 |
Benalla to miasto położone tuż przy Hume Freeway w północno-wschodniej części Victorii w Australii. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1838 roku. Na północny-wschód od Benalla znajduje się Winton Motor Raceway w którym odbywają się wyścigi samochodów i motocykli.
Prospekt Giedymina w Wilnie to jedna z większych i bardziej reprezentacyjnych ulic Wilna, częściowo przekształcona w deptak, ciagnąca się od Placu Katedralnego do Wilii i łącząca wileńską Starówkę ze Zwierzyńcem, nazwana w 1989 roku na cześć wielkiego księcia Giedymina. Po przejęciu władzy przez Polaków w 1922 roku ulicę nazwano imieniem Adama Mickiewicza, przez krótki czas nosiła nazwę alei Giedymina (1939-40), by po aneksji Litwy do Związku Radzieckiego zostać przemianowana na Praspiekt Stalina. W 1989 roku ulica wróciła do swojej nazwy z okresu I Republiki Litewskiej. Jest jednym z najpopularniejszych miejsc w Wilnie: zarówno dla turystów, jak i dla stałych mieszkańców. Znajdują się tu liczne sklepy, kawiarnie i restauracje. Swoją siedzibę na prospekcie mają instytucje rządowe, sejm i trybunał konstytucyjny.
Park Narodowy Yosemite to ogromny obszar zachodniej części gór Sierra Nevada, zachwyca granitowymi szczytami, niezliczonymi jeziorami, łąkami, lasami oraz malowniczymi wodospadami i dzikimi zwierzętami. W Dolinie Yosemite po raz pierwszy postawił nogę biały człowiek w roku 1851, to umowna data. Wkrótce to miejsce stało się sławne i pełne malarzy i miłośników przyrody. W 1864 roku w skutek nacisków ze strony ówczesnych obrońców przyrody, prezydent Abraham Lincoln podpisał ustawę, która zapewniała stanową ochronę dolinie Yosemite i lasom gigantycznych sekwoi, położonym na południe od niej. Obszar otrzymał status parku narodowego 1 października 1880 roku w wyniku starań szkockiego przyrodnika Johna Muir'a, od tej pory jego popularność wzrosła jeszcze bardziej. Yosemite Falls to zespół wodospadów na rzece Yosemite.
Kourion to jedno ze starożytnych miast-państw i jedno z najbardziej interesujących stanowisk archeologicznych na Cyprze, położone w okolicach Limassol, w odległości około 20 km od stolicy cypryjskiego winiarstwa. Fragmenty odnalezionych, najstarszych budowli pochodzą z przełomu XIII i XII wieku p.n.e. Kourion położone jest na wzgórzu, na krawędzi urwiska z widokiem na lazurowe morze, z zapierającą dech panoramą na okolicę. Można spędzić tutaj długie godziny, spacerując wśród pozostałości domów, łaźni i fundamentów świątyń i wyobrażając sobie to miejsce tętniące życiem. Starożytne miasto przeżywało swój rozkwit w okresie rzymskim i na początku okresu bizantyjskiego, z których to czasów pochodzi najwięcej odkrytych budowli. Kourion uległo zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi w 365 roku n. e. i zostało odbudowane tylko częściowo. Do dalszego pustoszenia starożytnego miasta przyczyniły się późniejsze najazdy Arabów z VII wieku. Na terenie wykopalisk szczególny podziw wzbudza amfiteatr, który został odnowiony i gdzie grywane są sztuki teatralne i organizowane koncerty. Na północny wschód od amfiteatru znajdują się pozostałości budowli, nazywanej willą Eustoliosa. Na posadkach budowli możemy podziwiać piękne mozaiki z wyraźnymi symbolami z czasów wczesnego chrześcijaństwa. W części zachodniej zlokalizowane są ruiny bazyliki i baptysterium oraz pałacu biskupiego. Na posadzce kolejnego z zabytków wyraźnie widać mozaikę, przedstawiającą dwie pary walczących gladiatorów, stąd też wzięła się nazwa budynku – Dom Gladiatorów. Widoczna jest również rzymska agora, z odbudowaną częściowo kolumnadą. W odległości 2 km od starożytnego miasta znajduje się kolejne znamienite wykopalisko archeologiczne. Jest to kompleks budowli, tworzących miejsce kultu Apolla Hylatesa, który był czczony jako bóg lasów i patron miasta Kourion.
Kungurska Jaskinia Lodowa na przedgórzach Uralu to jaskinia krasowa w Rosji, na Płaskowyżu Ufijskim, ok. 80 km na południowy wschód od Permu. Jej długość to 5,7 km, deniwelacja 30 m. Jest to jedna z największych pieczar gipsowych na świecie. Ma ponad 50 podziemnych grot - jezior. Znajduje sie tu duże nagromadzenia lodu. Podziemne królewstwo stalagmitów i stalaktytów, zastygła muzyka lodu i kamienia, olbrzymie rozmiary i kosmiczna cisza – wszystko to wywiera niezapomniane wrażenie. Kryształy lodowe osiągają tu nadzwyczajne wielkości, spowijając groty w mroźne szaty lodowe, które nie mają sobie równych pod względem piękna w żadnej innej ze słynniejszych jaskiń świata. Udostępniona jest turystom. Przy wejściu jaskinia wita zwiedzających lodowatym oddechem, jak gdyby ostrzegając o tym, że zbliżają się do królewstwa wiecznej zimy. Stan lodu w pieczarze zależy od reżimu temperatur, zapewnianego przez naturalną wentylację. Im niższa jest temperatura na powierzchni, tym większe są zapasy zimna w środku jaskini. Uznawana jest za jeden z siedmiu cudów Rosji. Groty jaskini rywalizują ze sobą przepychem lodowych wnętrz. Najbardziej doskonałe i obfite ozdoby lodowe są do oglądania w dwóch pierwszych grotach – Diamentowej i Polarnej. Chaos kamieni i lodowate milczenie groty Dantego przypomina fantastyczną wizję piekła. Do wejścia do Groty Centralnej trzeba wspinać się po wysokich schodkach, nazywanych Damskie Łezki. Legenda głosi, że na tych schodkach stłukła sobie kolano niemiecka księżniczka Luiza, która w 1914 roku odwiedziła jaskinię razem z matką Wiktorią fon Battenberg. Od tamtego czasu istnieje przekonanie, że jeśli młoda dziewczyna stłucze kolano na tych schodkach, potrafi wcielić w życie marzenie każdej dziewczyny – czyli znaleźć księcia. Przecież Luiza poślubiła króla Szwecji i została prawdziwą królową. Grota Eterowa jest nazwana tak za nie ustający nigdy dźwięk kropli spadających ciągle w zimie i w lecie, co przypominana dźwięki na falach radiowych.
Trondheim położone jest w miejscu gdzie rzeka Nidelva spotyka fiord Trondheimsfjorden. Podczas przesilenia letniego, słońce wschodzi o 3:00 a zachodzi o 23:40, ale zostaje zaraz za horyzontem – to powoduje że pomiędzy 20 maja a 20 lipca, nie ma w nocy ciemności. Natomiast podczas przesilenia zimowego, słońce wschodzi o 10:00, pozostając jedynie nad linią horyzontu, zachodzi już o 14:30. Ludzie mieszkali w tych okolicach już od tysiącleci. W dawnych czasach w miejscu zwanym Øretinget u ujścia rzeki Nidelvy, wolni ludzie wybierali swojego władcę. Harald Pięknowłosy został tu obwołany królem, jak i jego syn Haakon I zwany Dobrym. Miasto było siedzibą królów Norwegii, a także do 1217 roku pełniło rolę stolicy państwa. Król Wikingów Olav Tryggvason nazwał miasto w 997 roku Kaupangen. Wkrótce potem zaczęto je nazywać Nidaros. W późnym średniowieczu nazwę zmieniono na Trondheim.
Historia Zamku Praskiego sięga ponad 1100 lat. Przez te wszystkie lata zamek ulegał rozbudowom i zmianom ale nie zmieniło się pierwotne przeznaczenie zamku - zawsze był symbolem władzy państwowej: od XIV wieku aż do 1918 roku była to oficjalna rezydencja i miejsce koronacji czeskich władców a po 1918 roku - siedziba prezydencka. Powstanie zamku wiąże się z utworzeniem w latach 70-tych IX wieku czeskiego państwa plemiennego pod władzą dynastii Przemyślidów. Pierwsza warownia zbudowana w 870 roku przez księcia Borzywoja I była niewiele większa od drewnianej chaty, potem umocnienia z drewnianych pali i wały ziemne zamieniono w kamienne fortyfikacje. Przez stulecia zamek rozrastał się i zmieniał zarówno pod wpływem wydarzeń historycznych jaki i fantazji wielu pokoleń architektów i budowniczych. Pojawiły się pierwsze kościoły , bazyliki. W 1598 roku hrad oficjalnie uzyskał prawa miejskie. Na terenie nowego miasta znalazły się liczne pałace, kościoły, kaplice, ogrody, rezydencje artystyczne. Najbliższa okolica zamku stała się miejscem osiedlenia drobnych rzemieślników, kupców, kramarzy. W tym okresie biedne domki pojawiły się wszędzie, gdzie to tylko było możliwe, wtedy też powstała słynna dziś ZŁota Uliczka. Zamek opustoszał w czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) - z Wiednia przyjeżdżali tu Habsburgowie jedynie na koronację i czasowy pobyt. W II poł. XVIII wieku zamek ogarnęła nowa fala odbudowy , po zniszczeniach powstałych w czasie oblężenia pruskiego w 1757 roku. Wówczas to Zamek otrzymał swe neoklasyczne oblicze.
Jokohama to największy port morski i jeden z większych ośrodków przemysłowych Japonii. Leży w południowo-wschodniej części wyspy Honsiu, w prefekturze Kanagawa, której jest stolicą. Miasto zajmuje półwysep znajdujący się w zachodniej części Zatoki Tokijskiej, w pobliżu ujścia rzeki Tsurumi do morza. Miasto powstało w 1858 roku przez połączenie dwóch niewielkich wiosek - Jokohama i Kanagawa, których mieszkańcy trudnili się rolnictwem i rybołówstwem. Wtedy też zaczęto budowę portu, mogącego przyjąć przypływające z zagranicy statki handlowe. Już w następnym roku ogłoszono Jokohamę portem otwartym dla obcych jednostek.
Pantheon (Malá Skála) to skalny zamek założony na początku XV wieku, opustoszały w wieku XVI. Tereny zamkowe przebudowane w XIX wieku na romantyczny Pantheon. W podgrodziu letni zameczek z roku 1826 przypominający kapliczkę. Największy i najbardziej interesujący pod względem architektury skalny zamek w Czechach.
Bruksela to miasto i stolica Belgii oraz Unii Europejskiej, położone w środkowej części kraju nad rzeką Senne. Bruksela jest siedzibą króla i parlamentu belgijskiego, a ponadto jest siedzibą instytucji Unii Europejskiej, NATO i Euroatomu. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z 966, wtedy była to osada obronna. Później Bruksela była stolicą krainy historycznej Brabancji. Wielki Plac w Brukseli to nieregularny, pięciokątny plac u wylotu siedmiu ulic, bez zabudowy śródrynkowej, wytyczony przed 1348, zburzony w 1695 podczas francuskiego bombardowania. Odbudowany w jednolitym stylu architektonicznym. Zespół cennych obiektów zabytkowych wpisany został na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1998 roku. W XIV wieku wybudowano na nim ratusz miejski w stylu gotyckim, a w XVI wieku rezydencję królów hiszpańskich Maison du Roi.
Aberystwyth to miasto w Walia nad zatoką Cardigan (Morze Irlandzkie). Znane jako izdrowisko i miejscowość wypoczynkowa. Znajduje się tu uniwersytet (zał. 1872), walijska biblioteka narodowa oraz ruiny zamku z XII wieku. Miasteczko to jest najbardziej znaną miejscowością turystyczną w środkowej Walii.
Zespół zamkowy w Nieświeżu usytuowany w Nieświeżu, w przeszłości stanowił rezydencję rodu Radziwiłłów. Rodzina Radziwiłłów nabyła Nieśwież w 1533 roku. Pierwszymi właścicielami byli Mikołaj Radziwiłł i jego brat Jan. Wcześniej ów zamek, wybudowany w średniowieczu, należał do rodziny Kiszków. W 1551 roku tutaj zostały sprowadzone radziwiłłowskie archiwa, a w 1586 roku cały majątek został zamieniony w ordynację. W 1582 roku marszałek wielki litewski Mikołaj Krzysztof Radziwiłł na ruinach dawnych fortyfikacji rozpoczął budowę monumentalnego renesansowo - barokowego zamku na planie kwadratu. Budowla została ukończona w 1604 roku, z wyjątkiem galerii, które dobudowano pół wieku później. Na jej 4 narożnikach zostały stworzone ośmiokątne wieże. Zespół pałacowy był przebudowywany i odbudowywany wiele razy na przestrzeni wieków - w duchu klasycyzmu, neogotyku, modernizmu. W 1706 roku podczas III wojny północnej, armia króla szwedzkiego Karola XII zajęła posiadłość i zniszczyła fortyfikacje. Kilka lat później Radziwiłłowie sprowadzili niemieckich i włoskich architektów, którzy znacznie odnowili i powiększyli zamek. Kolejne rabunki rękami rosyjskich najeźdźców miały miejsce podczas konfederacji barskiej. W 1770 roku zamek został zajęty przez Rosjan, a Radziwiłłowie zostali wygnani. Nieco później ich archiwa zostały przewiezione do Sankt Petersburga (gdzie znajdują się do dziś), a większość zebranych w pałacu dzieł sztuki została podzielona między rosyjskich szlachciców. Opuszczone przez rodzimych właścicieli i okupantów dobra nieświeskie zaczęły popadać w ruinę. Pomiędzy 1881 a 1886 rokiem posiadłość powróciła w ręce Radziwiłłów i nastąpiła gruntowna renowacja dokonywana przez księcia Antoniego Radziwiłła i jego francuską żonę Marię de Castellane. Oni także zaprojektowali park o charakterze krajobrazowym w stylu angielskim. Posiada on powierzchnię ponad 1 km². Rosjanie po raz kolejny wyciągnęli ręce po polskie skarby narodowe po 1812 roku, w odwecie za udział ówczesnego ordynata Dominika Hieronima Radziwiłła w wyprawie na Moskwę. Kolejny wielki cios dla obrazów, mebli, wyposażenia wojennego i innych bogatych eksponatów przyniosła I wojna światowa. W dwudziestoleciu międzywojennym nieświeski zamek zasłynął ze spotkania marszałka Józefa Piłsudskiego z polskimi arystokratami, manifestując chęć współpracy z kołami ziemiańskimi. Po zakończeniu II wojny światowej Radziwiłłowie i inni Polacy z Kresów Wschodnich zostali wygnani z ziemi ojczystej. Nieśwież został wcielony do Białorusi. Mimo, że w 1994 roku zespół zamkowy został uznany za narodowy pomnik historii i kultury przez władze białoruskie, a w 2005 roku dzięki wielkim wysiłkom i inicjatywie m.in. Polaków, architektoniczny, rezydencjalny i kulturalny zespół rodu Radziwiłłów został zapisany na liście światowego dziedzictwa UNESCO, jego profanacja nie ustała. W 2002 roku z powodu karygodnych zaniedbań najwyższe piętro budynku zostało zniszczone przez pożar. Władze Białorusi przebudowały także zwieńczenie wieży w stylu rosyjsko-prawosławnym niszcząc pierwotny wygląd zamku. W marcu 2008 roku podczas prac renowacyjnych Białorusini wyburzyli część zamku - zniszczona została jedna z galerii łączących główny korpus pałacowy ze skrzydłem bocznym zamku. Bardzo ważną budowlą Nieświeża jest połączony z zamkiem kościół jezuitów pw. Bożego Ciała, zbudowany w latach 1587 - 1603. Stanowi on mauzoleum 102 członków rodziny Radziwiłłów. Każda wykonana z brzozy trumna jest oznaczona rodowym herbem Trąby.
Każdy naród ma jakiś swój wkład w rozwój cywilizacji. Trudno kwestionować w tym względzie dorobek Ameryki. Ale zanim nastała epoka samochodów, komputerów i lotów kosmicznych, pionierzy osadnictwa w Nowej Anglii budowali mosty, jakich prawie nie znajdziemy gdzie indziej na świecie. Chodzi oczywiście o mosty kryte czyli covered bridges. Wprawdzie pierwsze kryte mosty budowano w średniowiecznej Europie (zwłaszcza w Szwajcarii), ale trapieni długimi i śnieżnymi zimami osadnicy na północnym wschodzie "Nowego Świata" wpadli na podobny pomysł zapewne bez historycznej inspiracji. Zwykłe mosty przywalone zwałami śniegu i lodu okazywały się tam trudne do przebycia. Tak zaczęto je przykrywać dachem.
Turyn to miasto w północno-zachodnich Włoszech, nad rzeką Pad, stolica Piemontu. Patronem miasta jest św. Jan Chrzciciel. Nazwa miasta może pochodzić od indoaryjskiego słowa Taur oznaczającego górę, najczęściej jednak wiązana jest z legendą o byku (łac. taurus, wł. toro), który padł pokonawszy mitycznego smoka w pobliżu pewnej neolitycznej wioski. Jej mieszkańcy postanowili nazwać się Taurini ku czci ofiary. Obecnie Turyn jest stolicą i głównym ośrodkiem Piemontu i czwartym co do wielkości miastem Włoch. Od 1578 w katedrze turyńskiej przechowywany jest całun turyński, jedna z najważniejszych relikwii chrześcijaństwa. Turyn, wraz z Piemontem odegrał znaczącą rolę w procesie jednoczenia kraju. W latach 1861-65 stolica nowopowstałego państwa (w 1870 stolicę przeniesiono do Rzymu). Do XX wieku Turyn pozostał jednak stolicą elit i najważniejszym ośrodkiem kulturalnym w kraju.
Memorial De Curitiba otwarty został w 1996 roku. To miejsce poświęcone pamięci, sztuce i kulturze Curitiby. Elegancki design architekta Fernando Popp kontrastuje tu z budynkiem dawnej Sekcji Historycznej. W Memorialu można oglądać malowidła, posłuchać muzyki, obejrzeć wystawy sztuki, wykłady lub wziąć udział w kursie na temat sztuki i kultury.
Kvarken Północny – cieśnina o szerokości 75 km na Morzu Bałtyckim, w środkowej części Zatoki Botnickiej. W 2000 roku region został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości organizacji UNESCO.
Rogaška Slatina – miasto w Słowenii, leżące ok. 90 km na wschód od Lublany. Znane jest przede wszystkim z uzdrowisk oraz naturalnych źródeł wody mineralnej.
Purpurowa Bambusowa Świątynia Neimen została wybudowana ponad 300 lat temu. Restaurowana była już 5 razy. To własnie tu trzy razy do roku odbywa się chińska opera. Odbywa sie ona w dniu urodzin Buddy ( 19 lutego), rocznicę jego oświecenia (19 czerwca) i rocznicę zostania przez niego mnichem (19 września).
Mosty nad Wełtawą to jeden z charakterystycznych elementów praskiego krajobrazu. Nie sposób ich przy zwiedzaniu miasta pominąć, bo widać je w historycznym centrum dość często. I nie ma się co dziwić, dużych mostów w Pradze nad Wełtawą jest aż 18. Najstarszym z nich oczywiście jest Most Karola, który przez długie wieki nie miał żadnego konkurenta. Dopiero XIX wiek i bardzo dynamiczny rozwój miasta spowodował, że tych "skrótów" przez rzekę jest znacznie więcej. Do znanych mostów prócz Mostu Karola należą: Most Josefa Manesa, Most Legii, Most Jiraska, Most Palackiego.
Sintra to iście królewskie miasteczko i eldorado dla miłośników zabytków. W niewielkiej odległości od siebie stoją tutaj trzy zamki, każdy w innym stylu i z innej epoki. Każdy na tyle charakterystyczny, że pamięć o nim pozostaje na długie lata, każdy jest też nieustannie okupowany przez armie żądnych emocji turystów. Zajmujący najwyższe partie Serra de Sintra Palacio da Pena to jeden z symboli Portugalii. Pałac De Pena to jeden z najdziwniejszych pałaców w Portugalii i nie tylko. Jest to pomieszanie wszystkich rodzajów sztuki architektonicznej. Powstał w XIX wieku i jest wzorowany na europejskim romantyźmie w sztuce. Położony na wzgórzu, z którego roztacza się widok sięgający aż do oceanu. Przy ładnej pogodzie można dojrzeć zarówno Cabo da Roca - najdalej wysunięty na zachód punkt lądu europejskiego, jak i Lizbonę. Otoczony ogromnym ogrodem, jest częscia parku narodowego.
