a, od tej pory jego popularność wzrosła jeszcze bardziej. Yosemite Falls to zespół wodospadów na rzece Yosemite.
Kourion to jedno ze starożytnych miast-państw i jedno z najbardziej interesujących stanowisk archeologicznych na Cyprze, położone w okolicach Limassol, w odległości około 20 km od stolicy cypryjskiego winiarstwa. Fragmenty odnalezionych, najstarszych budowli pochodzą z przełomu XIII i XII wieku p.n.e. Kourion położone jest na wzgórzu, na krawędzi urwiska z widokiem na lazurowe morze, z zapierającą dech panoramą na okolicę. Można spędzić tutaj długie godziny, spacerując wśród pozostałości domów, łaźni i fundamentów świątyń i wyobrażając sobie to miejsce tętniące życiem. Starożytne miasto przeżywało swój rozkwit w okresie rzymskim i na początku okresu bizantyjskiego, z których to czasów pochodzi najwięcej odkrytych budowli. Kourion uległo zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi w 365 roku n. e. i zostało odbudowane tylko częściowo. Do dalszego pustoszenia starożytnego miasta przyczyniły się późniejsze najazdy Arabów z VII wieku. Na terenie wykopalisk szczególny podziw wzbudza amfiteatr, który został odnowiony i gdzie grywane są sztuki teatralne i organizowane koncerty. Na północny wschód od amfiteatru znajdują się pozostałości budowli, nazywanej willą Eustoliosa. Na posadkach budowli możemy podziwiać piękne mozaiki z wyraźnymi symbolami z czasów wczesnego chrześcijaństwa. W części zachodniej zlokalizowane są ruiny bazyliki i baptysterium oraz pałacu biskupiego. Na posadzce kolejnego z zabytków wyraźnie widać mozaikę, przedstawiającą dwie pary walczących gladiatorów, stąd też wzięła się nazwa budynku – Dom Gladiatorów. Widoczna jest również rzymska agora, z odbudowaną częściowo kolumnadą. W odległości 2 km od starożytnego miasta znajduje się kolejne znamienite wykopalisko archeologiczne. Jest to kompleks budowli, tworzących miejsce kultu Apolla Hylatesa, który był czczony jako bóg lasów i patron miasta Kourion.
Kungurska Jaskinia Lodowa na przedgórzach Uralu to jaskinia krasowa w Rosji, na Płaskowyżu Ufijskim, ok. 80 km na południowy wschód od Permu. Jej długość to 5,7 km, deniwelacja 30 m. Jest to jedna z największych pieczar gipsowych na świecie. Ma ponad 50 podziemnych grot - jezior. Znajduje sie tu duże nagromadzenia lodu. Podziemne królewstwo stalagmitów i stalaktytów, zastygła muzyka lodu i kamienia, olbrzymie rozmiary i kosmiczna cisza – wszystko to wywiera niezapomniane wrażenie. Kryształy lodowe osiągają tu nadzwyczajne wielkości, spowijając groty w mroźne szaty lodowe, które nie mają sobie równych pod względem piękna w żadnej innej ze słynniejszych jaskiń świata. Udostępniona jest turystom. Przy wejściu jaskinia wita zwiedzających lodowatym oddechem, jak gdyby ostrzegając o tym, że zbliżają się do królewstwa wiecznej zimy. Stan lodu w pieczarze zależy od reżimu temperatur, zapewnianego przez naturalną wentylację. Im niższa jest temperatura na powierzchni, tym większe są zapasy zimna w środku jaskini. Uznawana jest za jeden z siedmiu cudów Rosji. Groty jaskini rywalizują ze sobą przepychem lodowych wnętrz. Najbardziej doskonałe i obfite ozdoby lodowe są do oglądania w dwóch pierwszych grotach – Diamentowej i Polarnej. Chaos kamieni i lodowate milczenie groty Dantego przypomina fantastyczną wizję piekła. Do wejścia do Groty Centralnej trzeba wspinać się po wysokich schodkach, nazywanych Damskie Łezki. Legenda głosi, że na tych schodkach stłukła sobie kolano niemiecka księżniczka Luiza, która w 1914 roku odwiedziła jaskinię razem z matką Wiktorią fon Battenberg. Od tamtego czasu istnieje przekonanie, że jeśli młoda dziewczyna stłucze kolano na tych schodkach, potrafi wcielić w życie marzenie każdej dziewczyny – czyli znaleźć księcia. Przecież Luiza poślubiła króla Szwecji i została prawdziwą królową. Grota Eterowa jest nazwana tak za nie ustający nigdy dźwięk kropli spadających ciągle w zimie i w lecie, co przypominana dźwięki na falach radiowych.
Trondheim położone jest w miejscu gdzie rzeka Nidelva spotyka fiord Trondheimsfjorden. Podczas przesilenia letniego, słońce wschodzi o 3:00 a zachodzi o 23:40, ale zostaje zaraz za horyzontem – to powoduje że pomiędzy 20 maja a 20 lipca, nie ma w nocy ciemności. Natomiast podczas przesilenia zimowego, słońce wschodzi o 10:00, pozostając jedynie nad linią horyzontu, zachodzi już o 14:30. Ludzie mieszkali w tych okolicach już od tysiącleci. W dawnych czasach w miejscu zwanym Øretinget u ujścia rzeki Nidelvy, wolni ludzie wybierali swojego władcę. Harald Pięknowłosy został tu obwołany królem, jak i jego syn Haakon I zwany Dobrym. Miasto było siedzibą królów Norwegii, a także do 1217 roku pełniło rolę stolicy państwa. Król Wikingów Olav Tryggvason nazwał miasto w 997 roku Kaupangen. Wkrótce potem zaczęto je nazywać Nidaros. W późnym średniowieczu nazwę zmieniono na Trondheim.
Historia Zamku Praskiego sięga ponad 1100 lat. Przez te wszystkie lata zamek ulegał rozbudowom i zmianom ale nie zmieniło się pierwotne przeznaczenie zamku - zawsze był symbolem władzy państwowej: od XIV wieku aż do 1918 roku była to oficjalna rezydencja i miejsce koronacji czeskich władców a po 1918 roku - siedziba prezydencka. Powstanie zamku wiąże się z utworzeniem w latach 70-tych IX wieku czeskiego państwa plemiennego pod władzą dynastii Przemyślidów. Pierwsza warownia zbudowana w 870 roku przez księcia Borzywoja I była niewiele większa od drewnianej chaty, potem umocnienia z drewnianych pali i wały ziemne zamieniono w kamienne fortyfikacje. Przez stulecia zamek rozrastał się i zmieniał zarówno pod wpływem wydarzeń historycznych jaki i fantazji wielu pokoleń architektów i budowniczych. Pojawiły się pierwsze kościoły , bazyliki. W 1598 roku hrad oficjalnie uzyskał prawa miejskie. Na terenie nowego miasta znalazły się liczne pałace, kościoły, kaplice, ogrody, rezydencje artystyczne. Najbliższa okolica zamku stała się miejscem osiedlenia drobnych rzemieślników, kupców, kramarzy. W tym okresie biedne domki pojawiły się wszędzie, gdzie to tylko było możliwe, wtedy też powstała słynna dziś ZŁota Uliczka. Zamek opustoszał w czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) - z Wiednia przyjeżdżali tu Habsburgowie jedynie na koronację i czasowy pobyt. W II poł. XVIII wieku zamek ogarnęła nowa fala odbudowy , po zniszczeniach powstałych w czasie oblężenia pruskiego w 1757 roku. Wówczas to Zamek otrzymał swe neoklasyczne oblicze.
